“เมื่อคืนยังดี ๆ อยู่เลย พอตื่นมาตอนเช้า ทำไมถึงไม่อยู่แล้วล่ะ? ตงซวี่ผู้อาภัพของแม่…” เจี่ยจางซื่อร้องไห้โวยวายไม่หยุด
“พี่สะใภ้…”
“ไสหัวไป เป็นความผิดแกทั้งนั้น ถ้าไม่ใช่เพราะแก… อื้อ ๆ ๆ…” เจี่ยจางซื่อร้อนใจจนแทบคลั่ง อี้จงไห่รีบปิดปากเธอไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย ถ้าคำพูดนี้แพร่ออกไป เรื่องใหญ่แน่
เจี่ยจางซื่อร้อนใจจริง ๆ ลูกชายก็ตายไปแล้ว ลูกสะใภ้ก็กำลังจะกลายเป็นเมียคนอื่น เธอต้องเลี้ยงหลานชายหลานสาวโดยไม่มีรายได้ จะให้รับช่วงงานต่อก็อายุมากเกินไปแล้ว
ส่วนอี้จงไห่น่ะหรือ กินอิ่มนอนหลับไม่ต้องกังวล คนอิ่มย่อมไม่รู้ว่าคนหิวทรมานแค่ไหน ชีวิตบั้นปลายของเจี่ยจางซื่อช่างน่าเป็นห่วง!
พอไปยั่วกระต่ายตาแดงอย่างเจี่ยจางซื่อเข้า เธอก็อ้าปากงับอี้จงไห่เต็มแรง
“โอ๊ย… อู้ว… พี่สะใภ้ ปล่อยปากก่อน!” อี้จงไห่เจ็บจนแทบร้องไห้
“โห เล่นหยอกล้อกันอยู่เหรอ? ป้าเจี่ย มาทำแบบนี้หน้าแท่นไว้อาลัยลูกชายตัวเอง ดีแล้วเหรอ? หรืออาเจี่ยก็ตายแบบนี้เหมือนกัน?” หลินอ้าวเบียดฝูงชนเข้ามาถามเจี่ยจางซื่อ
“ไสหัวไป ไอ้เด็กเวร… เออ จริงสิ เมื่อคืนแกนอนบ้านฉัน ลูกชายฉันตายยังไง?” เจี่ยจางซื่อคว้าหลินอ้าวเข้ามาหา
อี้จงไห่ใจเต้นไปถึงคอหอย หลินอ้าวไม่พูดสักคำ เอาแต่หลบอยู่หลังอี้จงไห่
“หัวหน้าหน่วยอี้ ฉันกลัว ฉันควรพูดยังไงดี?” ประโยคสุดท้าย หลินอ้าวกระซิบขอความช่วยเหลือจากอี้จงไห่ อี้จงไห่หันกลับไปมองเขา นี่กำลังขู่ฉันอยู่หรือไง?
อี้จงไห่ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า ไม่มีโอกาสนับเงินในนั้นด้วยซ้ำ ก่อนหน้านี้มีอยู่ 30 หยวน ใช้ไปนิดหน่อย คงเหลือสักยี่สิบกว่าหยวน
เขายัดเงินทั้งหมดใส่มือหลินอ้าว หลินอ้าวก็เข้าใจทันที
“ฉันจะไปรู้ได้ยังไง เมื่อคืนยังคุยกันอยู่เลย พอตื่นเช้ามาฉันเห็นเขานอนหลับสบายมาก ไม่กล้ารบกวนก็เลยกลับบ้าน
คนบ้านนี้ใจร้ายจริง ๆ รู้อยู่แล้วว่าเขาจะตาย ยังให้ฉันมาส่งเขาอีก คืนนี้คงนอนไม่หลับแล้ว น่ากลัวชะมัด พวกคุณดูหน้าเขาสิ ทำปากยื่นเหมือนจะพูดอะไรด้วย แต่งหน้าทาแป้งด้วยหรือไง ขาวเชียว!” หลินอ้าวยังเดินเข้าไปใกล้ ๆ แล้วยื่นมือไปแตะแก้มเจี่ยตงซวี่
ทุกคนมองเขาตาไม่กะพริบ คนบ้าก็ยังอยากรู้อยากเห็นไม่เบา เมื่อกี้ยังบอกว่าคืนนี้ไม่กล้านอนอยู่เลย แต่ตอนนี้กลับเดินไปแตะหน้าศพเขา
เจี่ยตงซวี่แทบจะโมโหจนผายลมออกมาประท้วง
“หัวหน้าหน่วยอี้ เมื่อกี้ร้องไห้ได้อินมากเลยนะ ตรงนี้มีกะละมังอยู่ ใบ้ให้หน่อยสิว่าควรปาให้แตกยังไง” หลินอ้าวหยิบกางเกงชั้นในตัวหนึ่งลงจากราว แล้วส่งกะละมังลายครามหน้าบ้านตระกูลเจี่ยให้อี้จงไห่
“หลินอ้าว อย่าก่อกวน นั่นเป็นหน้าที่ของป่างเกิ่ง อีกอย่าง ของที่เขาปาคืออ่างพิธีศพ นี่มันกระโถน!” เหยียนปู้กุ้ย อาจารย์สาม ยื่นมือมาขวางหลินอ้าว
“อี้จงไห่ ถ้าแกไม่ให้หลินอ้าวมาบ้านฉันเพื่อเป็นผัวสำรองให้ลูกสะใภ้ ลูกชายฉันก็ไม่ตายหรอก!” เจี่ยจางซื่อกำลังสติแตกเพราะความตื่นตระหนก
อี้จงไห่หน้าซีดเผือด ในที่สุดเธอก็พูดออกมาจนได้ ปลอบไอ้บ้าได้ แต่ดันลืมระวังคนบ้า
“หัวหน้าหน่วยอี้ นี่ถือว่าทำผิดนะ หลินอ้าว มีเรื่องแบบนี้จริงหรือเปล่า? มานี่สิ” หลิวไห่จง อาจารย์รอง ฉวยโอกาสได้แล้ว นี่เป็นจังหวะอวดอำนาจที่ดีที่สุด
“อาจารย์รอง คุณก็อยากให้ฉันเป็นผัวสำรองเหมือนกันเหรอ? ฉันให้เงินคุณนะ” หลินอ้าวเดินเข้ามาอย่างซื่อบื้อ พร้อมหยิบเงินออกมาหนึ่งหยวน
หลิวไห่จงมองเงินหนึ่งหยวน แล้วหันไปมองหลินอ้าว ฉันจำเป็นต้องพึ่งแกหรือไง? ลูกชายสามคนของฉันแข็งแรงกำยำ
ฉันก็ทำงานเลี้ยงครอบครัวได้ แถมยังเป็นช่างโลหะระดับเจ็ดอีก ต้องให้แก… เออ ลืมไป นี่มันไอ้บ้าคนหนึ่งนี่นา
“เหล่าอี้ แกนี่ไม่ได้เรื่องเลย ดูสิว่าเลี้ยงเขาให้กลายเป็นอะไร เห็นใครก็อยากไปเป็นผัวสำรองให้เขาหมด!” อาจารย์รองตำหนิอี้จงไห่อย่างเจ็บปวด
“ถ้าไม่เอาเงิน ก็คืนมาให้ฉันสิ” หลินอ้าวไม่ยอมแล้ว
หลิวไห่จงโยนเงินหนึ่งหยวนคืนให้เขา หลินอ้าวรับไว้แล้วจ้องเขาเขม็ง
“จ่ายเพิ่มอีกเก้าหยวน ค่าลากรถหนึ่งหยวน ค่าขนลงสิบหยวน” หลินอ้าวจ้องหลิวไห่จง ถ้าไม่จ่ายก็ไม่ยอมจบง่าย ๆ หรอก
“บ้าหรือเปล่า ยังจะรีดไถเงินอีก? ไปเอาราคาพวกนี้มาจากไหน!” หลิวไห่จงโมโหไม่น้อย ไม่ยอมให้ไปเป็นผัวสำรองแล้วยังต้องจ่ายเงินอีกหรือไง?
นี่มันเอาเรื่องกับใครก็ได้ทั้งนั้น อาจารย์รองที่กำลังเดือดดาลยกมือจะตบหลินอ้าว
พอเห็นอีกฝ่ายลงมือ หลินอ้าวก็เปิดฉากป้องกันตัว สวนกลับด้วยการถีบตรง ๆ หนึ่งที หลิวไห่จงถอยหลังไปกว่าสิบก้าวอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ ก่อนจะลงไปนั่งแหมะกับพื้น
เขามองหลินอ้าวอย่างตกตะลึง นี่มันแรงคนจริง ๆ เหรอ? คนบ้ามีแรงเยอะขนาดนี้เลยหรือ?
“หลินอ้าว แกหาที่ตายหรือไง ไม่รู้จักเคารพคนแก่รักเด็กหรือไง วันนี้ฉันจะสั่งสอนแกเอง!” ซาฉู่พุ่งเข้ามา
เขาได้ยินว่าหลินอ้าวจะไปเป็นผัวสำรองให้เจี่ยตงซวี่ ถ้าให้พี่ฉินต้องอยู่กับไอ้บ้าแบบนี้คงน่าขยะแขยงน่าดู แต่ก่อนอื่นต้องผ่านตาอาจารย์ปู่ซาฉู่คนนี้ไปให้ได้ก่อน
เขาชกหมัดใส่หัวหลินอ้าว พอเห็นหมัดกำลังจะถึงเป้าหมายก็ยิ้มออกมา
หลินอ้าวสะบัดหัวแล้วก้มตัวลง หมัดเฉี่ยวผ่านปกเสื้อด้านหลังไป หลินอ้าวที่ย่อตัวอยู่คว้าข้อเท้าทั้งสองข้างของซาฉู่ แล้วผลักไปข้างหน้าเต็มแรง
ซาฉู่เสียหลัก พลิกข้ามตัวหลินอ้าวไป หน้าผากกระแทกพื้นจนเกิดแผลฉกรรจ์
“เยี่ยม นี่แหละวิชาจริง!” สวี่ต้าม่าว ร่างผอมสูง ปรบมือชม
“เพื่อนบ้านทั้งหลายมากันครบแล้วสินะ หลินอ้าวขอขอบคุณทุกคนที่มา วันนี้เพิ่งมาถึงที่นี่ ขอแสดงการโชว์เล็ก ๆ กับลูกชายบ้าของฉันสักชุด—วิชาหัวเหล็กแห่งพงไพร!”
“หลินอ้าว ซาฉู่ฝึกวิชาหัวเหล็กเหรอ? ตาเหลือกแล้วนะ ชาตินี้จะแสดงแค่ครั้งเดียวหรือไง?” เหยียนเจี่ยเฉิงถามหลินอ้าว
“เจี่ยเฉิง สวี่ต้าม่าว อย่ามัวยืนดู รีบพาซาฉู่ไปโรงพยาบาล หลินอ้าวบ้า พวกนายก็บ้าตามหรือไง? ถ้าเขาตายขึ้นมาจะทำยังไง?” อี้จงไห่ร้อนใจแล้ว
“ได้” คนที่กระตือรือร้นที่สุดกลับเป็นสวี่ต้าม่าว หนุ่ม ๆ หลายคนเข้ามาช่วยกันยกซาฉู่แล้ววิ่งออกไป
พอพ้นประตูใหญ่ สวี่ต้าม่าวก็ฉวยโอกาสตบหน้าซาฉู่สองสามที หนุ่ม ๆ ในลานบ้านคนไหนบ้างไม่เคยถูกเขารังแก
ตอนเขามีสติยังสู้ไม่ได้ ตอนนี้น่ะหรือ… ฮึ ๆ ๆ
“ซี๊ด… ฮ่า… สวี่ต้าม่าว แกกล้าตบฉันเหรอวะ?” ซาฉู่ฟื้นแล้ว เห็นมือของสวี่ต้าม่าวยังไม่ทันลดลง
สวี่ต้าม่าวตกใจ รีบวิ่งหนี พอเขาวิ่ง มือก็ปล่อยออก คนอื่น ๆ ก็ประคองไม่อยู่ ซาฉู่ร่วงลงพื้น ทุกคนไม่หันไปมองเขา หันหลังวิ่งหนีกันทันที
ซาฉู่ลุกขึ้นจากพื้น ไล่ตามใครก็ไม่ทันแล้ว เขามองแผ่นประตูที่อยู่บนพื้นแล้วรู้สึกคุ้น ๆ ชะมัด นี่มันแผ่นประตูบ้านฉันนี่หว่า
เขาแบกแผ่นประตูกลับไปยังลานบ้าน เจี่ยจางซื่อที่กำลังร้องไห้ให้ลูกชายเห็นเข้า ก็เช็ดน้ำตา
“ซาฉู่ เอาแผ่นประตูบ้านแกให้ลูกฉันนอนสักพักสิ เมื่อกี้แกยังตายอยู่เลย แต่กลับแบกแผ่นประตูกลับมาได้ แผ่นประตูนี้ต้องมีอะไรแปลก ๆ แน่” เจี่ยจางซื่อเดินเข้ามาแย่งแผ่นประตู
“เฮ้ ลูกชายคุณเคยนอนแล้ว ฉันยังกล้าเอามาใช้ต่ออีกเหรอ?” ซาฉู่ไม่ยอม
เจี่ยจางซื่อนั่งลงกับพื้น ตบต้นขาแล้วร้องเพลงขึ้นมา:
“ตงซวี่ ตงซวี่ จงฟังคำแม่ ขี่แผ่นประตูมุ่งสู่เขาตะวันตก พ่อครัวตระกูลเหอขวางทาง ก็พาซาฉู่ติดไปด้วย หลิวเอ้อร์กับเหล่าอี้ไม่ให้เงิน ก็พาเหยียนเหล่าซานไปด้วย เจอพ่อแล้วก็ทักทาย ลากหลินอ้าวไปแก้หิวด้วยนะ”