ยอดทหารคลั่งแห่งนครา: ผู้พิพากษาหวนคืน

ตอนที่ 3 รื้อถอนโดยไม่สนกฎหมาย

7 นาที· 1.7K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หูเปียวนอนไม่หลับตลอดทั้งคืน

รอยช้ำบวมตรงข้อมือจนมันวาว แค่แตะก็ปวดแปลบถึงขั้วหัวใจ เขาเดินวนไปมาอยู่ในห้องรับแขก ที่เขี่ยบุหรี่เต็มไปด้วยก้นบุหรี่ ตอนตีสามในที่สุดก็ทนไม่ไหว โทรศัพท์หาเฮียของตัวเอง

«เฮีย ผมโดนคนซ้อมมา»

ปลายสายเงียบไปหลายวินาที ก่อนเสียงหูเฉียงจะดังขึ้น «ใคร?»

«ช่างซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้าในเมืองชิงชวน ชื่อเจียงจิ้น ฝีมือมันประหลาดชะมัด แค่ใช้สองนิ้วก็เกือบขยี้กระดูกผมแตกแล้ว»

«ช่างซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้า?» หูเฉียงคลุกคลีอยู่ในอำเภอมาหลายปี สมองจึงแล่นไว «สืบประวัติมันมาหรือยัง?»

«สืบแล้ว มาที่นี่เมื่อสองปีก่อน เปิดร้านซ่อมของ ปกติไม่โดดเด่นอะไร ไม่มีใครรู้ว่ามันมาจากไหน»

«สองปีก่อน...» หูเฉียงพึมพำ «เอาละ เรื่องนี้ฉันจัดการเอง พรุ่งนี้ให้จ้าวต้าหลงพาคนไปก่อน รื้อแถบตะวันออกของเมืองนั่นให้เรียบ ถ้าไอ้หนุ่มนั่นยังกล้าเสนอหน้า ก็อัดมันให้ตาย»

หูเปียววางสาย มุมปากกระตุก จ้าวต้าหลงเป็นหัวหน้าทีมรื้อถอนที่ขึ้นชื่อในอำเภอ มีลูกน้องเป็นนักเลงอีกยี่สิบกว่าคน งานสกปรกสารพัดก็เคยทำมาแล้ว

«เจียงจิ้น» เขาขยี้ก้นบุหรี่ลงในที่เขี่ย «แกตายแน่ ไอ้เวร»

เช้าวันรุ่งขึ้น ฟ้าเหนือเมืองชิงชวนยังไม่ทันร้อนระอุ เสียงเครื่องยนต์ก็ดังกระหึ่มมาจากทางตะวันออกของเมือง

รถตู้ห้าคันจอดเรียงกันหน้าปากถนน พอประตูรถเปิด คนยี่สิบกว่าคนก็ลงมา ทุกคนสวมชุดช่างและหมวกนิรภัยเหมือนกัน ในมือมีค้อนเหล็ก ชะแลง และค้อนปอนด์ ชายหัวโล้นที่เดินนำสวมสร้อยทองเส้นโตคล้องคอ คาบซิการ์ที่ยังไม่ได้จุดไว้ในปาก

จ้าวต้าหลง

เขายืนกลางถนน ตะโกนเสียงดังราวกับติดเครื่องขยายเสียง «ที่ดินแถบตะวันออกของเมืองได้รับอนุมัติจากทางอำเภอแล้ว! วันนี้เริ่มรื้อถอน บ้านไหนย้ายของได้ก็รีบย้าย บ้านไหนย้ายไม่ไหว พวกเราจะช่วยย้ายให้เอง!»

ยังไม่ทันสิ้นเสียง คนงานก็ลงมือ

ร้านขายของชำของพี่สะใภ้โจวเป็นบ้านแรก

แผลบนหน้าผากพี่สะใภ้โจวยังไม่หายดี เธอเปลี่ยนผ้าพันแผลเป็นผืนใหม่ กำลังก้มเก็บชั้นวางของที่ถูกทุบพังเมื่อวานอยู่หน้าร้าน จ้าวต้าหลงเหยียบธรณีประตูเข้ามา เธอตกใจถอยหลัง ชนเข้ากับชั้นวาง กระป๋องอาหารกับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปก็ร่วงกราวลงพื้นอีกครั้ง

«พวกแกจะทำอะไร! นี่บ้านฉัน! พวกแกมีสิทธิ์อะไร!»

จ้าวต้าหลงก้มมองเธอ ซิการ์ในปากกลิ้งไปมารอบหนึ่ง «พี่สะใภ้โจว เมื่อวานหูเปียวมาหาแล้ว เรื่องสัญญาคุณก็รู้ดี อย่าทำให้พวกเราลำบากใจเลย»

เขาโบกมือ

คนงานกรูกันเข้าไปเหมือนฝูงตั๊กแตน ชั้นวางถูกผลักล้ม เคาน์เตอร์ถูกพลิกคว่ำ แม้แต่ตู้เย็นก็ถูกยกออกมาลากไป พี่สะใภ้โจวพุ่งเข้าไปขวาง แต่คนงานคนหนึ่งผลักเธอด้วยมือข้างเดียวจนเซล้มตรงหน้าประตู

«พี่สะใภ้โจว!» ป้าหลี่บ้านข้าง ๆ ทนดูต่อไม่ไหว รีบวิ่งออกมาจะช่วย

จ้าวต้าหลงหันขวับไปถลึงตามองเธอ

แค่นั้นเอง ป้าหลี่ก็ริมฝีปากสั่น ก่อนกลืนคำพูดลงคอไปทั้งอย่างนั้น

ชาวบ้านยืนอยู่หน้าบ้านของตัวเอง มองดูร้านของพี่สะใภ้โจวถูกขนจนเกลี้ยงตาเฝื่อน ลุงจ้าวกำหมัดแน่นจนข้อนิ้วซีด ป้าหวังที่ขายเต้าฮวยหลบอยู่หลังประตู แอบเช็ดน้ำตา แต่ไม่มีใครกล้าขยับ

จ้าวต้าหลงรู้จักเมืองเล็ก ๆ แบบนี้ดี ข่มขู่คนหนึ่งได้ คนอื่นก็จะยอมเชื่อฟังกันหมด

เขาเหยียบเศษกระจกเต็มพื้นเดินไปข้างหน้า เตรียมไปบ้านถัดไป

เสียงดังปัง!

จ้าวต้าหลงหยุดเดินแล้วหันกลับมา

พี่สะใภ้โจวลุกขึ้นจากพื้นแล้ว

ไม่รู้ว่าไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน เธอคว้ามีดทำครัวบนเขียงขึ้นมา มือทั้งสองกำด้ามแน่น ปลายมีดหันเข้าหาจ้าวต้าหลง ผ้าพันแผลบนหน้าผากชุ่มเลือด เลือดปนหยดน้ำตาไหลลงมา

«ใครกล้าขยับอีก ฉันฟันมันตายแน่!»

จ้าวต้าหลงหรี่ตา คนงานข้าง ๆ ทำท่าจะเข้ามา แต่เขายกมือห้ามไว้

«พี่สะใภ้โจว» น้ำเสียงของจ้าวต้าหลงราบเรียบ «สามีคุณยังนอนอยู่ที่บ้านใช่ไหม? เป็นโรคปอดใช่หรือเปล่า? ถ้าคุณติดคุกไปแล้ว ใครจะดูแลเขา?»

มือของพี่สะใภ้โจวเริ่มสั่น

มีดทำครัวหลุดจากมือ เสียงเคร้งดังขึ้นตอนตกกระทบพื้น เธอทรุดนั่งลง ยกมือปิดหน้าร้องไห้โฮ

จ้าวต้าหลงยิ้มแล้วหันไปเดินต่อ

เขาก้าวไปได้เพียงก้าวที่สองก็หยุดชะงัก

อีกฟากของถนน เจียงจิ้นพิงกรอบประตูร้านซ่อม มือถือแก้วเคลือบกำลังจิบเต้าฮวยน้ำเต้าหู้อย่างช้า ๆ เขาสวมเสื้อยืดสีขาว กางเกงยีนส์ และรองเท้าแตะ

จ้าวต้าหลงเหลือบมองเขา ไม่ได้ใส่ใจ แล้วโบกมือสั่งต่อ «รื้อ!»

«จ้าวต้าหลง» เจียงจิ้นเอ่ย น้ำเสียงไม่ดังนัก ฟังดูเกียจคร้าน «คุณมีเอกสารอนุมัติให้รื้อร้านพี่สะใภ้โจวหรือเปล่า?»

จ้าวต้าหลงชะงัก คนคนนี้รู้จักเขาด้วยหรือ?

«แกเป็นใคร?»

«ฉันเป็นใครไม่สำคัญ» เจียงจิ้นจิบเต้าฮวยน้ำเต้าหู้อีกคำ «เอาเอกสารอนุมัติมาให้ดูหน่อย»

จ้าวต้าหลงหัวเราะ ทำงานนี้มาสิบกว่าปี นี่เป็นครั้งแรกที่เจอคนกล้าขอดูเอกสารอนุมัติ เขาส่งสายตาให้คนงานข้าง ๆ คนงานคนนั้นควักกระดาษแผ่นหนึ่งจากกระเป๋า แล้วยกขึ้นแกว่งให้เจียงจิ้นดู

«เห็นชัดหรือยัง? ตราประทับของทางอำเภอ!»

เจียงจิ้นเหลือบมองแล้วส่ายหน้า «นั่นเป็นเอกสารอนุมัติโครงการปรับปรุงชุมชนแออัดเมื่อสามปีก่อน หมดอายุไปนานแล้ว»

รอยยิ้มของจ้าวต้าหลงแข็งค้าง เอกสารนั่นเป็นของเก่าจริง หูเปียวเป็นคนยัดให้เขา บอกว่าเอาไว้หลอกชาวบ้านก็พอ ชนบทห่างไกลแบบนี้จะมีใครดูออก?

«หมดอายุหรือไม่หมดอายุ แกไม่มีสิทธิ์ตัดสิน» น้ำเสียงจ้าวต้าหลงเย็นลง เขาเดินเข้าไปใกล้อีกสองก้าวแล้วกดเสียงต่ำ «ไอ้หนุ่ม ฉันเตือนว่าอย่ามายุ่งเรื่องชาวบ้าน ฉันได้ยินเรื่องหูเปียวแล้ว แกต่อยตีเก่ง ฉันยอมรับ แต่ฝั่งฉันมีคนยี่สิบกว่าคน แกจะสู้ไหวสักกี่คน?»

เจียงจิ้นวางแก้วเคลือบลง

«ยี่สิบกว่าคนเหรอ...» เขาทำท่าคิดจริงจัง «ก็ใช้เวลาแค่ไม่กี่นาที»

จ้าวต้าหลงสีหน้าขรึมลง กำลังจะระเบิดอารมณ์ เจียงจิ้นก็พูดต่อ «แต่วันนี้ฉันไม่อยากลงมือ แกกลับไปบอกหูเปียวว่า—»

เขาหยุดครู่หนึ่ง แล้วมองเอกสารอนุมัติที่อยู่ในกองเศษกระจกบนพื้น

«พรุ่งนี้เก้าโมงเช้า ให้เขามาหาฉันที่ร้านซ่อม เอาสัญญาของเขา โฉนดที่ดิน แล้วก็เอกสารอนุมัติฉบับนี้มาด้วย ห้ามขาดแม้แต่ชิ้นเดียว»

จ้าวต้าหลงโกรธจนหัวเราะ «แกคิดว่าแกเป็นใครวะ? บอกให้ฉันกลับ ฉันก็ต้องกลับงั้นเหรอ?»

เจียงจิ้นช้อนตามองเขา

แค่นั้นเอง

คำพูดที่เหลือของจ้าวต้าหลงติดคอ เขาอธิบายไม่ถูกว่าทำไม แววตาของอีกฝ่ายต่างจากเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง ความเกียจคร้านหายไปจนหมด เหลือเพียงบางสิ่งที่เย็นเยียบราวกับผิวน้ำในแม่น้ำที่จับตัวเป็นน้ำแข็งยามฤดูหนาว มองไม่เห็นเลยว่ามีอะไรอยู่ข้างใต้

จ้าวต้าหลงคลุกคลีอยู่ในอำเภอมาหลายปี เคยเจอคนเหี้ยมโหดมาก็มาก แต่ไม่เคยเห็นสายตาแบบนี้มาก่อน ใจเขากระตุกวูบ ถึงปากจะแข็งใส่อีกสองประโยค สุดท้ายก็ยังหันไปโบกมือให้คนงาน «ถอยก่อน! พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่!»

รถตู้ทยอยขับออกไป ถนนกลับมาโล่งอีกครั้ง

พี่สะใภ้โจวยังนั่งร้องไห้อยู่บนพื้น ป้าหลี่กับชาวบ้านอีกสองสามคนเข้าไปช่วยพยุงเธอ เจียงจิ้นเดินเข้าไปเก็บมีดทำครัวบนพื้น แล้ววางกลับไว้บนเขียงในบ้านพี่สะใภ้โจว จากนั้นก็หยิบเงินปึกที่หูเปียวโยนทิ้งไว้เมื่อวานออกจากกระเป๋า เติมเงินเข้าไปอีกหลายใบ แล้วยัดใส่มือพี่สะใภ้โจว

«พรุ่งนี้พวกเขาจะไม่มาแล้ว» เขาบอก

พี่สะใภ้โจวจับมือเขาไว้ น้ำตาเปรอะเต็มหน้า «เสี่ยวเจียง เธอ...ไปมีเรื่องกับพวกนั้นแล้ว ต่อจากนี้จะทำยังไง...»

เจียงจิ้นดึงมือกลับ ยิ้มอย่างนักเลงนิด ๆ «ผมเป็นคนไม่ชอบหาเรื่องใครอยู่แล้ว»

เขาหันหลังเดินกลับ

«แต่ก็ไม่กลัวมีเรื่อง»

ด้านหลัง ชาวบ้านมองแผ่นหลังของเขาที่เดินเอื่อย ๆ กลับไปยังร้านซ่อมอย่างเงียบงันอยู่พักใหญ่ ป้าหลี่พึมพำเสียงเบา «เสี่ยวเจียงคนนี้...ตกลงเป็นใครกันแน่นะ?»

ไม่มีใครตอบได้

เจียงจิ้นเข้าไปในร้านแล้วปิดประตู รอยยิ้มบนใบหน้าจางหายไป เขาเดินไปที่กล่องเครื่องมือ นิ้วมือหยุดอยู่ตรงช่องลับชั้นหนึ่งชั่วขณะ ก่อนจะชักกลับ

หูเปียวไม่มีทางยอมเลิกรา พอจ้าวต้าหลงกลับไปรายงาน พี่ชายของหูเปียวต้องลงมือแน่ การ «เจรจา» พรุ่งนี้ เกรงว่าคนที่มาจะไม่ได้มีแค่หูเปียวคนเดียว

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบวิทยุที่ยังซ่อมไม่เสร็จจากชั้นวางมาแกะ แล้วดึงชิ้นส่วนเล็ก ๆ ด้านในออกมา มันใหญ่กว่าเมล็ดข้าวเพียงนิดเดียว ซ่อนอยู่ใต้จุดบัดกรี

เครื่องรับสัญญาณจิ๋วมาตรฐานของเขี้ยวมังกร

ตอนจากมาในปีนั้น เขาควรส่งคืนทั้งหมด แต่เขาเก็บไว้หนึ่งชิ้นและไม่เคยโยนทิ้ง

เขาวางเครื่องรับสัญญาณไว้บนฝ่ามือ ชั่งน้ำหนักมันเบา ๆ ก่อนวางกลับลงไป

ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา

ด้านนอก แสงแดดส่องเข้ามาในร้านซ่อม ฝุ่นลอยเอื่อยอยู่ในลำแสง เจียงจิ้นนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ซ่อมวิทยุเครื่องนั้นต่อ หัวแร้งแตะแผงวงจร ควันสีขาวลอยขึ้น ทุกอย่างเงียบสงบเป็นปกติ

มีเพียงมือของเขาที่นิ่งช้ากว่าเมื่อวาน

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป