อี้จงไห่เดินกะโผลกกะเผลกไปถึงหน้าบ้านตระกูลเจี่ย ถึงหลินอ้าวจะเป็นคนปัญญาอ่อน ไม่เข้าใจเรื่องรักใคร่ชายหญิง แต่ข้อเสนอเรื่องให้ชายอื่นมาช่วยเลี้ยงดูครอบครัวของเขาก็รับไม่ได้สำหรับคนจำนวนมาก
นี่เป็นธรรมเนียมเสีย ๆ ของสังคมเก่า หากเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ทั้งสองฝ่ายคงตกเป็นหัวข้อซุบซิบยามว่างของชาวบ้าน
เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องน่าภูมิใจ ยิ่งไปกว่านั้น ศิษย์รักก็ยังมีชีวิตอยู่ ม้าลากเกวียนตัวเก่าตายไปแล้ว จะให้มีคนมาช่วยเลี้ยงดูครอบครัวได้ยังไง นี่มันเหมือนเอาม้าลากเกวียนตัวใหม่มาแทน ทางตะวันออกเฉียงเหนือเรียกว่าหญิงม่ายออกเรือนใหม่
เขากลัวว่าถ้าพูดเรื่องนี้ออกไป พี่สะใภ้เจี่ยจะข่วนหน้าเขา ส่วนศิษย์รักก็อาจโกรธจนตายไปอีกคน ภรรยาของลูกศิษย์คงด่าว่าเขาเป็นตาแก่หื่นกาม
คนที่เขากังวลที่สุดยังไงก็เป็นเจี่ยจางซื่อ ถึงจะลำบากแค่ไหน เขาก็ต้องกลับไปแจ้งข่าวที่บ้านตระกูลเจี่ย
“โธ่ ท่านอี้จงไห่ แล้วคนปัญญาอ่อนนั่นว่าไงบ้าง? บ้านฉันกำลังลำบากจริง ๆ นะ” เจี่ยจางซื่อเห็นอี้จงไห่แล้วรู้สึกสนิทใจยิ่งกว่าเห็นเจี่ยผู้เฒ่าเสียอีก
“เฮ้อ คนปัญญาอ่อนนั่นหน้าตาก็...ไม่ได้ฉลาดนัก แต่กลับคิดอะไรแปลก ๆ ออกมาได้ด้วย” อี้จงไห่ลำบากใจอยู่บ้าง
“แค่ขอยืมเงิน มีอะไรให้ลำบากใจอีก? เขาเรียกร้องอะไรเหรอ จะให้เขียนสัญญากู้ยืม?” เจี่ยจางซื่อมองอี้จงไห่อย่างสงสัย
“ไม่ใช่ เขาบอกว่าอยากมาช่วยเลี้ยงดูครอบครัว”
“อะไรนะ? รังแกกันเกินไปแล้ว... เขารู้หรือเปล่าว่าการมาช่วยเลี้ยงดูครอบครัวหมายถึงอะไร?” เจี่ยตงซวี่กำลังจะโมโห แต่แล้วก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันไปถามอาจารย์
“ฟังจากที่เขาพูด ดูเหมือนจะไม่รู้” อี้จงไห่ตอบพร้อมยิ้มขื่น
“เอ๊ะ ฉันก็นึกออกแล้ว ตอนเขานั่งยอง ๆ ข้างกำแพงทำธุระ พอเห็นฉันเดินออกไปก็รีบดึงกางเกงขึ้นแล้วเดินหนีไปเลย สบายใจเฉิบ” เจี่ยจางซื่อก็นึกเรื่องของหลินอ้าวขึ้นมาได้
“จริงเหรอ? อาจารย์ เขาพูดว่ายังไง?” เจี่ยตงซวี่ก็เคยเห็นเหมือนกัน ตอนนั้นหลินอ้าวยังเด็กมาก
“เขาเข้าใจว่าการมาช่วยเลี้ยงดูครอบครัวคือการมานอนอุ่นผ้าห่ม ฉันเดาว่าช่วงนี้เข้าปลายฤดูใบไม้ร่วง อากาศเริ่มหนาวแล้ว เขาก่อเตาไม่เป็น กลางคืนหนาวจนนอนไม่หลับ แถมคงไปได้ยินคำว่าอุ่นผ้าห่มมาจากคนอื่น...”
“อาจารย์ รับปากเขาไปเถอะ ให้หวยหรูหลอกเขาสักสองวัน เอาเงินมาให้ได้ก่อน เด็กสองคนนั่นจะไม่มีกินกันอยู่แล้ว” เจี่ยตงซวี่แสร้งทำเสียงน่าสงสาร
“ตงซวี่ ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป บ้านตระกูลเจี่ยจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?” ฉินหวยหรูร้อนใจ เธอคิดในใจว่า จะให้ฉันไปหาคนที่เข้าห้องน้ำแล้วยังไม่เช็ดก้นหรือไง? สู้ไปหาซาฉู่ยังดีกว่า!
“เรื่องนี้ก็เป็นปัญหาเหมือนกัน เอาอย่างนี้ เชิญเขามาที่บ้าน” เจี่ยตงซวี่คิดว่า ถ้าอีกฝ่ายนอนอยู่ในสายตาตัวเองก็คงปลอดภัยกว่า
“แล้วฉันจะไปนอนที่ไหน?” เจี่ยจางซื่อไม่พอใจ บ้านก็แคบอยู่แล้ว ยังจะให้คนปัญญาอ่อนเข้ามาอยู่อีก จะอุ่นผ้าห่มหรือไม่ก็ช่าง แต่ถ้าเบียดฉันนี่ไม่ได้
“แม่พาเด็ก ๆ ไปนอนบ้านเขาสิ บ้านกว้างจะตาย!” เจี่ยตงซวี่ส่งสายตาให้แม่
“ได้” เจี่ยจางซื่อเองก็อยากอยู่บ้านหลังใหญ่ จึงตอบตกลงอย่างไม่ลังเล อี้จงไห่มองคนทั้งสามในบ้านแล้วนึกว่า สามหัวดีกว่าหัวเดียวจริง ๆ
เรื่องที่เขากังวลยังไม่ทันเกิด พวกเขาก็จัดการกันลงตัวเองแล้ว
“พี่สะใภ้ ดูท้องฟ้าสิ...” อี้จงไห่ชี้ออกไปข้างนอก
“ไม่กลัวเจี่ยผู้เฒ่ามาเห็นเหรอ? อายุปูนนี้แล้วยังคิดถึงเรื่องนั้นอีกเหรอ? กลางวันเดินเล่นเป็นเพื่อนกันก็พอไหว แต่เจี่ยผู้เฒ่ามาไม่ได้หรอก ดูสิ...” เจี่ยจางซื่อชี้ออกไปข้างนอก ดึกขนาดนี้ ร้านสหกรณ์ก็ปิดหมดแล้ว ยังจะชวนฉันออกไปอีก จะไปไหนล่ะ!
“เอ่อ...พี่สะใภ้เข้าใจผิดแล้ว ฉันหมายถึงเรื่องยืมเงิน”
“อ๋อ งั้นไปบอกหลินอ้าวเถอะ ฉันจะไปเก็บเครื่องนอนก่อน” เจี่ยจางซื่อเข้าใจแล้วว่าเป็นตัวเองที่คิดมากไป เธอไม่ได้โกรธอะไร ตั้งแต่เจี่ยผู้เฒ่าทิ้งเธอไปท่องทั่วฟ้าไกล ก็ไม่มีผู้ชายคนไหนอยากอยู่เป็นเพื่อนเธอเพื่อพูดคุยคลายเหงา เธอชินแล้ว
อี้จงไห่รีบออกจากบ้านตระกูลเจี่ย แล้วไปหาหลินอ้าวอีกครั้ง
“หลินอ้าว บ้านตระกูลเจี่ยตกลงให้มาช่วยเลี้ยงดูครอบครัวแล้ว แต่เธอต้องไปอยู่บ้านเจี่ย ส่วนเจี่ยจางซื่อกับเด็ก ๆ จะมาอยู่บ้านเธอ บ้านพวกเขาอยู่กันไม่ไหว” อี้จงไห่มองหลินอ้าว
“ห้องหลักไม่ได้ ห้องข้างบ้านฉันได้” บ้านเขามีห้องหลักกับห้องข้าง รวมเป็นสองห้องที่ติดกัน
“ได้ ๆ ๆ” ในที่สุดอี้จงไห่ก็โล่งอก การต้องดูแลสองบ้านพร้อมกันไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ยังดีที่ทุกฝ่ายตกลงกันได้
หลินอ้าวล็อกประตู เปิดประตูห้องข้าง แล้วเดินตามอี้จงไห่ไปบ้านตระกูลเจี่ย มือไพล่หลัง ท้องฟ้ามืดแล้ว
พอเจี่ยจางซื่อเห็นเขามา ก็หอบเครื่องนอน อุ้มเสี่ยวตัง แล้วจูงป่างเกิ่งเดินออกไป
อี้จงไห่ยิ้มหน้าบานกลับบ้าน เพราะหลินอ้าวย้ายเข้าไปอยู่ได้สำเร็จ
ห้องหลักของบ้านตระกูลเจี่ยมีเตียงไม้สองเตียง เป็นเตียงเดี่ยว เดิมทีวางชิดกัน แต่ตั้งแต่เจี่ยตงซวี่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ เตียงทั้งสองก็แยกออกจากกัน
ส่วนเจี่ยจางซื่อกับเด็ก ๆ นอนในห้องเล็กที่กั้นแบ่งไว้ เธอไม่อยากเบียดกันในบ้าน จึงเป็นฝ่ายเสนอเรื่องนี้ขึ้นมา
ทั้งสามคนตกอยู่ในสถานการณ์กระอักกระอ่วน จะนอนยังไงดี? อย่างไรหลินอ้าวคนนี้ก็ไม่ใช่เจ้าของร่างเดิม
“หวยหรู” เจี่ยตงซวี่เตือนฉินหวยหรูทีหนึ่ง เธอทำอาชีพอะไรคิดว่าเขาไม่รู้หรือไง? พอเตือนเสร็จก็เอนตัวลงนอนทันที
ฉินหวยหรูถอดเสื้อผ้าแล้วมุดเข้าไปในผ้าห่ม ผู้หญิงคนนี้มีทรวงอกอวบอิ่ม ชวนให้ตื่นตาตื่นใจ
หลินอ้าวเห็นแล้วก็รู้ว่าไม่ใช่แผนล่อให้ติดกับ อีกอย่าง จะล่อคนปัญญาอ่อนอย่างเขาไปทำไม?
พอคิดได้แบบนั้น เขาก็ถอดเสื้อผ้าแล้วมุดเข้าไปในผ้าห่มเหมือนกัน ลมยามค่ำพัดเอื่อยเคล้าเสียงจักจั่น หญิงงามซูบเซียวได้แต่ครางแผ่วเบาในใจ
เช้าวันต่อมา หลินอ้าวลุกขึ้นมาอย่างอารมณ์ดี หญิงงามขี้เซาที่ยังงัวเงียรู้สึกว่าข้างกายว่างเปล่า จึงสะดุ้งลืมตาแล้วรีบหันไปมองเจี่ยตงซวี่
ผู้ชายคนนี้นี่มันเหลือเกินจริง ๆ เมื่อคืนเสียงดังขนาดนั้นยังหลับลงได้ แถมทำเป็นไม่พูดอะไรสักคำได้ยังไง
เธอเดินเข้าไปอย่างกระวนกระวาย เปิดผ้าห่มแล้วดันไหล่เจี่ยตงซวี่ แต่พอดันไหล่ ขาของเขากลับขยับตามไปด้วย?
“ใครก็ได้มาช่วยดูหน่อย ตงซวี่เป็นอะไรไป?” ฉินหวยหรูรีบสวมเสื้อผ้าแล้ววิ่งออกไปตะโกนเรียกคน ตอนนั้นทุกคนกำลังล้างหน้าล้างตาอยู่ที่ลานกลาง
ไม่มีใครสนใจอ่างล้างหน้า ต่างพากันวิ่งมาดู คนแรกที่เข้าไปในห้องคืออี้จงไห่ เขาลองตรวจดูลมหายใจของเจี่ยตงซวี่
“ตงซวี่จากไปแล้ว ศิษย์รักของฉัน!” อี้จงไห่ร้องไห้แทบขาดใจ ผมหงอกต้องส่งศพผมดำ ทั้งที่หวังให้แกเลี้ยงดูยามแก่เฒ่าแท้ ๆ แกยังจากไปก่อนอีก
เดิมทีเขาไม่ได้ตั้งใจจะพยายามอะไรแล้ว แต่พอเจอสถานการณ์ฉุกเฉินแบบนี้ จะไม่พยายามก็คงไม่ได้
“โธ่ ตงซวี่ ทำไมถึงจากไปแบบนี้ล่ะ” พอเจี่ยจางซื่อได้ข่าวก็รู้สึกว่าตัวเองวิ่งช้าเกินไป ขาอวบทั้งสองข้างสับกันไม่ทัน เธอกลิ้งไปกับพื้นอยู่สองสามตลบ แต่กลับมาถึงหน้าบ้านได้อย่างไม่น่าเชื่อ
พอเข้าไปในห้อง เธอลองดันลูกชายกี่ครั้ง เขาก็ไม่ยอมตอบสนองอีกแล้ว
เธอรู้สึกหวาดกลัว ตราบใดที่ลูกชายยังมีลมหายใจ ฉินหวยหรูก็ยังไม่มีข้ออ้างออกจากบ้านนี้ เขายังช่วยรั้งเธอไว้ได้
แต่พอลูกชายตาย อีกฝ่ายก็เป็นอิสระแล้ว พาลูกไปแต่งงานใหม่ บ้านก็เหลือแค่เธอคนเดียว ถ้าวันหนึ่งขยับตัวไม่ได้ ใครจะมาดูแลเธอ?
เธอร้องไห้หนักที่สุด แต่จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ หลินอ้าวมาค้างบ้านเธอแค่คืนเดียว ลูกชายก็ตายแล้ว บังเอิญเกินไปไหม?
“ฉินหวยหรู ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” เจี่ยจางซื่อหยุดร้องไห้แล้วมองหน้าฉินหวยหรูพลางถาม
“ฉันจะไปรู้ได้ยังไง? ฉันตื่นเช้ามาก็ดันเขาไปสองสามที เขาก็ไม่ขยับเลย อาการบาดเจ็บของเขาเป็นยังไง คนในลานนี้ก็รู้กันหมด” ฉินหวยหรูเองก็รู้สึกว่าตัวเองถูกใส่ความ