ยอดทหารคลั่งแห่งนครา: ผู้พิพากษาหวนคืน

ตอนที่ 4 หมัดเดียว

7 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เช้าวันถัดมา เวลา 8 โมง 40 นาที

เจียงจิ้นยกประตูม้วนขึ้นจนสุด แล้วลากเก้าอี้มานั่งตรงหน้าร้าน ในถ้วยเคลือบมีชาชงไว้ ส่วนบนตักวางวิทยุที่ซ่อมค้างไว้ตั้งแต่เมื่อวาน

ถนนวันนี้เงียบกว่าปกติ ป้าหวังแม่ค้าขายเต้าหู้สมองลิงเข็นรถผ่าน พลางส่งสายตาให้เขา ความหมายชัดเจนว่าให้ระวังตัว

เจียงจิ้นยิ้มบาง ๆ ไม่ได้พูดอะไร

เวลา 8 โมง 55 นาที เสียงเบรกดังมาจากทางเข้าตำบล

รถสามคัน คันหน้าสุดคือพัสซาทสีดำของหูเปียว ด้านหลังตามมาด้วยรถตู้สองคัน พอประตูรถเปิด ก็มีคนลงมาสิบกว่าคน

หูเปียวเดินนำอยู่หน้า ข้อมือขวาพันผ้าพันแผล สีหน้าบึ้งตึง ข้างกายมีชายวัยกลางคนสวมสูท ผมหวีเรียบมันเงา มือถือกระเป๋าเอกสาร

หูเฉียง พี่ชายของหูเปียว เป็นรองหัวหน้าแผนกหนึ่งในอำเภอ ผู้มีอิทธิพลที่ไม่มีใครกล้าหือในรัศมีหลายสิบลี้รอบเมืองชิงชวน

จ้าวต้าหลงพาคนตามมาด้านหลัง วันนี้ไม่มีใครสวมชุดทำงาน พวกเขาใส่เสื้อยืดสีดำเหมือนกันหมด มือเปล่าแต่รูปร่างกำยำทุกคน มองปราดเดียวก็รู้ว่ามาเพื่อข่มขวัญ

หูเปียวเดินมาถึงหน้าร้านซ่อมแล้วหยุด

«เจียงจิ้น» เขาเชิดคางขึ้น «ฉันมาแล้ว สัญญา โฉนดที่ดิน หนังสืออนุมัติ เอามาหมดแล้ว นายอยากคุยยังไง?»

เจียงจิ้นวางวิทยุลง เงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะมองคนสิบกว่าคนด้านหลัง แล้วสายตาก็หยุดอยู่ที่หูเฉียง

«นี่พี่ชายแกเหรอ?»

«หูเฉียง» หูเฉียงเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเฉย «ได้ยินว่านายทำร้ายน้องชายฉัน?»

«มันสมควรโดนแล้ว»

หูเฉียงยิ้ม เปิดกระเป๋าเอกสารแล้วหยิบกระดาษสองสามแผ่นส่งให้ «สัญญา โฉนดที่ดิน หนังสืออนุมัติ ถ้าอยากดูก็อยู่ในนี้หมด ร้านของพี่สะใภ้โจวมีเอกสารครบถ้วน ถูกต้องตามกฎหมาย คนซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้าอย่างนายไม่มีสิทธิ์มายุ่ง»

เจียงจิ้นรับมา พลิกดู สัญญาไม่มีปัญหา โฉนดที่ดินก็ไม่มีปัญหา ส่วนหนังสืออนุมัติ...

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง

«หนังสืออนุมัติโครงการปรับปรุงเขตชุมชนฉบับนี้ ระบุว่าเริ่มโครงการเมื่อ 3 ปีก่อนและมีอายุ 1 ปี หมดอายุมา 2 ปีแล้ว»

สีหน้าหูเฉียงเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนกลับมาเป็นปกติ «ขอออกหนังสืออนุมัติใหม่ได้ ไม่ใช่ปัญหา»

«ก่อนจะได้เอกสารใหม่ รื้อถอนก็ผิดกฎหมายแล้ว»

«ผิดกฎหมายเหรอ?» หูเฉียงหัวเราะ «เจียงจิ้น นายจะมาพูดเรื่องกฎหมายกับฉัน? ขอถามหน่อย คนอย่างนายที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้ามาอยู่เมืองชิงชวนตั้ง 2 ปี ยังจะมาพูดเรื่องกฎหมายกับฉันอีกเหรอ?»

เขาขยับเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว ลดเสียงลง «ฉันสืบเรื่องนายมาแล้ว แต่ไม่เจออะไรเลย ไม่มีประวัติบัตรประชาชน ไม่มีประกันสังคม ไม่มีรายการเดินบัญชี คนอย่างนายไม่เป็นผู้ต้องหาหนีคดี ก็เป็นพวกที่ต้องหลบซ่อนอยู่ในเงามืด คิดจะสู้กับฉัน นายมีอะไร?»

เจียงจิ้นมองเขา ไม่พูดอะไร

หูเปียวที่ยืนอยู่ด้านหลังรอไม่ไหวแล้ว «พี่ จะเสียเวลาพูดกับมันทำไม!» เขาก้าวไปข้างหน้า ชี้หน้าจิ้น «เมื่อวานนายไม่ได้เก่งนักเหรอ? วันนี้ฉันพาคนมาเยอะขนาดนี้ ลองสู้สักคนสิ!»

เขาหันกลับไปโบกมือ «ทุบให้หมด!»

คนสิบกว่าคนเพิ่งขยับก้าวไปข้างหน้า

เจียงจิ้นก็ลงมือแล้ว

ไม่มีท่าทางเกินจำเป็น เขาลุกจากเก้าอี้ หมัดขวาบิดพุ่งออกมาจากเอว ร่างโน้มไปข้างหน้า ราวกับคันธนูที่ขึงจนตึงแล้วดีดตัวออกฉับพลัน

หมัดนั้นกระแทกเข้ากลางอกหูเปียว

ร่างหูเปียวลอยละลิ่วไปชนลูกน้องสองคนที่อยู่ด้านหลัง ทั้งสามล้มลงไปกองกับพื้นพร้อมกัน หูเปียวกุมอก ใบหน้าคล้ำแดงเหมือนตับหมู อ้าปากแต่ไม่มีเสียงเล็ดลอด ลมหายใจติดค้างอยู่ในลำคอ

ทั้งบริเวณเงียบกริบ

จ้าวต้าหลงกับลูกน้องสิบกว่าคนยืนตะลึง พวกเขาเคยเห็นคนต่อยตีกัน แต่ไม่เคยเห็นใครชกคนปลิวไปไกลขนาดนี้ หูเปียวหนักอย่างน้อย 80 กิโลกรัม ถูกหมัดเดียวซัดกระเด็นไป 4-5 เมตร แถมยังชนคนล้มไปอีกสองคน นี่มันแรงอะไรกัน?

รอยยิ้มบนใบหน้าหูเฉียงหายไปแล้ว

เจียงจิ้นลดหมัดลง หมุนข้อมือคลายความเมื่อย แล้วก้มมองหูเปียวที่นอนอยู่บนพื้น

«เมื่อวานนายบอกว่าฉันเกือบใช้สองนิ้วบีบกระดูกนายจนแตก» เขาย่อตัวลง น้ำเสียงไม่ดัง แต่ทุกคนในลานได้ยินชัด «หมัดนี้มีไว้บอกนายว่า เมื่อวานฉันออมมือให้แล้ว»

ในที่สุดหูเปียวก็หายใจออก ไออย่างหนัก ร่างงอตัวเป็นก้อน

เจียงจิ้นลุกขึ้น กวาดตามองจ้าวต้าหลงกับลูกน้อง ไม่มีใครกล้าสบตาเขา

«จ้าวต้าหลง» เจียงจิ้นมองไปทางเขา «เมื่อวานนายถามฉันว่า ถ้ามีคนยี่สิบกว่าคน ฉันจะสู้ได้กี่คน ตอนนี้บอกฉันหน่อย พอหรือยัง?»

ริมฝีปากจ้าวต้าหลงขยับ แต่ไม่มีคำพูดหลุดออกมาแม้แต่คำเดียว

หูเฉียงผ่านโลกมามาก เขาสูดหายใจลึก ปิดกระเป๋าเอกสาร แล้วจ้องเจียงจิ้นอยู่หลายวินาที

«เจียงจิ้น ตกลงนายเป็นใครกันแน่?»

«คนซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้า»

«คนซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้าไม่มีฝีมือแบบนายหรอก»

เจียงจิ้นยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์นิด ๆ «แล้วคุณคิดว่าผมเป็นใครล่ะ?»

หูเฉียงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า «ได้ วันนี้ฉันยอมรับความพ่ายแพ้ ร้านของพี่สะใภ้โจวจะยังไม่แตะต้องชั่วคราว แต่ฉันบอกไว้ก่อน เรื่องนี้ยังไม่จบ»

เขาหันหลัง โบกมือให้จ้าวต้าหลง «พาเขาขึ้นรถ ไป»

ลูกน้องสองคนช่วยกันพยุงหูเปียวขึ้นจากพื้น ใบหน้าซีดเผือด มุมปากมีเลือดไหล หน้าอกกระเพื่อมแรง เจ็บจนไม่มีแรงด่าคนแล้ว

รถสามคันมาเร็ว ไปก็เร็ว

ถนนกลับมาโล่งอีกครั้ง

เจียงจิ้นยืนอยู่หน้าร้านซ่อม มองขบวนรถหายลับตรงหัวมุมทางเข้าตำบล รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ จางหายไป

คำพูดสุดท้ายของหูเฉียงวนเวียนอยู่ในหัวเขา

«เรื่องนี้ยังไม่จบ»

เขารู้ดี หลังกลับไปแล้ว สิ่งแรกที่หูเฉียงจะทำคือสืบเรื่องเขา ถ้าสืบไม่พบก็จะไล่ถามขึ้นไป แล้วขุดให้ลึกกว่าเดิม ฉินป๋อหยงเคยถอดชื่อเขาออกจากทะเบียนและปิดผนึกแฟ้มประวัติทั้งหมด แต่การปิดผนึกไม่ได้แปลว่าไม่มีอยู่จริง หากใครสาวร่องรอยไปเรื่อย ๆ จนพบเขี้ยวมังกร พบภารกิจครั้งนั้น และพบฉินป๋อหยง เรื่องคงยุ่งแน่

เขายังไม่พร้อม

เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านข้าง

เวินอี่หนิงเดินมาจากทางคลินิก เสื้อกาวน์สีขาวยังไม่ถอด มือถือกล่องยา เธอหยุดยืนตรงหน้าเขาแล้วมองอยู่ครู่หนึ่ง

«คุณบาดเจ็บไหม?»

«ไม่»

«แล้วหูเปียวล่ะ?»

«ไม่ตายหรอก ซี่โครงร้าวสองซี่ นอนพักครึ่งเดือน»

เวินอี่หนิงไม่ได้ถามต่อ เธอเปิดกล่องยา หยิบน้ำมันดอกคำฝอยขวดหนึ่งส่งให้เขา «เมื่อวานคุณใช้มือขวาหนีบข้อมือเขา วันนี้ยังชกด้วยหมัดขวาอีก มือไม่ได้ทำจากเหล็กนะ เอาไปนวดเองด้วย»

เจียงจิ้นรับมา ก้มมองหมัดตัวเอง ข้อนิ้วถลอกไปจุดหนึ่ง เลือดซึมออกมาเล็กน้อย แต่เวินอี่หนิงตาไว

«ขอบคุณ» เขาพูด

เวินอี่หนิงยังไม่ไป เธอยืนอยู่หน้าร้าน ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยขึ้น «เจียงจิ้น ตกลงคุณเป็นใครกันแน่?»

เจียงจิ้นเปิดฝาน้ำมันดอกคำฝอย เทลงบนข้อนิ้วเล็กน้อยแล้วถูเบา ๆ

«คนซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้า»

เวินอี่หนิงมองเขา แต่ไม่ได้เปิดโปง เธอหันหลังเดินไปสองก้าวแล้วหยุด

«หูเฉียงไม่ยอมเลิกราง่าย ๆ หรอก เขามีเส้นสายในอำเภอ ทั้งทางมืดและทางสว่าง คุณรับมือคนเดียวไม่ไหว»

เจียงจิ้นเงยหน้า มองแผ่นหลังของเธอ

«ทำไมคุณถึงช่วยผม?»

เวินอี่หนิงไม่ได้หันกลับมา

«เพราะตอนคุณช่วยพี่สะใภ้โจว คุณไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะรับมือไหวหรือเปล่า»

เธอเดินจากไป

เจียงจิ้นยืนอยู่หน้าร้าน มองเสื้อกาวน์สีขาวของเธอหายลับตรงหัวมุมถนน ขวดน้ำมันดอกคำฝอยยังอยู่ในมือ บาดแผลตรงข้อนิ้วแสบร้อนราวกับถูกไฟเผา

เขาก้มมองหมัดตัวเอง เมื่อครู่ใช้แรงไปแค่สามส่วน หากออกแรงเต็มที่ กระดูกอกของหูเปียวคงแตกละเอียด หัวใจอาจหยุดเต้นไปด้วย

แต่เขาทำแบบนั้นไม่ได้

ในเมืองชิงชวน เขาเป็นแค่คนซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้า คนซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้าฆ่าคนตายขึ้นมา เรื่องก็ปิดไม่มิดแล้ว

เขาหันกลับเข้าร้าน ปิดประตู แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าออกมาจากช่องลับในกล่องเครื่องมือ เปิดเครื่องและจ้องหน้าจอ ข้อความเข้ารหัสนั้นยังอยู่

เขามองอยู่นาน สุดท้ายก็ปิดโทรศัพท์ แล้วซ่อนกลับไปที่เดิม

ด้านนอก แสงแดดส่องเข้ามาในร้านซ่อม ฝุ่นลอยเอื่อยอยู่ในลำแสง เจียงจิ้นกลับไปนั่งหน้าโต๊ะทำงาน หยิบวิทยุที่ยังซ่อมไม่เสร็จขึ้นมา หัวแร้งแตะแผงวงจร ควันสีเขียวลอยขึ้น

ทุกอย่างกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง

แต่เขากำมือซ้ายแน่น เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป