พกมิติตะลุยเรือนสี่ประสาน

ตอนที่ 1 ตะลุยเรือนสี่ประสานพร้อมมิติส่วนตัว

8 นาที· 1.8K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“หลินอ้าว นายคิดอะไรอยู่เนี่ย? ฝีมือนายวันนี้ไม่เหมือนปกติเลยนะ!” หม่าหมิงชวนในชุดฝึกซ้อมพูดกับหลินอ้าวที่ล้มอยู่บนพื้น

“หมิงชวน วันนี้พอแค่นี้ก่อน ฉันไม่มีสมาธิ” หลินอ้าวลุกขึ้นจากพื้นแล้วส่ายหัวไปมาสองครั้ง

“หลินอ้าว นายไม่เป็นไรใช่ไหม?” หม่าหมิงชวนเองก็สังเกตเห็นว่าเขาดูผิดปกติ

“เมื่อคืนไม่ได้นอน เลยเบลอ ๆ น่ะ” หลินอ้าวพูดพลางยิ้มเจื่อน

ทั้งสองเป็นเพื่อนซี้กัน และต่างก็ชื่นชอบศิลปะการต่อสู้แบบต่อสู้จริง หม่าหมิงชวนมาจากตระกูลทหาร

ทั้งคู่เป็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัย นิสัยเข้ากันได้ดี คบเป็นเพื่อนกันมาราวเจ็ดแปดปีแล้ว

พวกเขามีงานอดิเรกร่วมกัน ทั้งออกกำลังกายและฝึกต่อสู้แบบต่อสู้จริง หม่าหมิงชวนยังถ่ายทอดวิชามือสิบแปดท่ามังกรดำ วิชาจับล็อก และหมัดทหารให้เขาด้วย ทักษะการต่อสู้ของกองทัพเหล่านี้ หม่าหมิงชวนสอนให้หลินอ้าวครบถ้วนไม่มีขาด

ถึงขั้นพาเขาไปที่หน่วยทหาร หาคนสอนยิงปืนให้ด้วย หลังเรียนจบมหาวิทยาลัย ทั้งคู่ยังไม่มีงานทำ จึงตั้งใจสมัครทหารอยู่สองปีเพื่อฝึกยิงปืน

“หมิงชวน นายจะเริ่มงานเมื่อไหร่?” หลินอ้าวถามหม่าหมิงชวนตอนเปลี่ยนเสื้อผ้าหลังอาบน้ำเย็น

“อีกไม่นาน แล้วนายไม่คิดจะหางานจริง ๆ เหรอ?” หม่าหมิงชวนยังอยากเกลี้ยกล่อมหลินอ้าว

“ไม่ล่ะ ฉันอยากเที่ยวชมภูเขาแม่น้ำทั่วประเทศ” หลินอ้าวพูดพร้อมรอยยิ้ม

“ใช้ชีวิตสบายเกินไปแล้วนะ ไอ้พวกนายทุนหน้าเลือด ฉันจะโค่นแกให้ได้!” หม่าหมิงชวนอิจฉาหมอนี่

พ่อแม่ของหลินอ้าวเสียไปแล้ว ทิ้งทรัพย์สินก้อนโตไว้ให้เขา แค่ไม่เอาไปลงทุน เงินที่มีคงใช้ทั้งชาติก็ไม่หมด

เขาขายอาคารสำนักงานไปสองหลัง ทรัพย์สินมีอยู่สองสามร้อยล้าน เงินสองสามร้อยล้านของเขาน่ะ เป็นเงินจริง ๆ!

“ฉันเองก็กลุ้มใจ เงินเยอะเกินจนใช้ไม่หมด ฉันยังคิดอยู่เลยว่าพอใช้เงินหมดแล้วค่อยไปตามหาครอบครัว” หลินอ้าวพูดเล่น

หม่าหมิงชวนมองเขาแวบหนึ่ง คงกลัวแต่ว่าเงินยังใช้ไม่หมด แต่เจ้าตัวยังมีชีวิตอยู่

“ไปล่ะ” ทั้งสองมาถึงลานจอดรถหน้าโรงฝึก หลินอ้าวโบกมือให้หม่าหมิงชวน ก่อนขึ้นรถอย่างเท่ ๆ แล้วขับรถออกจากโรงฝึกไปคนละคัน

หลินอ้าวรีบกลับบ้าน เพราะเขาเจอเรื่องเหลือเชื่อเข้าแล้ว ตอนถูกโจมตีจนล้มเมื่อครู่ แผลเก่าที่แขนปริออก เลือดไหลซึมออกมานิดหน่อยแล้วไหลไปตามแขนถึงมือซ้าย

เลือดเปื้อนแหวนบนนิ้วของเขาจนเป็นสีแดง ทันใดนั้นก็มีพลังบางอย่างที่อธิบายไม่ถูกดึงกระชากวิญญาณของเขา

เขารีบกลับไปดูให้รู้เรื่อง ขับรถจี๊ปเข้าโรงรถ แล้วปล่อยตัวให้แรงดึงนั้นพาไปอย่างไม่รอช้า

ร่างของเขาหายไปจากจุดเดิม ก่อนจะปรากฏขึ้นกลางพื้นที่รกร้างแห่งหนึ่ง

มีลำน้ำกว้าง 200 เมตร ยาว 7,000 เมตร และลึก 30 เมตร เขามองไปยังลำน้ำนั้น ข้อมูลเกี่ยวกับมันผุดขึ้นในหัวโดยอัตโนมัติ

ทางฝั่งขวาของลำน้ำเป็นพื้นที่รกร้างสุดลูกหูลูกตา ยาว 7,000 เมตร กว้าง 4,000 เมตร

ส่วนทางซ้ายเป็นดินดำ ความยาวเท่าเดิม แต่กว้าง 1,000 เมตร สามารถใช้เพาะปลูกพืชผลได้

ที่ดินมากมายขนาดนี้ จะให้เขาทำงานจนตายเลยหรือไง? เพิ่งคิดได้เท่านั้น ข้อมูลเกี่ยวกับดินดำก็ผุดขึ้นมาอีก การเพาะปลูกอาศัยเพียงความคิดของเขาเท่านั้น

พืชผลเก็บเกี่ยวได้ทุกสามวัน หลินอ้าวถึงกับตะลึง เก็บเกี่ยวทุกสามวัน แถมยังมีที่ดินกว้างใหญ่ขนาดนี้อีก

เลี้ยงคนทั้งโลกได้เลย แบบนี้ไม่เรียกมิติแล้ว ควรเรียกว่าโลกใบเล็กมากกว่า

ทางซ้ายของดินดำเป็นเทือกเขาทอดยาวต่อเนื่องกัน บนเขามีต้นไม้อยู่บ้าง แต่เบาบางเกินไป

เขารู้สึกเหมือนยังขาดอะไรไป น้ำพุวิญญาณล่ะ? สัตว์ล่ะ? มีแต่หญ้ารกกับวัชพืช

เขาหันไปมองด้านหลัง ตำแหน่งที่ยืนอยู่เป็นแท่นสูงกว่าพื้นที่เพาะปลูก 10 เมตร พื้นแท่นก่อด้วยหิน ด้านหลังยังมีกระท่อมมุงจากหลังหนึ่ง พอเดินเข้าไปใกล้จึงพบว่ามีบ่อน้ำโบราณ น้ำผุดออกมาไม่หยุด

รอบบ่อเป็นสระน้ำที่เจาะขึ้นจากหินก้อนเดียว ข้างสระแขวนกระบวยไม้ไว้หนึ่งอัน

ข้อมูลบอกเขาว่าน้ำพุวิญญาณแห่งนี้รักษาได้ทุกโรคและขจัดพิษได้ทุกชนิด เขายังไม่รีบดื่ม ดูเหมือนสรรพคุณจะไม่ได้มากมายอะไร

เขาเดินไปที่กระท่อมแล้วผลักประตูเข้าไป เห็นโต๊ะแปดเซียนหนึ่งตัวกับเก้าอี้สี่ตัว บนโต๊ะมีป้านชาและถ้วยชา อีกทั้งยังมีหนังสือเล่มหนึ่ง

ข้างหนังสือมีกล่องใบหนึ่ง พอเปิดออกก็พบยาสีทอง 80 เม็ด ยาหลอมกาย! นี่มันการบำเพ็ญเซียนเหรอ?

หลินอ้าวมองหนังสือด้วยความสงสัย 《เคล็ดหลอมกายราชันยม》 ในฐานะคนชอบต่อสู้ เขายิ่งสนใจหนังสือเล่มนี้เข้าไปใหญ่

พอเปิดหนังสือ มันก็ไม่อยู่ในการควบคุมของเขาอีกต่อไป อักษรสีทองกระโดดพลิ้วแล้วพุ่งเข้าไปในสมองตามลำดับ

เขาหลับตาซึมซับความรู้ ยื่นมือไปหยิบยาเข้าปากหนึ่งเม็ด แล้วตามด้วยอีกเม็ด… เขากินยาเข้าไปสามเม็ด

“เชี่ย… เหล่าเทพทั้งหลาย รีบมาจัดการฉันที เจ็บจะตายอยู่แล้ว!” หลินอ้าวลนลานจนเสียอาการ ดวงตาเบิกกว้าง ภาพตรงหน้าไหววูบไปหมด

เขาไม่รู้ว่าจะมีใครช่วยตัวเองได้ไหม เงินก็ยังไม่ได้เริ่มใช้เลย ฉันไม่ยอมแน่!

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน ในที่สุดหลินอ้าวก็หลุดพ้นจากอ้อมกอดแม่เลี้ยง ลืมตาขึ้นมองท้องฟ้า ขาดนกไปนี่หว่า!

เขาได้กลิ่นเหม็น รีบลุกขึ้นแล้ววิ่งพรวดลงไปในลำน้ำ ล้างตัวให้สะอาด จากนั้นก็เดินขึ้นมาด้วยความสดชื่น สดชื่นเกินไปแล้ว เสื้อผ้าที่ใส่ยังน้อยกว่ามนุษย์ยุคดึกดำบรรพ์เสียอีก

เขาซักเสื้อผ้าแล้วใช้ความคิดรีดน้ำออก พอสวมกลับเข้าไปก็รู้สึกเบาสบายไปทั้งตัว

เขาดื่มน้ำพุวิญญาณไปสองสามอึก แต่ไม่มีปฏิกิริยาอะไร บางทีอาจเป็นเพราะกินยาหลอมกายไปแล้ว ถึงได้… ทำไมยังมีสิ่งสกปรกอยู่ล่ะ?

เขามองเสาหลายต้นข้างกระท่อม ตอนแรกนึกว่ายังก่อสร้างไม่เสร็จ ที่แท้ระหว่างเสาเหล่านั้นเป็นมิติเก็บของ สิ่งของที่ใส่เข้าไปจะไม่เน่าเสียเป็นเวลา 100 ปี

เพราะตัวเขาสกปรกมาก จึงไม่มีเวลาทำความเข้าใจให้ละเอียด รีบถอดเสื้อผ้าลงไปล้างตัวก่อน

หลังจากอาบน้ำและซักเสื้อผ้าอีกครั้ง เขาก็ออกจากมิติ ประสบการณ์เป็นศูนย์นี่น่ากลัวจริง ๆ

มีของอีกมากมายที่เขาต้องเตรียม โชคดีที่ตัวเองมีเงิน

เรื่องผิดปกติย่อมมีสาเหตุ ในเมื่อมิติที่มีแต่ในตำนานยังโผล่มาแล้ว เกรงว่าโอกาสได้พบพ่อแม่ก็คงใกล้เข้ามา

ถ้าไม่ได้เจอพ่อแม่ แต่ทะลุมิติไปจะทำยังไง? แล้วควรไปที่ไหนดี? ไปยุคราชวงศ์ถัง ไปดูหยางกุ้ยเฟย แล้วลองจับผิวเธอดูว่านุ่มอย่างที่อันลู่ซานว่าไว้หรือเปล่า

หรือไปยุคราชวงศ์หมิง ดูว่าจูหยวนจางหน้าตาเป็นยังไง แล้วแวะไปเป็นคนรับใช้ในบ้านหัวฝู่ด้วย จะได้เห็นว่าชิวเซียงหน้าตาเป็นยังไง

คิดเรื่องเหล่านี้จบ เขาก็อดหัวเราะไม่ได้ แต่ถัดมาก็ทำหน้ากลุ้ม ถ้าไม่เจอโชคก้อนใหญ่ จะทะลุมิติได้ยังไงกัน?

เขามองรถสี่คันในโรงรถแล้วโบกมือ รถทั้งหมดก็เข้าไปอยู่ในมิติ จากนั้นจึงกลับเข้าไปในบ้านพักตากอากาศ

ขายมันทิ้งดีกว่า ถ้าตัวเองทะลุมิติไปแล้ว บ้านหลังนี้จะพังถล่มลงมาหรือเปล่าก็ไม่รู้ ต่อให้ไม่พัง ก็คงกลายเป็นบ้านผีสิงอยู่ดี

คิดได้ดังนั้น เขาก็หยิบโทรศัพท์โทรหานายหน้า ให้ลงประกาศขายบ้านก่อน

จากนั้นก็ไปตลาดเกษตร ซื้อเมล็ดพันธุ์สารพัดชนิด แม้แต่เมล็ดฝ้ายก็ยังซื้อ

เขาแวะไปกวาดซื้อของในซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่ของเพื่อน โดยเฉพาะของใช้ในชีวิตประจำวัน รวมถึงอุปกรณ์ครัวอีกไม่น้อย

จากนั้นไปฟาร์มปศุสัตว์ ซื้อหมู ม้า วัว แกะ และหมา ทั้งยังซื้อวัสดุก่อสร้างมาอีกเพียบ ทั้งปูนซีเมนต์และกระจก

ร้านอุปกรณ์ตกปลาก็ไม่พลาด ใครจะรู้ว่าจะทะลุมิติไปที่ไหน เผื่อถึงเวลาต้องใช้แล้วค่อยมาเสียดายทีหลัง เขาซื้อทั้งคันเบ็ดและแห

เขตขายธัญพืชกำลังจะปิดร้าน จุดสำคัญคือซื้อน้ำมันประกอบอาหารหลากหลายชนิด ส่วนเขตเครื่องปรุง เห็นอะไรเข้าตาก็สั่งซื้อหมด

เขาซื้ออาหารทะเลเป็น ๆ จากเขตขายสัตว์น้ำแล้วเอากลับบ้าน ก่อนปล่อยลงในแหล่งน้ำของมิติ

อาหารทะเลว่ายไปมาในน้ำ ข้อมูลของแหล่งน้ำไม่ได้หลอกเขา ปลาน้ำจืดกับปลาน้ำเค็มอยู่ร่วมกันได้

จากนั้นเขาก็ไปตลาดสัตว์น้ำ ขอแค่ยังมีชีวิตอยู่ เขาก็ซื้อกลับมาทั้งหมด

นอกจากนี้ยังซื้ออาหารทะเลที่ตายหลังขึ้นจากน้ำมาใส่ในมิติเก็บของด้วย ส่วนสัตว์น้ำจืดก็มีทั้งตะพาบน้ำ ปลาไหล ปลาหญ้า ปลาคาร์ป ปลาตะเพียนดำ ปลากุ้ยอวี๋ และปลาเก๋า

ฝั่งสัตว์ปีก เขาซื้อไก่ เป็ด ห่าน รวมถึงไก่ป่าและไก่ฟ้าที่เลี้ยงในบ้าน

เขาซื้อบุหรี่มาเยอะมาก เพราะตัวเองเป็นสิงห์อมควันตัวยงอยู่แล้ว จากนั้นสั่งกระบองไฟฟ้าแรงสูงทางอินเทอร์เน็ต แล้วซื้อเครื่องปั่นไฟดีเซลกับอุปกรณ์ประกอบอีกหลายอย่าง

เขาเก็บเครื่องมือซ่อมรถในโรงรถเข้าไปในมิติ นี่เป็นอาชีพเสริมของเขา

เขาซ่อมรถเป็น และมักทำด้วยกันกับหม่าหมิงชวน เป็นงานอดิเรกล้วน ๆ

เขาซื้อสีรถยนต์มาล็อตใหญ่ อุปกรณ์พ่นสีก็มีพร้อมอยู่แล้ว มีตั้งสองสามชุด คนรวยนี่ทำอะไรก็ได้ตามใจจริง ๆ

ต่อจากนี้ก็ง่ายแล้ว เขารอรับของที่สั่งไว้ในหมู่บ้านพักตากอากาศ ของที่ต้องเก็บก็ส่งเข้าไปในมิติเก็บของทั้งหมด

เขาถางหญ้ารกออกแล้วปลูกอัลฟัลฟาเข้าไป ทุ่งหญ้าดูสบายตาขึ้นเยอะ ส่วนพื้นที่เพาะปลูกยังว่างอยู่

ผ่านไปอีกหลายวัน ในที่สุดบ้านพักตากอากาศก็ขายออก เขาจึงย้ายไปพักโรงแรม

“หมิงชวน ออกมาดื่มกัน” หลินอ้าวโทรหาหม่าหมิงชวน

“ได้สิ ถ้าเป็นคนอื่นโทรมา ฉันคงไม่รับหรอก เพิ่งเริ่มทำงาน ยังไม่ค่อยคุ้นกับงานเลย ยุ่งจะตายอยู่แล้ว” หม่าหมิงชวนอยากหาใครสักคนมาระบายความกลุ้มใจ

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป