เซียวเหอเย่กำลังจะเอ่ยปาก ทว่าสวี่จิ้งหยางกลับเห็นเศษไม้ชิ้นเล็ก ๆ หลายชิ้นค่อย ๆ ลอยมาตามผิวน้ำ
ดวงตาหงส์ของนางมองตามกระแสน้ำไปเบื้องหน้า จึงพบว่าตลอดเส้นทางสายน้ำมีเศษไม้ลอยอยู่
สวี่จิ้งหยางขัดจังหวะเซียวเหอเย่ “ท่านอ๋อง รอก่อน”
ถ้อยคำที่เซียวเหอเย่กำลังจะเอ่ยพลันชะงักลงกลางคัน
“เกิดอะไรขึ้น”
สวี่จิ้งหยางช้อนเศษไม้ขึ้นมาจากน้ำ แล้วก้มมองเรือน้อยที่ตนนั่งอยู่อีกครั้ง
เศษไม้เหล่านี้หลุดมาจากเรือน้อย หากลอยกระจัดกระจายมาเช่นนี้ แสดงว่าเรือน้อยลำนั้นคงใกล้พังเต็มที
สวี่จิ้งหยางพลันนึกขึ้นได้ว่าเรือน้อยของอ๋องจิ้งกับสวี่จิ้งจืออยู่ข้างหน้าพวกนาง
นางเงยหน้าขึ้นทันใด “ท่านอ๋อง รีบพายเรือเถิด เรือน้อยของอ๋องจิ้งกับฝ่าบาทกำลังจะพังแล้ว!”
ในยามนี้
อ๋องจิ้งกับสวี่จิ้งจือพลัดหลงเข้าไปในส่วนลึกของหมู่บัวแล้ว
พวกเขาออกนอกเส้นทางน้ำเดิม เข้าไปในดงดอกบัวที่ขึ้นหนาแน่นและพันเกี่ยวกัน
ลำต้นที่ชูสูงพ้นผิวน้ำรองรับใบบัวกว้างใหญ่ไว้ บดบังเรือของทั้งสองให้จมอยู่ใต้เงาใบบัว
สีหน้านุ่มนวลเรียบเฉยของอ๋องจิ้งปรากฏความกระอักกระอ่วนขึ้นเป็นครั้งแรก
“เปิ่นหวังไม่ได้พายเรือมานานแล้ว”
เมื่อครู่ไม่รู้ว่าพลาดพลั้งตรงไหน เรือน้อยจึงเบี่ยงออกจากทางน้ำที่ตรงอยู่แล้ว เขาพยายามปรับทิศทางอย่างลนลาน แต่กลับยิ่งพายเร็วขึ้น จนสุดท้ายติดแหง็กอยู่ที่นี่
ยังดีที่ใต้ผิวน้ำบริเวณนี้มีรากบัวกับสาหร่ายขึ้นหนาแน่น เรือน้อยของพวกเขาจึงถูกกีดขวางจนขยับไปไหนไม่ได้ชั่วคราว
สวี่จิ้งจือโบกพัดกลมเบา ๆ พัดลมให้อ๋องจิ้ง
นางเหลือบมองเหงื่อร้อนที่ซึมอยู่บนหน้าผากเขา เมื่อนึกถึงร่างกายอ่อนแอของอ๋องจิ้ง จึงเอ่ยปลอบว่า “ท่านอ๋องเลือกที่ได้ดีจริง ๆ ที่นี่ทิวทัศน์งดงาม มีใบบัวช่วยบังแดด แดดจึงไม่แผดเผานัก พวกเราพักกันสักครู่ แล้วค่อยหาทางกันอีกทีเถิด”