ดึกมากแล้ว เมืองชิงชวนเงียบสงัดราวกับบ่อน้ำแห้งขอด
เจียงจิ้นนั่งอยู่ในห้องเล็กด้านหลังร้านซ่อม ไม่มีการเปิดไฟ แสงจันทร์ลอดผ่านรอยขาดบนกระดาษหน้าต่างเข้ามาเป็นเส้นบาง ๆ พอดีตกกระทบบนข้อมือซ้ายของเขา
เขาใช้หัวแม่มือคลึงผิวด้านในข้อมือ ตรงนั้นมีรอยสักรูปเขี้ยวอยู่ เส้นสายเลือนรางไปบ้างตามกาลเวลา แต่ยังพอมองออก
วันที่สักมันคือวันเกิดอายุครบ 17 ปีของเขา
ครูฝึกจากค่ายคัดเลือกเขี้ยวมังกรใช้เข็มเล่มหนึ่งจุ่มหมึก แล้วแทงลงเนื้อทีละเข็ม ในค่ายคัดเลือกมีคนมากกว่าร้อยคน แต่สุดท้ายเหลือเพียง 12 คน เขาเป็นคนที่อายุน้อยที่สุด
คืนนั้นเขาเจ็บจนไม่ได้นอนทั้งคืน วันรุ่งขึ้นก็ยังออกกำลังกายตามปกติ วิ่งไป 20 กิโลเมตร
ครูฝึกยืนอยู่ที่เส้นชัย มองเขาแวบหนึ่งด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ก่อนเอ่ยเพียงสี่คำว่า “ไม่เลวเลย”
สามปีต่อมา เขาก็กลายเป็นหัวหน้าหน่วยที่อายุน้อยที่สุดของเขี้ยวมังกร
“หัวหน้าหน่วย”
เสียงนั้นในความทรงจำดังขึ้นมาอีกครั้ง เจียงจิ้นหลับตา แต่ก็ห้ามมันไม่ได้
สองปีก่อน ชายแดนตะวันตกเฉียงใต้ ป่าดงดิบ รหัสปฏิบัติการ “สายฟ้าฟาด”
หน่วยเขี้ยวมังกรหกคนโดดร่มลงในพื้นที่เป้าหมาย ภารกิจเรียบง่ายมาก—บุกทำลายคลังอาวุธของกองกำลังต่างชาติที่ซ่อนอยู่ลึกเข้าไปในป่า ข้อมูลข่าวกรองได้มาจากฉินป๋อหยง พิกัดแม่นยำถึงระดับเมตร เวลาเปลี่ยนเวรยามก็ระบุไว้อย่างชัดเจน
ชัดเจนเกินไป
“หัวหน้าหน่วย ข้อมูลนี้ราบรื่นเกินไปหรือเปล่า?” เสียงของโจวเถี่ยอี รองหัวหน้าหน่วยดังแผ่วจากเครื่องสื่อสาร
เจียงจิ้นเองก็เคยคิดถึงเรื่องนี้ แต่คำสั่งทหารดุจขุนเขา ภารกิจต้องดำเนินต่อไป
ตอนที่พวกเขาลอบเข้าไปในคลังอาวุธ ทุกอย่างราบรื่นเกินจริง วางระเบิด ยืนยันเป้าหมาย เตรียมถอนกำลัง เส้นทางตลอดทางไร้อุปสรรค
แล้วเสียงปืนก็ดังขึ้น
เสียงปืนดังมาจากทุกทิศ ไม่ใช่ทหารยามธรรมดา แต่เป็นทหารรับจ้าง พวกมันมีอุปกรณ์พร้อมกว่าพวกเขาเสียอีก ทั้งยังซุ่มรออยู่ก่อนแล้ว รอให้พวกเขาบุกเข้าไปติดกับ
“ถูกซุ่มโจมตี! ถอนกำลัง!” เจียงจิ้นตะโกน
เส้นทางถอยถูกปิดตายไปแล้ว ทั้งหกคนถูกกดอยู่ในพื้นที่ต่ำ กระสุนยิงจนดินกระจุยกระจาย โจวเถี่ยอีถูกยิงเข้าที่แขนซ้าย เลือดไหลลงมาตามแขนเสื้อ แต่ไม่ส่งเสียงสักแอะ เสือสายฟ้าผู้ทำหน้าที่พลปืนกลแบกปืนกลหนักไว้ กดจุดยิงของฝ่ายตรงข้ามอย่างสุดชีวิต แมวเฒ่าพลซุ่มยิงหมอบอยู่บนพื้นที่สูง นัดเดียวปลิดชีพหนึ่งคน
แต่ฝ่ายตรงข้ามก็มีพลซุ่มยิง
และล็อกตำแหน่งของแมวเฒ่าไว้แล้ว
“แมวเฒ่า! ย้ายตำแหน่ง!” เจียงจิ้นตะโกน
แมวเฒ่าไม่ขยับ
เขาหันกลับมามองเจียงจิ้น แววตาคู่นั้นเจียงจิ้นยังจำได้จนถึงตอนนี้ สงบนิ่งเกินไป ราวกับแอ่งน้ำตาย แมวเฒ่าถอดหูฟังออก แล้วส่งสัญญาณให้พวกเขา
รีบไป
จากนั้นเขาก็ลุกขึ้น ยกปืนซุ่มยิงแล้วพุ่งออกไป
ใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อ ดึงไฟยิงของศัตรูทั้งหมดไปที่เขา
“แมวเฒ่า!”
เสียงระเบิดกลืนทุกสิ่งจนหมดสิ้น
เจียงจิ้นพาคนที่เหลืออีกสี่คนฝ่าวงล้อมออกมา ถอนกำลังไปยังจุดนัดพบสำรอง ระหว่างรอทีมช่วยเหลือ โจวเถี่ยอีใช้ผ้าพันแผลพันแขนซ้ายไว้ กัดฟันถามเขา “หัวหน้าหน่วย ใครเป็นคนให้ข้อมูล?”
เจียงจิ้นไม่ตอบ แต่ในใจมีคำตอบอยู่แล้ว
บนเฮลิคอปเตอร์ที่มารับ เขาเห็นฉินป๋อหยง
ชายคนนั้นสวมเครื่องแบบเรียบร้อย ยืนอยู่ตรงประตูห้องโดยสาร มองลงมายังเขาจากที่สูง มุมปากยังมีรอยยิ้มบาง ๆ แต้มอยู่ด้วยซ้ำ
“หัวหน้าหน่วยเจียง ลำบากแล้ว ปฏิบัติการสายฟ้าฟาดล้มเหลว หน่วยหกคนเสียชีวิตสองคน คุณมีความรับผิดชอบในฐานะผู้บังคับบัญชา”
เจียงจิ้นจ้องเขา พูดทีละคำ “ข้อมูลเป็นคุณให้มา”
สีหน้าฉินป๋อหยงไม่เปลี่ยน “หัวหน้าหน่วยเจียง พูดอะไรก็ต้องมีหลักฐาน ภารกิจล้มเหลว ยังไงก็ต้องมีคนรับผิดชอบ คุณเป็นหัวหน้า ถ้าไม่รับผิดแล้วใครจะรับ?”
เรื่องที่เกิดขึ้นหลังกลับถึงฐานทัพรวดเร็วราวกับฝันร้าย
ศาลทหาร การสอบสวน การปลดออกจากกองทัพ ตำแหน่ง เกียรติยศ และทะเบียนทหารทั้งหมดหายวับไปในชั่วข้ามคืน เขาถูกโยนออกจากประตูใหญ่ราวกับเศษเหล็กไร้ค่า
แมวเฒ่าตายแล้ว อีกคนในหน่วยที่ชื่อหวังต้า ก็เสียชีวิตเช่นกัน โจวเถี่ยอีปลดประจำการเพราะบาดเจ็บ ส่วนอีกสองคนถูกโยกย้ายไปคนละหน่วย
หกปีในเขี้ยวมังกร คนหกคน แยกย้ายกันไปหมด
เจียงจิ้นลืมตาขึ้น
ในห้องยังคงมืด เขาก้มมองมือตัวเอง มือคู่นี้เคยฆ่าคนมามากมาย และเคยช่วยคนไว้มากมายเช่นกัน ตอนนี้ทำได้แค่ซ่อมวิทยุ ขันนอตเท่านั้น
น้ำในแก้วเคลือบเย็นชืดไปแล้ว เขายกขึ้นดื่มหนึ่งอึก น้ำเย็นไหลผ่านลำคอ ทำให้เขาตื่นขึ้นมาอีกเล็กน้อย
“ฉินป๋อหยง”
ชื่อดังขึ้นแผ่วเบาในความมืด ราวกับเสียงลมหายใจ แต่สิ่งที่กดทับอยู่ภายในนั้นหนักหนาจนน่าหวาดหวั่น
เขาลุกขึ้น ผลักประตูหลังออกไปยังลานบ้าน ลมกลางคืนพัดพากลิ่นดินมาไกล ๆ มีเสียงหมาเห่าสองครั้งเป็นครั้งคราว ดวงจันทร์โผล่ออกมาครึ่งดวงจากช่องเมฆ สว่างจนแสบตา
ตอนถูกโยนออกจากประตูใหญ่ของเขี้ยวมังกรในวันนั้น เขาเหลือของติดตัวอยู่เพียงสองอย่าง
ป้ายประจำตัวของแมวเฒ่า กับที่อยู่แห่งหนึ่งที่เมิ่งฉางเฟิง พ่อบุญธรรมของเขาให้ไว้
เมืองชิงชวน
“หาที่อยู่สักแห่ง แล้วใช้ชีวิตให้ดี” พ่อบุญธรรมบอก
เขาทำตาม ใช้ชีวิตอยู่สองปี ซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้าอยู่สองปี ติดตั้งอุปกรณ์ให้คนธรรมดาไปสองราย
จนกระทั่งเมื่อวาน
เรื่องของหูเปียว เขาไม่จำเป็นต้องเข้าไปยุ่งก็ได้ จ้าวต้าหลงรื้อถอนบ้านคนอย่างไม่เป็นธรรม เขาก็แกล้งทำเป็นไม่เห็นได้ เรื่องไร้สาระพวกนี้ไม่เกี่ยวกับเขี้ยวมังกร ไม่เกี่ยวกับฉินป๋อหยง และยิ่งไม่เกี่ยวกับน้องสาวที่เขาตามหา
แต่เขาก็ห้ามตัวเองไม่อยู่
ชั่วขณะที่ลงมือในตอนกลางวัน ร่างกายตอบสนองเร็วกว่าความคิด บางสิ่งสลักลึกอยู่ในกระดูก ต่อให้ปลดประจำการไปแล้วก็ลบไม่ออก
“พี่”
เสียงหนึ่งดังขึ้นในหัวอย่างกะทันหัน แผ่วเบา อ่อนหวาน เจือเสียงสะอื้นเล็กน้อย
เจียงจือเวย
ครั้งสุดท้ายที่เขาพบเธอคือตอนเธออายุ 10 ขวบ เมิ่งฉางเฟิงไปรับเขากลับจากเขี้ยวมังกร แล้วบอกว่าเวยเวยหายตัวไป ถูกคนกลุ่มหนึ่งพาตัวไป ไม่พบเบาะแสใด ๆ เลย
เขาตามหาเธออยู่นานถึงหกปีเต็ม
ระหว่างประจำการในเขี้ยวมังกร เขาอาศัยโอกาสจากภารกิจต่างประเทศทุกครั้งแอบสืบหา จนได้เบาะแสหนึ่งมา: อั้นอิ่ง องค์กรต่างชาติที่เคลื่อนไหวในเงามืด คอยลักพาตัวเด็กที่มีพรสวรรค์พิเศษ แล้วฝึกให้กลายเป็นเครื่องมือ
เจียงจือเวยมีสติปัญญาสูงมาก ตั้งแต่เด็กก็ไม่เหมือนคนทั่วไป อายุ 8 ขวบก็แก้โจทย์แคลคูลัส อายุ 10 ขวบเรียนเขียนโปรแกรมด้วยตัวเอง อั้นอิ่งหมายตาเธอไว้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
แต่เขายังสืบไม่พบว่ารังของอั้นอิ่งอยู่ที่ไหน
จนกระทั่งตอนนี้
“อากุ่ยยังมีชีวิตอยู่ นครเทียนไห่ ข่าวของน้องสาวคุณอยู่ในมือเขา”
ข้อความเข้ารหัสนั้นวนเวียนอยู่ในหัวเขาซ้ำไปซ้ำมา
อากุ่ย หรือจู้เหล่าจิ่ว อดีตลูกน้องของพ่อบุญธรรมสมัยหนุ่ม ต่อมาทำธุรกิจข่าวกรองในนครเทียนไห่ ปีที่พ่อบุญธรรมเสียชีวิต เจียงจิ้นได้รับข่าวว่าอากุ่ยก็ตายแล้ว แต่ตอนนี้กลับ “ยังมีชีวิตอยู่”
ใครเป็นคนส่งข้อความ? ทำไมถึงส่งมาตอนนี้? อากุ่ยมีข่าวอะไรอยู่ในมือกันแน่?
แล้วคนในรถเก๋งสีดำคันนั้นอีก
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ แววตาของเจียงจิ้นก็หม่นลง รถคันนั้นปรากฏตัวในเมืองชิงชวนเมื่อวาน วันนี้ตอนที่เขาสั่งสอนหูเปียว รถก็ปรากฏตัวอีกครั้ง
เรื่องบังเอิญหรือ? เขาไม่เชื่อเรื่องบังเอิญ
มีคนกำลังจับตาดูเขาอยู่
เขาเดินไปยังมุมลานบ้าน ย่อตัวลง แล้วล้วงถุงกันน้ำออกมาจากใต้ก้อนอิฐสีเขียวที่หลวมใบหนึ่ง ข้างในมีโทรศัพท์สำรอง เงินสดสองสามใบ และป้ายประจำตัวโลหะหนึ่งชิ้น
ของแมวเฒ่า บนป้ายสลักหมายเลขกับรหัสเรียกขานไว้ ขอบด้านหนึ่งถูกสะเก็ดระเบิดบิ่นหายไปชิ้นหนึ่ง
เจียงจิ้นกำป้ายแน่นจนขอบมันกดเจ็บฝ่ามือ
“แมวเฒ่า” เสียงของเขาแผ่วเบา ราวกับกำลังพูดกับใครสักคน “รออีกหน่อย”
เขาเก็บของให้เรียบร้อยแล้วลุกขึ้น ดวงจันทร์โผล่พ้นเมฆออกมา แสงสว่างอาบลานบ้านจนขาวโพลน
เขาหันกลับเข้าห้อง ปิดประตูโดยไม่เปิดไฟ แล้วนั่งพิงผนังในความมืด หลับตาลง
พรุ่งนี้เวลา 9 โมงเช้า หูเปียวจะมา
แต่สิ่งที่เขาคิดถึงไม่ใช่หูเปียว
ในหัวมีเพียงเรื่องเดียว นครเทียนไห่