สวี่จิ้งหยางกวาดสายตามองเหล่าขุนนางอย่างช้า ๆ
“หนึ่งในเงื่อนไขเจรจาสงบศึกที่เป่ยเหลียงทำสัญญากับแคว้นต้าเยียนของเรา คือปล่อยเชลยชาวต้าเยียนทั้งหมดกลับคืน แต่เพื่อประกาศบารมีแคว้นของเรา กระหม่อมยังเรียกร้องให้พวกเขาส่งมอบราชวงศ์ซีเยว่ที่เคยกักกันไว้ในอดีต ให้ราชสำนักของเราจัดการพ่ะย่ะค่ะ”
“ด้วยเหตุนี้ เป่ยเหลียงจึงทยอยส่งเชลยมาเป็นสี่ชุด เมื่อไม่นานมานี้ ในบรรดาเชลยชุดสุดท้ายที่ถูกปล่อยเข้ามาในเมืองหลวง มีชาวซีเยว่คนหนึ่งที่สามารถเป็นพยานให้กระหม่อมได้พ่ะย่ะค่ะ”
วาจานี้ทำให้พระทัยขององค์หญิงใหญ่ดิ่งวูบลงทันที
สีพระพักตร์เย็นเยียบลงฉับพลัน ตรัสเสียงเข้มว่า “เจาอู่อ๋อง เจ้าคิดจะหาชาวซีเยว่คนใดก็ได้มาเป็นพยาน ช่างเหลวไหลเกินไปแล้ว หรือคิดจะหลอกเปิ่นกงกับฝ่าบาทให้เป็นเด็กสามขวบหรืออย่างไร?”
ฝ่าบาทเพียงทรงฉงนเล็กน้อย “ในบรรดาเชลยชาวซีเยว่ที่เป่ยเหลียงส่งมา นอกจากสวี่จิ้น อดีตขุนนางซีเยว่แล้ว ยังมีผู้ใดอีก?”
สวี่จิ้งหยางเม้มริมฝีปากเล็กน้อย น้ำเสียงเคร่งขรึม “ที่กระหม่อมมาสายวันนี้ ก็เพราะไปยังคุกด้วยตนเองเพื่อนำตัวเขามา ตั้งใจจะมอบให้ฝ่าบาททรงลงโทษด้วยพระองค์เอง จึงล่าช้าไปครู่หนึ่ง ขอฝ่าบาททรงอนุญาตให้องครักษ์ส่วนตัวของกระหม่อมนำตัวนักโทษผู้นี้เข้ามาเถิดพ่ะย่ะค่ะ”
ฝ่าบาททอดพระเนตรต่ำ ก่อนพยักพระพักตร์
หานลู่จึงรีบส่งเสียงดังว่า “นำตัวอวี่เหวินโชวเข้ามา!”
เมื่อได้ยินชื่อนี้ องค์หญิงใหญ่พลันแข็งค้าง
ทุกคนหันไปมองนอกวิหารบรรพกษัตริย์ เห็นมู่เตากับซินอีและคนอื่น ๆ คุมตัวนักโทษคนหนึ่งเดินเข้ามา
ผู้มาเยือนสวมชุดนักโทษสีเทาขาวเปรอะเปื้อน เท้าเปล่าทั้งสองข้างเต็มไปด้วยคราบเลือด ทว่าทุกย่างก้าวกลับมั่นคง แม้อยู่ในสภาพเช่นนี้ ก็ยังแผ่กลิ่นอายสูงศักดิ์และทะนงตนออกมา
โซ่ตรวนที่ข้อเท้าของอวี่เหวินโชวส่งเสียงกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง เส้นผมหลายเส้นที่ตกลงมาปรกหน้าผากบดบังดวงตาดุจเหยี่ยวของเขาไปครึ่งหนึ่ง
สายตาคู่นั้นกวาดมองไปรอบ ๆ แฝงความดูแคลนและท้าทาย อีกทั้งยังเต็มไปด้วยความหยิ่งผยองที่ไม่กลัวตาย
มีเพียงตอนเห็นองค์หญิงใหญ่เท่านั้น ที่แววตาของอวี่เหวินโชวเปลี่ยนไป