ยอดทหารคลั่งแห่งนครา: ผู้พิพากษาหวนคืน

ตอนที่ 1 เมืองชิงชวน

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ยามเช้าหกโมง เมืองชิงชวนยังตื่นไม่เต็มที่

เจียงจิ้นดึงประตูม้วนขึ้น เสียงโลหะกระทบกันดังครืดคราดก้องไปทั่วถนนที่เงียบเชียบ ต้นไหวเก่าแก่ลำต้นเอียงหน้าร้านร่วงใบเกลื่อนพื้น เขาเหลือบมองแวบหนึ่งแต่ไม่ได้กวาด ก่อนหิ้วแก้วเคลือบไปซื้อน้ำเต้าหู้ตรงหัวมุมถนน

“พี่จิ้น อรุณสวัสดิ์จ้ะ” ป้าหวังแม่ค้าขายเต้าหู้สมองเปิดฝาซึ้งที่ไอร้อนลอยกรุ่น “เอาชุดเดิมไหม?”

“ชุดเดิมครับ”

น้ำเต้าหู้ ปาท่องโก๋ และไข่ต้มชา 1 ฟอง เจียงจิ้นพิงโต๊ะมันเยิ้ม กินช้า ๆ พลางกวาดตามองถนนอย่างไม่ใส่ใจ เมืองชิงชวนไม่ใหญ่ เดินจากต้นถนนสายหลักฝั่งตะวันออกไปถึงฝั่งตะวันตกใช้เวลาไม่ถึงยี่สิบนาที เขาอยู่ที่นี่มาเกือบสองปีแล้ว ชีวิตเหมือนถนนปูหินที่ซ่อมเท่าไรก็ไม่เสร็จสักที ขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อ แต่อย่างน้อยก็ยังพอเดินไปได้

หน้าร้านซ่อมมีป้ายแขวนไว้ว่า “ร้านซ่อมเจียง” ตัวอักษรเป็นฝีมือของเมิ่งฉางเฟิงก่อนเสียชีวิต ลายมือบิดเบี้ยว มือที่จับพู่กันสั่นอย่างหนัก แต่เจียงจิ้นก็ไม่เคยเปลี่ยนป้าย

ในร้านกองสุมไปด้วยเครื่องใช้ไฟฟ้าเก่า ๆ ทั้งโทรทัศน์ เครื่องซักผ้า พัดลมไฟฟ้า รวมถึงรถไฟฟ้าสองคันที่ล้อหายไปข้างละวง เจียงจิ้นซ่อมได้ทุกอย่าง ตั้งแต่หม้อหุงข้าวไปจนถึงรถไถ คนในเมืองรู้กันดีว่า “ช่างน้อยเจียง” ฝีมือดี พูดน้อย และคิดค่าแรงถูก

ดื่มน้ำเต้าหู้หมดแล้ว เจียงจิ้นก็กลับร้าน เปิดกล่องเครื่องมือ เริ่มแกะวิทยุรุ่นเก่าเครื่องหนึ่ง

มือของเขาคล่องแคล่วอย่างยิ่ง หมุนสกรู แกะจุดบัดกรี ตรวจคาปาซิเตอร์ นิ้วเรียวยาวเปี่ยมแรง บนปลายนิ้วมีรอยแผลเป็นเก่าลึกตื้นไม่เท่ากันอยู่หลายแห่ง

จู่ ๆ วิทยุก็เปลี่ยนไปจับช่องหนึ่ง ผู้ประกาศหญิงกำลังรายงานข่าว “...ตำรวจนครเทียนไห่ประกาศเมื่อวานว่า สามารถทลายคดีลักลอบขนสินค้าครั้งใหญ่ได้สำเร็จ และจับกุมผู้ต้องสงสัยได้ 17 คน...”

มือของเจียงจิ้นชะงักไปชั่วขณะ

นครเทียนไห่

เขาเงียบไปหลายวินาที ก่อนลงมือแกะจุดบัดกรีต่อ ปลายหัวแร้งแตะลงบนแผงวงจร ควันสีฟ้าลอยอ้อยอิ่ง เสียงจากวิทยุยังคงดังต่อไป เขาเอื้อมมือไปหมุนเปลี่ยนช่อง กลายเป็นเสียงงิ้วออดแอด

สิบโมงเช้า เสียงเอะอะดังมาจากทางตะวันออกของเมือง

เจียงจิ้นเงยหน้ามองแวบหนึ่ง แต่ไม่ได้ขยับ เมืองชิงชวนไม่ใหญ่ ทุกสามวันห้าวันก็มีคนทะเลาะกัน ไม่พ้นบ้านจางยึดที่ดินบ้านหลี่ไปหนึ่งคืบ หรือบ้านหวังกองขยะไว้หน้าบ้านจ้าว เขาก้มหน้าซ่อมวิทยุต่อ

จนเสียงเอะอะดังขึ้นเรื่อย ๆ ปะปนกับเสียงร้องไห้ของผู้หญิงและเสียงด่าทอของผู้ชาย

เขาวางหัวแร้ง ลุกขึ้นเดินไปหน้าร้าน

ผู้คนล้อมวงกันอยู่ตรงหัวถนนฝั่งตะวันออก หูเปียวพาพวกอันธพาลห้าหกคนยืนอยู่หน้าร้านขายของชำแห่งหนึ่ง พี่สะใภ้โจว เจ้าของร้านนั่งอยู่บนพื้น หน้าผากแตก เลือดไหลอาบลงมาตามใบหน้า

หูเปียวเหยียบธรณีประตู คาบบุหรี่ไว้ในปาก มือโบกกระดาษแผ่นหนึ่ง

“พี่สะใภ้โจว ในสัญญาเขียนไว้ชัดเจน ร้านของคุณหมดสัญญาแล้ว ที่ดินผืนนี้ผม หูเปียว จ่ายเงินซื้อมาอย่างถูกต้อง คุณยังดื้อดึงไม่ยอมไป แบบนี้ไม่เหมาะหรอกมั้ง?”

พี่สะใภ้โจวร้องไห้ตะโกน “หูเปียว! นั่นมันหลอกลวงชัด ๆ ฉันไปเซ็นสัญญาตอนไหน? ผัวฉันนอนป่วยอยู่บนเตียง แกยังมารังแกแม่ลูกที่ต้องพึ่งพากันอยู่...”

หูเปียวย่อตัวลง ตบแก้มพี่สะใภ้โจวเบา ๆ “พูดอะไรต้องมีหลักฐานนะ ในสัญญามีลายนิ้วมือคุณชัด ๆ ยังจะมาบอกว่าผมหลอกลวงอีกเหรอ? ได้สิ ไปฟ้องศาลเลย ผมรออยู่”

คนที่มุงดูต่างโกรธแต่ไม่กล้าพูด

หูเปียวเป็นอันธพาลใหญ่ประจำเมือง พี่ชายของเขาเป็นเจ้าหน้าที่ในอำเภอ ทั้งเปิดบ่อน ปล่อยเงินกู้นอกระบบ และบีบบังคับซื้อขายในเมือง ไม่มีใครกล้ายุ่งด้วย

เจียงจิ้นพิงกรอบประตู คาบบุหรี่ไว้แต่ไม่ได้จุด

ลูกน้องของหูเปียวเริ่มขนของแล้ว ทั้งโทรทัศน์ ตู้เย็น บุหรี่เหล้าบนชั้นวาง ทยอยยกออกไปทีละชิ้น พี่สะใภ้โจวพุ่งเข้าไปขวาง แต่ถูกอันธพาลคนหนึ่งตบจนล้มลงกับพื้น

“พอได้แล้ว”

เสียงไม่ดังนัก แต่ทุกคนได้ยิน

หูเปียวหันกลับมา เห็นเจียงจิ้นเดินเอื่อย ๆ ออกจากร้านซ่อม เสื้อยืดสีขาว กางเกงยีนส์ รองเท้าแตะ คาบบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุดไว้ในปาก ดูไม่ต่างจากหนุ่มว่างงานคนไหนบนถนน

“อ้าว ช่างน้อยเจียง” หูเปียวหรี่ตายิ้ม “ไง จะออกหน้าช่วยเธอเหรอ?”

เจียงจิ้นเดินไปหยุดตรงหน้าพี่สะใภ้โจว ย่อตัวลงดูแผลที่หน้าผาก เลือดยังไหลไม่หยุด พี่สะใภ้โจวใช้มือปิดหน้า ร้องไห้ตัวสั่นไปทั้งตัว

“หูเปียว” เจียงจิ้นลุกขึ้น น้ำเสียงเรียบเฉย “จ่ายค่ารักษาให้เธอ แล้วขนของกลับไป”

หูเปียวชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนหัวเราะลั่นจนตัวงอ พวกอันธพาลที่อยู่ด้านหลังก็หัวเราะตาม

“ช่างน้อยเจียง ซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้าจนสมองพังไปแล้วหรือไง?” หูเปียวก้าวเข้ามาอีกก้าว ใช้ปลายบุหรี่ชี้จมูกเจียงจิ้น “แกเป็นตัวอะไร?”

เจียงจิ้นไม่หลบ

เขายื่นสองนิ้วออกไป คีบข้อมือของหูเปียวไว้อย่างแผ่วเบา

รอยยิ้มของหูเปียวแข็งค้างบนใบหน้า

มือข้างนั้นราวกับถูกคีมเหล็กหนีบไว้ ขยับไม่ได้ หูเปียวออกแรงสะบัด แต่ไม่หลุด สะบัดอีกครั้งก็ยังไม่หลุด ใบหน้าเริ่มแดงก่ำ เหงื่อผุดเต็มหน้าผาก นิ้วของเจียงจิ้นยิ่งบีบแน่นขึ้น หูเปียวรู้สึกว่ากระดูกข้อมือกำลังส่งเสียงกรอบแกรบ

“เจ็บ...” หูเปียวเค้นคำหนึ่งออกมาจากไรฟัน

เจียงจิ้นจ้องตาเขา สายตาราบเรียบราวกับกำลังซ่อมโทรทัศน์ที่พังอยู่เครื่องหนึ่ง

“ฉันบอกว่า จ่ายค่ารักษาให้เธอ แล้วขนของกลับไป”

พวกอันธพาลด้านหลังหูเปียวได้สติ คนผมทองคนหนึ่งคว้าเก้าอี้ไม้บนพื้นขึ้นมา ฟาดใส่หัวเจียงจิ้น เจียงจิ้นเบี่ยงตัว เก้าอี้เฉียดหูเขาไป

เขาปล่อยข้อมือหูเปียว แล้วเตะออกไปทีหนึ่ง

ร่างของคนผมทองลอยกระเด็นไปสามเมตร กระแทกกำแพง ก่อนครางอู้อี้และไถลลงมา

อันธพาลคนอื่นมองหน้ากัน ไม่มีใครกล้าขยับอีก

หูเปียวกุมข้อมือ สีหน้าเขียวคล้ำ เขาจ้องเจียงจิ้น ในแววตาปรากฏบางสิ่งเป็นครั้งแรก—ความหวาดกลัว

“แก...แกเป็นใครกันแน่?”

เจียงจิ้นไม่ตอบ เขาล้วงไฟแช็กออกจากกระเป๋า ในที่สุดก็จุดบุหรี่ที่คาบอยู่ สูดเข้าไปคำหนึ่ง ก่อนยื่นบุหรี่ไปตรงหน้าหูเปียว ปลายบุหรี่แทบจะแตะใบหน้าอีกฝ่าย

“ฉันจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย”

หูเปียวกัดฟัน ล้วงเงินปึกหนึ่งออกจากกระเป๋าโยนลงพื้น แล้วหันหลังเดินจากไปทันที พวกอันธพาลพากันวิ่งตามไปอย่างทุลักทุเล

ฝูงชนที่มุงดูเงียบไปหลายวินาที ก่อนจะส่งเสียงโห่ร้องยินดี

เจียงจิ้นไม่สนใจ เขาก้มเก็บเงินบนพื้น ยัดใส่มือพี่สะใภ้โจว แล้วควักธนบัตรย่อยอีกสองสามใบจากกระเป๋าวางทับลงไป

“ไปคลินิกก่อน”

พี่สะใภ้โจวคว้ามือเขาไว้ ร้องไห้จนพูดไม่ออก

เจียงจิ้นดึงมือกลับ หันหลังเดินกลับไปได้สองก้าวก็หยุด

ใต้ต้นไหวเก่าตรงหัวมุมถนน มีรถเก๋งสีดำจอดอยู่ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ ป้ายทะเบียนถูกโคลนปิดจนมองไม่ชัด กระจกรถเปิดลงมาเพียงช่องแคบ ๆ ข้างในดูเหมือนมีคนนั่งอยู่ กำลังมองเขา

สายตาของเจียงจิ้นกวาดไปทางนั้น

กระจกรถเลื่อนปิดขึ้นอีกครั้ง รถเก๋งติดเครื่อง ค่อย ๆ แล่นออกไป หายลับตรงทางโค้งที่ปากเมือง

เจียงจิ้นยืนนิ่งอยู่กับที่ บุหรี่ค่อย ๆ มอดไหม้ระหว่างนิ้ว สายตาของเขาเคร่งขรึมลง ความเกียจคร้านตามสบายในแววตาหายไปจนหมดสิ้นในชั่วพริบตา เผยให้เห็นความเย็นชาแข็งกร้าวที่ซ่อนอยู่เบื้องล่าง

เมืองชิงชวนไม่ควรมีรถแบบนี้

เขาเดินกลับร้านซ่อม ปิดประตูม้วน ภายในร้านสลัว เขาพิงกำแพงยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นล้วงโทรศัพท์สีดำเครื่องหนึ่งออกมาจากช่องลับใต้สุดของกล่องเครื่องมือ

โทรศัพท์เก่ามาก หน้าจอมีรอยร้าวอยู่หลายเส้น และไม่ได้เปิดเครื่องมานานแล้ว

เจียงจิ้นกดปุ่มเปิดเครื่อง หน้าจอสว่างขึ้น ข้อความเข้ารหัสที่ถูกเก็บไว้นานปรากฏขึ้น มีเพียงไม่กี่คำสั้น ๆ:

“อากุ่ยยังมีชีวิตอยู่ นครเทียนไห่ ข่าวของน้องสาวคุณอยู่ในมือเขา”

เจียงจิ้นจ้องหน้าจอ กำมือแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว

ด้านนอก เมืองชิงชวนกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง ป้าหวังแม่ค้าขายเต้าหู้สมองกำลังเก็บแผง ชายชราหลายคนนั่งเล่นหมากรุกริมถนน แสงแดดสาดลงบนถนนปูหิน ทุกสิ่งดำเนินไปอย่างเชื่องช้า

แต่เจียงจิ้นรู้ว่า มีบางอย่างเปลี่ยนไปแล้ว

เขาลบข้อความ ปิดโทรศัพท์ แล้วซ่อนกลับเข้าไปในช่องลับ จากนั้นเปิดประตูม้วนและกวาดกองใบไม้หน้าร้าน

กวาดจนสะอาดหมดจด

ราวกับว่าเขาไม่เคยจากไปไหน

เพียงแต่สายตาของเขายังคงทอดมองถนนตรงปากเมืองที่มุ่งหน้าไปยังตัวอำเภอ

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป