“หลินอ้าว อยู่บ้านไหม?”
“ไม่อยู่” หลินอ้าวตอบแล้วทำท่าจะปิดประตู ไม่อยากเห็นหน้าเขา มาหาคนใสซื่ออย่างฉันถึงบ้านทำไม?
“เดี๋ยว ๆ อย่าเพิ่งปิดประตู ลุงใหญ่แวะมาดูเธอน่ะ อยู่คนเดียวในเรือนข้างแบบนี้ชินหรือยัง?” อี้จงไห่เห็นเขาจะปิดประตูก็ร้อนใจ รีบหาเรื่องมาคุยเพื่อขัดขวาง
“อยู่คนเดียวไม่ชิน แล้วคุณพาปู่ผมกลับมาได้ไหม?” หลินอ้าวมองอี้จงไห่อย่างมีความหวัง
“เรื่องนี้ฉันช่วยไม่ได้จริง ๆ” อี้จงไห่ยิ้มเจื่อน ๆ
“งั้นถามว่าผมชินไหมไปทำไมล่ะ ไม่มีธุระอะไรผมจะนอนแล้ว ง่วง!” วันนี้วันอาทิตย์ ทุกคนหยุดงานกันหมด
หลินอ้าวไม่ได้ง่วง แต่ไม่อยากให้เขามาช่วยล้างสมอง เรื่องน้อยดีกว่าเรื่องมาก ไม่ข้องเกี่ยวกับใครเลย คนอื่นจะได้ยังเกรงใจเขาอยู่บ้าง
“หลินอ้าว ไม่ใช่ว่าลุงใหญ่จะว่าอะไรนะ แต่เธอต้องคุยกับคนในเรือนให้มากกว่านี้ ไม่งั้นก็กลายเป็นพวกจับกลุ่มกันเองหรือไง?”
“พูดเหลวไหล คนเดียวจะไปจับกลุ่มอะไร อยู่ใช้ชีวิตของตัวเองให้ดีก็พอแล้ว จะคอยชะเง้อมองไปทั่วทำไม” หลินอ้าวทำท่าจะปิดประตูอีกครั้ง
“อย่าเพิ่ง ๆ ลุงใหญ่มีเรื่องจะคุยด้วย” อี้จงไห่รู้สถานการณ์ของเขาอยู่บ้าง ไอ้หนุ่มนี่สนิทกับหวังจู่เริ่นไม่น้อย เรื่องบางเรื่องเลยไม่กล้าทำให้โจ่งแจ้งเกินไป
“เรื่องอะไร?”
“คุณยายหูหนวกชอบความสงบ...”
“ส่งเธอไปอยู่สุสานสิ แทบไม่มีใครไปรบกวน ง่ายจะตาย” หลินอ้าวมองอี้จงไห่อย่างดูถูก ฉันช่วยคิดทางออกให้แล้วไง
“เธอ... เรื่องนั้น... ช่างเถอะ ไม่พูดถึงเธอแล้ว เธอก็รู้นี่ว่าเจี่ยตงซวี่ สหายร่วมงานคนเก่งของพวกเราได้รับบาดเจ็บอยู่บ้าน ตอนนี้คงเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว...”
“ให้ผมเดานะ อยากให้ผมช่วยขุดหลุมฝังศพใช่ไหม?” หลินอ้าวมองอี้จงไห่ด้วยสีหน้าราวกับเดาถูกแล้ว คุณพยักหน้าสิ
“ไม่ใช่ เขายังไม่ตาย เรื่องเป็นแบบนี้ เมียเขายังไม่ได้รับช่วงงาน เลยต้องอยู่บ้านดูแลเขา ชีวิตตอนนี้ฝืดเคืองมาก ฉันเห็นเธอมีงานทำ... พอจะช่วยสักหน่อยได้ไหม?”
“คุณไม่มีมือหรือไง? เงินเดือนคุณเดือนละ 99 หยวน ส่วนผมเดือนละ 20 เอาอย่างนี้ คุณให้ผม 40 หยวน ผมแบ่งให้เขา 20” หลินอ้าวพูดพลางยิ้ม แววตาเป็นประกายด้วยความยินดี
อี้จงไห่มองคนซื่อบื้อที่อยู่ตรงหน้า ยังคิดจะหากำไรจากฉัน 20 หยวนอีก ให้ตระกูลเจี่ยตรง ๆ ไปเลยไม่ได้หรือไง ยังต้องผ่านมือแกด้วยเหรอ
“หลินอ้าว อย่าพูดถึงเงินเดือนฉันเลย เมียฉันรักษาตัวอยู่ตลอด หมดเงินไปตั้งเยอะ อยากช่วยแต่ก็ไม่ไหวจริง ๆ!”
“รักษาโรคอะไร? เธอเป็นอะไร? อ้อ เพราะอยากมีลูกใช่ไหม?” หลินอ้าวพูดอย่างเข้าใจขึ้นมาทันที
“นี่เธอ...”
“ไม่เห็นยากเลย ผมมีวิธีเด็ด” หลินอ้าวพูดยิ้ม ๆ
“เธอมีวิธีอะไร?” อี้จงไห่มองเจ้าหนุ่มตรงหน้า วันนี้ที่ยอมคุยกับเขาตั้งเยอะก็ถือว่ามีท่าทีเป็นมิตรแล้ว
“ตอนนอนกลางคืนก็แค่กอดกันให้แน่นหน่อย เดี๋ยวก็มีลูกเอง ดูไก่สิ ไก่ตัวผู้จิกหัวไก่ตัวเมียแล้วก็ออกไข่ คุณลองทำตามดูสิ”
“เอ่อ...” อี้จงไห่นึกถึงตัวเองที่ย่อตัวอยู่ข้างเมีย... ถูกไอ้ซื่อบื้อนี่พาออกทะเลไปแล้ว นั่นมันไก่ตัวผู้ขึ้นเหยียบไก่ตัวเมียต่างหาก
“หลินอ้าว เรามาคุยกันเรื่องความลำบากของตระกูลเจี่ยกัน ตงซวี่หาเงินไม่ได้แล้ว ฉันคิดว่าเธอก็ยังไม่ได้แต่งงาน พอจะออกเงินช่วยพวกเขาสักหน่อย ให้ตระกูลเจี่ยผ่านช่วงลำบากไปได้ไหม?” อี้จงไห่พูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ
หลินอ้าวรู้สึกไม่สบอารมณ์ ฉันก็บอกแล้วว่าคุณได้เงินเดือน 99 หยวน ยังจะเอาแต่พูดจาหว่านล้อมจ้องเงิน 20 หยวนของฉันอีก ต้องให้พูดกันให้ชัด ๆ ใช่ไหม?
หลินอ้าวไม่พูดอะไร ก้มหน้ามองปลายเท้า อี้จงไห่เข้าใจผิดคิดว่าเขาเริ่มคล้อยตาม พอเห็นเค้าลางแบบนั้นก็อยากรีบตะล่อมต่อ
“เธอออกเงินช่วยพวกเขาหน่อย ให้พี่สะใภ้เจี่ยช่วยซักเสื้อผ้าให้เธอ ต่างคนต่างช่วยกันไง!”
“อ๋อ เข้าใจแล้ว ที่คุณพูดถึงคือการหาคนมาช่วยเลี้ยงเมียใช่ไหม?”
“เฮ้ย พูดแบบนั้นไม่ได้ การหาคนมาช่วยเลี้ยงเมียเป็นเรื่องของสังคมเก่า...” อี้จงไห่ร้อนใจ นั่นผู้หญิงที่ฉันหมายตาไว้ แกคิดว่าฉันอยากช่วยลูกศิษย์พิการหรือไง?
“ผมรู้สิ ลุงรองหลิวจากเรือนข้างก็ช่วยเลี้ยงเมียหลี่หงเลี่ยงอยู่ หลี่หงเลี่ยงนอนติดเตียง ลุงรองหลิวออกเงินให้บ้าง แล้วก็แอบหักข้าวโพดบ้านเขาไปบ้าง” หลินอ้าวพูดยิ้ม ๆ
ให้ตายสิ พอพูดถึงเรื่องช่วยเลี้ยงเมีย ไอ้เด็กเวรนี่กลับยิ้มออกมาได้
“เธอรู้เรื่องระหว่างผู้ชายกับผู้หญิงด้วยเหรอ?” อี้จงไห่สงสัย เคยได้ยินมานานแล้วว่าไอ้หนุ่มนี่เข้าห้องน้ำเสร็จก็ดึงกางเกงขึ้นแล้วเดินออกมา ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องเช็ดก้น
เขารู้เรื่องระหว่างชายหญิงด้วยเหรอ? หรือคนซื่อบื้อก็เข้าใจเรื่องนี้ได้เองโดยไม่ต้องมีใครสอน
“ผมจะไม่รู้อะไรได้ไง ถึงไม่มีเมียผมก็รู้ หน้าที่สำคัญที่สุดของเมียก็คือช่วยอุ่นเตียง ให้เธอเข้าไปนอนอุ่นเตียงก่อน พออุ่นเสร็จผมค่อยเข้าไปนอน อุ่นสบายจะตาย!” หลินอ้าวทำหน้าชวนฝัน
“เอ่อ... เธอคิดเองจนเข้าใจเหรอ? ฟังดูก็เหมือนจะเป็นแบบนั้นจริง ๆ” อี้จงไห่ดีใจแทบแย่ แกไม่รู้อะไรเลยสินะ? อุ่นเตียงนี่แหละดี!
“เรื่องตระกูลเจี่ย...”
“บ้านนั้นอยากหาคนมาช่วยเลี้ยงเมียเหรอ? พี่สะใภ้เจี่ยก็ใช้ได้นะ อวบ ๆ อุณหภูมิร่างกายน่าจะสูงด้วย ว่าแต่คุณหมายถึงพี่สะใภ้คนไหนของบ้านเจี่ย?” หลินอ้าวอยากถามให้แน่ชัด อย่าเอาเรื่องเจี่ยจางซื่อมาพูดนะ ใครจะกล้านอนเตียงที่เธออุ่นไว้กัน?
“เธออยากให้ฉินหวยหรูช่วยอุ่นเตียงให้เหรอ!”
“คุณยังอยากให้เจี่ยจางซื่อช่วยอุ่นเตียงให้ผมอีกเหรอ! เดินผ่านเธอทีไร กลิ่นคาว ๆ ที่ตัวเธอทำผมแทบเป็นลม” พอหลินอ้าวนึกถึงเจี่ยจางซื่อ หัวโต ๆ ของเขาก็แทบสะบัดหลุด
“หลินอ้าว ให้พวกเขายืมเงิน 10 หยวนก่อน...”
“ถ้าไม่พูดให้ชัด ผมไม่ให้ยืม” หลินอ้าวไม่เห็นกระต่ายก็ไม่ปล่อยเหยี่ยว
“นี่...” อี้จงไห่คุยโวไว้กับบ้านเจี่ยแล้วว่าจัดการได้ แต่จะใช้ไม้แข็งกับหลินอ้าวก็ไม่ได้ ถ้าเรื่องถึงหวังจู่เริ่น ตัวเองคงเดือดร้อนแน่
“ไปถามดูสิว่าฉินหวยหรูจะยอมช่วยอุ่นเตียงให้ผมไหม จะให้ผมไปช่วยเลี้ยงเมียที่บ้านเธอก็ได้” หลินอ้าวพูดพลางยิ้ม
“ฉันกลับไปถามดูก่อน”
“ถามให้ดี ๆ นะ เรื่องระยะยาวน่ะ” หลินอ้าวยังไม่ลืมกำชับเขา
พอเห็นเขาเดินไป หลินอ้าวก็รีบปิดประตู กลับเข้าห้องแล้วเข้าสู่มิติ หยิบยาเม็ดออกมากินหนึ่งเม็ด จากนั้นก็เปลือยกายยืนเฝ้าอยู่ริมแม่น้ำ
คราวนี้กินยาไม่มาก ฤทธิ์ยาจึงเริ่มทำงาน เขาโคจรเคล็ดหลอมกายราชันยมไปด้วย กล้ามเนื้อทั่วร่างสั่นระริก
ไม่นานกล้ามเนื้อทั่วร่างก็เกร็งแน่น ภายในกายอัดแน่นไปด้วยพลัง เขาฝึกหมัดทหาร วิชามือสิบแปดท่ามังกรดำ และวิชาจับกุมต่อสู้ในมิติ
รู้สึกปลอดโปร่งและเต็มไปด้วยพลัง เขาก้มมองร่างกายตัวเองที่แข็งแกร่ง มีกล้ามเนื้อได้สัดส่วน
เขาล้างตัวให้สะอาด สวมเสื้อผ้าชุดใหม่ แล้วมองผ้าห่มบนเตียง เก็บเข้าไปในมิติให้ระบบซักอัตโนมัติ จากนั้นก็ปั่นหมาดแล้วนำมาปูบนเตียง
สะอาดเอี่ยม เขาหยิบผ้าห่มอีกสองชุดออกมาเก็บไว้ในตู้ ก่อนเข้าไปในมิติหาอะไรกิน
ตอนนั้นเองเขาถึงนึกขึ้นได้ว่าเจี่ยตงซวี่ยังไม่ตาย ตอนนี้น่าจะเป็นปี 1961
ความทรงจำของร่างเดิมไม่ได้บอกปีที่แน่ชัด เขาจึงใช้เรื่องของเจี่ยตงซวี่เป็นตัวตัดสิน แล้วคาดเดาช่วงเวลาเอา