“หมิงชวน ทางนี้” หม่าหมิงชวนเดินเข้าไปในร้านเหล่าริมท่าเรือชาวประมง ที่นี่กินข้าวไปพลางชมวิวแม่น้ำไปพลางได้
แค่ระยะทางไกลไปหน่อย ที่นี่เป็นหนึ่งในที่นัดพบของพวกเขาสองคน
“หลินอ้าว ช่วงนี้แกยุ่งอะไรอยู่? กองทัพเรือโทรมาบอกว่าแกไปกวาดของในห้างของพวกเขามาหมดเลยเหรอ? ทำเอาเขากัดฟันหาเงินได้ตั้งหลายสิบล้าน?” หม่าหมิงชวนถามหลินอ้าวอย่างขำ ๆ
“เพื่อนคนหนึ่งมาขอให้ช่วย ฉันก็ต้องดูแลธุรกิจเพื่อนให้ดีสิ วันนี้ฉันสั่งปลามาสี่ตัว” หลินอ้าวชอบกินปลาของร้านนี้
“ต้องห่อกลับไปกินสามวันครึ่งเลย” หม่าหมิงชวนถอดเสื้อนอกไปพลางคุยกับหลินอ้าวไปพลาง
เหล้าอู่เหลียงเย่หนึ่งขวด ไอ้ทึ่มสองคนนี้ชอบดื่มเหล้าขาวเหมือนกัน
“ติ๊งต่อง” โทรศัพท์ของหม่าหมิงชวนส่งเสียงแจ้งเตือน เขาหยิบขึ้นมาดู แล้วเงยหน้ามองหลินอ้าวทันที
ข้อความแจ้งเตือนเงิน 10 ล้านเข้าบัญชี ผู้โอนคือหลินอ้าว
“ไม่ต้องมองฉัน ฉันจะไปแล้ว กลัวแกอดตาย แถมยังกลัวแกทำเรื่องผิดพลาดเพราะเงิน” หลินอ้าวพูดพลางยิ้ม
“ฉันต้องใช้เงินก็โทรหาแกสิ!”
“แกรู้เหรอว่าฉันจะไปไหน? เข้าป่าลึกหรือไม่ก็ไปต่างประเทศ ถ้าติดต่อไม่ได้จะเสียเรื่อง” หลินอ้าวคิด ในดินแดนแห่งนี้ เขามีห่วงอยู่แค่คนเดียว หม่าหมิงชวนเป็นเหมือนลูกชายแท้ ๆ ในใจเขา
พอคิดถึงเรื่องนี้ เขาก็หัวเราะอย่างไม่ซื่อ หม่าหมิงชวนกำลังจะโอนเงินคืนให้ รอยยิ้มนั่นน่ากลัวชะมัด!
“เอาละ ไม่ต้องคุยเรื่องของนอกกายแล้ว ฉันขายวิลล่าไปแล้ว ส่วนคลับ แกช่วยดูแลไปก่อน” หลินอ้าวไม่อยากขายคลับ ที่นี่เป็นฐานที่มั่นของพวกพี่น้อง
“จะไปจริง ๆ เหรอ! อยู่ที่นี่สบายจะตาย” หม่าหมิงชวนอยากเกลี้ยกล่อมเขา มีเงินมีชีวิตสุขสบายอยู่แล้ว ยังจะเร่ร่อนไปทั่วทำไม?
“ยังหนุ่มก็ออกไปเปิดหูเปิดตาหน่อย พออายุมากแล้วอยากไปก็ลำบาก” หลินอ้าวไม่คล้อยตาม
ทั้งสองคนผลัดกันยกแก้วดื่มไปเรื่อย ๆ รู้ตัวอีกทีก็เมาหนักแล้ว
พวกเขารู้ว่าตัวเองจะดื่ม เลยไม่มีใครขับรถ สองขี้เมาพยุงกันเดินไปตามทางเท้า
“ชวน…ฮึก…หลังฉันไป แกรีบหาเมียสักคน มีลูกชายแล้วก็ให้เขาเลี้ยงดูพวกเราแก่เฒ่า” หลินอ้าวเมาแล้วก็ยังไม่ลืมเรื่องอนาคต
“หาไม่ง่ายเลย มองใครก็เหมือนเมียฉันไปหมด แต่ไม่มีใครยอมแต่งด้วย สายตาดันเอาแต่มองหน้าแก หน้าบ้านี่ทำฉันอดมีทายาทจริง ๆ” ทั้งสองคนพึมพำกันไป เดินสามก้าวถอยหนึ่งก้าว
หลินอ้าวเมาแล้ว แต่ก็ยังไม่ลืมมองรถที่แล่นอยู่บนถนน พอเห็นพี่ขนส่งขับมา เขาก็รีบหลบไปไกล ๆ
“โครม…ซ่าาา…”
“หลินอ้าว…” หม่าหมิงชวนตะลึงจนสร่างเมา หลินอ้าวหลบออกไปนอกทางเท้า ช่วงถนนที่พวกเขาเดินอยู่นี้ ด้านนอกถนนเป็นทุ่งนา ส่วนบนทางเท้ามีตู้แปลงไฟชั่วคราว
ช่างคนหนึ่งกำลังซ่อมมันอยู่ พอสองพี่น้องเดินมาถึง หลินอ้าวกลับสะดุดเท้าตัวเอง ทรงตัวไม่อยู่ แขนก็ไม่มีแรง เลยพุ่งชนเข้าไป
เขาชนช่างอาวุโสกระเด็นไปด้านข้าง แล้วตัวเองก็พุ่งเข้าไปในตู้แปลงไฟ ช่างอาวุโสตะลึง ฉันทำงานกับไฟฟ้าอยู่ ส่วนแกนี่ทำงานกับวิญญาณหรือไง
หลินอ้าวพุ่งเข้าไปต่อหน้าต่อตา จากนั้นควันก็ลอยออกจากตัวไม่หยุด แขนขาสั่นกระตุกไม่หยุด
“โอ๊ย ๆ ๆ…” ช่างอาวุโสอยากช่วยหลินอ้าว แต่ไม่กล้ายื่นมือไปดึง เท้าของเขามีไฟลุก รองเท้าถูกเผาจนไหม้เกรียม
หม่าหมิงชวนอยากเข้าไปดึงคนออกมา แต่ขาตัวเองกลับไม่ขยับ ได้แต่ยื่นมือทั้งสองข้างจ้องหลินอ้าวที่มีควันลอยออกมา ใจอยากช่วยแต่ทำอะไรไม่ได้
ปลายฤดูใบไม้ร่วงปี 1961 ในเรือนสี่ประสานย่านตรอกหนานหลัวกู่ เมืองหลวง ลินอ้าวซึ่งอาศัยอยู่ในเรือนฝั่งตะวันออกผุดลุกขึ้นนั่ง
“ชวน…ที่นี่ที่ไหน?” หลินอ้าวกวาดตามองห้องอย่างงุนงง
อาคารตกแต่งแบบโบราณ เน้นความเก่าเป็นหลัก แม้แต่ธรณีประตูสูง ๆ ก็ยังอยู่ ตู้สองใบนี้คงนับเป็นของเก่าได้แล้ว
ผนังดูไม่ออกว่าเดิมทีเป็นสีอะไร ยังดีที่พื้นผิวยังเรียบอยู่ บางครั้งก็มีภาพวาดเด็กทำมือปรากฏให้เห็น
พื้นปูด้วยอิฐ ดูไม่ออกว่าเป็นอิฐแดงหรืออิฐเขียว เห็นได้แค่เค้าโครงของก้อนอิฐ
เขาลงจากเตียง เดินออกจากห้อง แล้วเห็นอาคารเก่าแก่ด้านนอกประตูวงเดือน นี่เขาทะลุมิติมาอยู่บ้านตระกูลร่ำรวยหรือไง?
ขณะที่กำลังสงสัย ก็มีคนบอกคำตอบให้ เพียงแต่ข้อมูลที่ได้รับมีไม่มากนัก
คนคนนี้ก็ชื่อหลินอ้าว อาศัยอยู่ในเรือนเลขที่ 95 ตรอกหนานหลัวกู่ เมืองหลวง?
“เรือนเลขที่ 95 รังเดนสัตว์ร้ายชัด ๆ?” หลินอ้าวพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะทำความเข้าใจเรื่องราวของเจ้าของร่างเดิมต่อ
เขาอายุ 18 ปี แต่ละวันใช้ชีวิตอย่างเลื่อนลอย ไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับพ่อแม่ เติบโตมากับปู่
ปู่ของเขาเป็นทหารผ่านศึกที่บาดเจ็บมาตั้งแต่ก่อนการปลดปล่อย หลังการปลดปล่อยก็พาเขามาใช้ชีวิตในเมืองหลวง
เจ้าของร่างเดิมค่อนข้างทึ่ม ทุกวันเข้าออกบ้าน มือสอดแขนเสื้อ ก้มหน้าเดิน ใครพูดด้วยสักคำ เขาแค่หันมามองก็ถือว่าตอบแล้ว
คนในเรือนไม่ค่อยรังแกเขา เพราะหวังจู่เริ่นจากสำนักงานเขตแวะมาดูเขาอยู่เรื่อย ๆ เมื่อหลายปีก่อน หลังจากเขาอายุ 16 ปี หวังจู่เริ่นก็หางานให้ในโรงงานเหล็ก ให้รับผิดชอบดูแลคลังสินค้าหมายเลข 3 ของโรงงาน
ในคลังมีเครื่องจักรที่เลิกใช้และชำรุดแล้ว ไม่มีใครมาขโมย เพราะเครื่องจักรพวกนี้ตัวใหญ่เกินไป
ทุกวันเขาไปทำงานก็นอนหลับ เงินเดือนเดือนละ 20.5 หยวน กะว่าชีวิตนี้คงได้แค่นี้
“ให้ตายสิ งานนี้แค่มีเตียงก็พอแล้ว!” หลินอ้าวพูดพลางยิ้มขื่น
เขาลองคิดดู แล้วก็พบข้าวของของเจ้าของร่างเดิม มีกล่องข้าวอะลูมิเนียมใบหนึ่ง หมอนี่เก็บเงินเก่งไม่เบา มีเงินสดมากกว่า 600 หยวน แล้วก็ทองแท่งเล็กหนึ่งแท่ง กับเอกสารสามเล่ม
เขาหยิบเอกสารออกมา เป็นใบรับรองวีรชนสองใบกับบัตรนายทหารหนึ่งใบ เขามองสิ่งเหล่านี้อย่างประหลาดใจ
ในตู้ยังมีปืนสองกระบอก กระบอกหนึ่งยาวกระบอกหนึ่งสั้น ปืนยาวเป็นปืนเลื่อนลูกเลื่อน เขาหยิบขึ้นมาดู เห็นตัวอักษรภาษาเยอรมันบนตัวปืน
“น่าจะเป็นปืนเมาเซอร์ของเยอรมัน ไม่รู้รุ่นอะไร” เขาพึมพำ พลางมองถุงผ้าสีดำข้างปืน พอเปิดดู ก็พบกระสุนสองชนิด กระสุนปืนยาวหัวแหลมขนาด 7.92 มิลลิเมตร กับกระสุนหัวมนสำหรับปืนพกแบบกล่อง
ซองกระสุนสำรองสามซองก็เต็มทั้งหมด เป็นซองของปืนพกแบบกล่อง เขาหันไปมองปืนพกแบบกล่องอีกครั้ง เป็นของแท้สภาพใหม่เกือบเอี่ยม ในลำกล้องยังมีน้ำมันปืนอยู่
เขาหยิบปืนพกขึ้นมา ผู้ชายคนไหนจะไม่ชอบมันล่ะ? เขายกขึ้นเล็งเล่นไปมาอยู่นาน จากนั้นก็ลองสัมผัสมิติ ทางเข้าออกมิติปรากฏขึ้น เขาเก็บปืนทั้งสองกระบอกกับกระสุนเข้าไป แล้ววางไว้ในพื้นที่เก็บของ กล่องข้าวก็เอาเข้าไปด้วยแล้วกัน
“ก๊อก ๆ ๆ”
“ใครน่ะ?” หลินอ้าวใช้สองมือเช็ดหน้า ผ่อนคลายกล้ามเนื้อใบหน้าให้ดูเป็นปกติ แล้วค่อยสอดมือไว้ในแขนเสื้อ เอียงคอไปเปิดประตู
“เอี๊ยด” ประตูไม้ที่เปิดเข้าด้านในถูกผลักออก ชายหน้าเหลี่ยมคนหนึ่งยืนอยู่ด้านนอกห้อง เขามองหลินอ้าวด้วยรอยยิ้มเต็มหน้า แต่หลินอ้าวกลับรู้สึกถึงบรรยากาศชวนขนลุก นี่ไม่ใช่อี้จงไห่ เทพแห่งคุณธรรมอะไรนั่นหรอกเหรอ?
เขามาหาฉันไม่มีเรื่องดีแน่ คิดจริง ๆ เหรอว่าปู่ไม่เคยอ่านนิยายเรือนสี่ประสานน่ะ!
ฉันควรชิงลงมือก่อนดีไหม? ไม่ต้องรอให้พูดก็ซัดหมอนี่สักหมัดเลย