เวินอี่หนิงพบเจียงจิ้นครั้งแรกเมื่อสองปีก่อน
ตอนนั้นเธอเพิ่งย้ายมาอยู่เมืองชิงชวนได้ครึ่งปี คลินิกตั้งอยู่ทางตะวันออกของเมือง เป็นห้องแถวหนึ่งคูหา ด้านในกั้นเป็นสองห้อง ห้องนอกไว้ตรวจคนไข้ ห้องในไว้ฉีดยาและให้น้ำเกลือ เมืองเล็ก คนไข้ไม่มาก ชีวิตจึงเรียบง่ายสบาย ๆ
เย็นวันนั้น ขณะที่เธอกำลังจะปิดร้าน ก็มีคนเดินเข้ามา
เขาอายุยี่สิบต้น ๆ เสื้อยืดสีขาวเปื้อนน้ำมันเครื่อง ขากางเกงพับขึ้นมาถึงน่อง สวมรองเท้าแตะ ผมยาวเล็กน้อยยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง มีแผลเป็นบนสันคิ้วซ้ายซึ่งเพิ่งตกสะเก็ดได้ไม่นาน ดูราวกับเพิ่งคลานออกมาจากอู่ซ่อมรถที่ไหนสักแห่ง
“คุณหมอ มีโพวิโดนไอโอดีนไหมครับ?”
น้ำเสียงของเขาฟังดูดี พูดเนิบ ๆ ไม่เร่งรีบ
เวินอี่หนิงชี้ไปที่เก้าอี้ “นั่งก่อนค่ะ บาดเจ็บตรงไหน?”
เขาไม่ได้ बैठลง เพียงยื่นมือขวามาให้ ฝ่ามือมีแผลอยู่รอยหนึ่ง ไม่ลึกแต่ค่อนข้างยาว ตั้งแต่ซอกนิ้วโป้งลากไปจนถึงโคนนิ้วก้อย เลือดจับตัวเป็นลิ่มแล้ว ปนกับคราบน้ำมันสีดำ ดูน่าตกใจอยู่บ้าง
“โดนอะไรมา?”
“ซ่อมรถครับ ไขควงลื่นมือ”
เวินอี่หนิงมองเขาแวบหนึ่ง แผลแบบนี้ไม่ใช่รอยที่ไขควงจะกรีดได้ รอยบาดเรียบกริบ ขอบแผลมีร่องรอยไหม้เล็กน้อย ดูคล้ายถูกของมีคมบางอย่างฟัน
แต่เธอไม่ได้ถาม
ทำงานเป็นหมอมาหลายปี เธอเรียนรู้เรื่องหนึ่งว่า คนในเมืองเล็ก ๆ ล้วนมีเรื่องที่ไม่อยากพูดถึง
เธอให้เขานั่งลง ใช้สำลีก้อนชุบน้ำยาเช็ดทำความสะอาดแผล พอยาสัมผัสแผล นิ้วมือของเขาก็หดเล็กน้อย แต่ไม่ส่งเสียงสักคำ
เวินอี่หนิงก้มหน้าจัดการแผล สายตาเหลือบไปเห็นมือของเขา ข้อนิ้วใหญ่ ปลายนิ้วมีหนังด้าน โดยเฉพาะซอกนิ้วโป้งกับด้านในนิ้วชี้ที่หนาเป็นพิเศษ
นี่ไม่ใช่หนังด้านจากการซ่อมรถ มือคู่นี้เคยจับสิ่งที่หนักกว่าไขควง
“คุณชื่ออะไร?”
“เจียงจิ้นครับ”
“เพิ่งมาอยู่ที่นี่เหรอ?”
“ครับ มาได้ประมาณเดือนหนึ่งแล้ว”
เวินอี่หนิงทำความสะอาดแผลจนเรียบร้อย ทายาแล้วพันผ้าก๊อซให้ ตลอดกระบวนการเขาไม่ได้มองเธออีกเลย สายตาจับอยู่ที่ต้นไม้ไหวต้นหนึ่งนอกหน้าต่าง ราวกับกำลังคิดอะไรอยู่
“เรียบร้อยแล้ว สามวันอย่าให้โดนน้ำ แล้วมาทำแผลใหม่วันละครั้งนะคะ”
“เท่าไหร่ครับ?”
“15 หยวนค่ะ”
ตอนที่เขาควักเงิน เวินอี่หนิงสังเกตเห็นรอยสักด้านในข้อมือซ้าย แขนเสื้อบังไว้เกือบหมด เห็นเพียงขอบนิดเดียว คล้ายฟันของสัตว์อะไรสักอย่าง
เธอไม่ได้มองต่อ รับเงินมาแล้วเขียนใบเสร็จให้
“คุณพักอยู่ที่ไหนคะ? เผื่อแผลอักเสบขึ้นมา ฉันจะได้ไปตามถูก”
“ทางตะวันตกของเมืองครับ เช่าห้องแถวไว้ซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้า”
“ร้านซ่อมเจียงจี้เหรอ?”
“ครับ”
เวินอี่หนิงพยักหน้า “เข้าใจแล้วค่ะ”
เขาเดินจากไป ตอนเวินอี่หนิงเก็บของ เธอพบกระดุมเม็ดหนึ่งตกอยู่บนพื้นข้างเก้าอี้ที่เขานั่ง
เป็นกระดุมพลาสติกสีขาวธรรมดา แต่ด้านหลังสลักตัวอักษรตัวหนึ่งไว้เล็กจิ๋ว
เธอหยิบขึ้นมาดู แต่ไม่เข้าใจ จึงโยนใส่ลิ้นชักไปตามใจ
หลังจากนั้น เขาก็มาทำแผลวันเว้นวันบ้าง ห่างกันหลายวันบ้าง
มาทุกครั้งก็เป็นช่วงเย็น และทุกครั้งก็อ้างว่าบาดเจ็บตอนซ่อมรถ วันนี้มือถูกบาด พรุ่งนี้เท้าถูกทุบ มะรืนแขนถูกลวก เวินอี่หนิงรู้ว่าเขากุเรื่อง แต่ก็ไม่ได้เปิดโปง
สิ่งที่ทำให้เธอมั่นใจว่าเขาไม่ธรรมดา คือการมาทำแผลครั้งที่สาม
วันนั้นมีคนไข้ฉุกเฉิน หลานชายของตาเฒ่าหลิวในเมืองมีไข้สูงถึง 40 องศา จนชักหมดสติ เวินอี่หนิงยุ่งจนแทบไม่มีเวลาหายใจ จึงบอกให้เจียงจิ้นรออยู่ข้าง ๆ ก่อน
เขานั่งเงียบ ๆ อยู่ตรงมุมห้อง ไม่ส่งเสียงรบกวน
ตอนตาเฒ่าหลิวอุ้มหลานชายพรวดพราดเข้ามา ยังมีผู้ชายอีกสองคนตามมาด้วย เป็นอากับน้าของเด็ก ทั้งคู่เมามาย พอเข้าประตูก็ตะโกนเสียงดัง
“คุณหมอ! เร็วเข้า! หลานผมไข้ขึ้นหนักแล้ว!”
เวินอี่หนิงรับเด็กมา แตะหน้าผากดูก็ร้อนจี๋ เธอรีบหยิบยาลดไข้ เตรียมเช็ดตัวลดอุณหภูมิ
อาของเด็กเร่งเธอไม่หยุด ยิ่งเร่งก็ยิ่งร้อนใจ สะบัดมือจนขวดยาแก้วบนโต๊ะตกแตกไปหลายขวด
“แม่งเอ๊ย ทำให้เร็วหน่อยไม่ได้หรือไง!”
เขายื่นมือจะคว้าแขนเวินอี่หนิง
แต่พอมือยื่นออกไป ก็ถูกใครบางคนคว้าข้อมือไว้จากด้านข้าง
ไม่รู้ว่าเจียงจิ้นลุกขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไร เขาใช้สองนิ้วหนีบข้อมือชายคนนั้นไว้ ไม่ได้ออกแรงมาก แต่ชายคนนั้นกลับขยับไม่ได้
“อย่าแตะต้องเธอ”
สองคำ น้ำเสียงไม่ดังนัก
ชายขี้เมาดิ้นอยู่สองครั้งแต่หลุดไม่ออก ฤทธิ์สุราพลุ่งขึ้นมา เขาจึงเหวี่ยงหมัดอีกข้างเข้าใส่ เจียงจิ้นเอียงศีรษะเล็กน้อย หมัดเฉียดใบหูไป จากนั้นเขาก็ปล่อยมือชายขี้เมา แล้วกดไหล่อีกฝ่ายลงเบา ๆ ตามจังหวะ
ร่างของชายขี้เมาอ่อนยวบลงราวกับถูกรีดกระดูก ก่อนจะทรุดนั่งกับพื้น
ทั้งห้องเงียบกริบ
ตาเฒ่าหลิวกับญาติอีกคนยืนอึ้งอยู่กับที่ เวินอี่หนิงเองก็ตะลึงไปชั่วขณะ เจียงจิ้นชักมือกลับ ถอยไปพิงผนังเหมือนเดิม ราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“แก... แกทำอะไร!” ชายขี้เมานั่งอยู่บนพื้น ฤทธิ์เหล้าเริ่มสร่างไปครึ่งหนึ่ง
“คุณเมาแล้ว” เจียงจิ้นพูด “นั่งพักสักหน่อย”
ชายขี้เมาอ้าปาก แต่ไม่ได้ส่งเสียงอีก
ภายหลังเด็กไม่เป็นไร ไข้ลดลงแล้ว ตาเฒ่าหลิวพาคนอื่นกลับไป ก่อนออกไปยังถลึงตามองเจียงจิ้น แต่ไม่ได้พูดอะไร
ในคลินิกเหลือเพียงพวกเขาสองคน
เวินอี่หนิงเก็บเศษแก้วบนพื้นโดยไม่เงยหน้า “เมื่อกี้ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะทำได้”
“เขายืนไม่มั่นคง ล้มเองครับ”
เวินอี่หนิงยิ้มเล็กน้อย ไม่ได้ตอบ
เธอเปลี่ยนยาให้เขา พันผ้าก๊อซเสร็จแล้วก็ถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน “เจียงจิ้น เมื่อก่อนคุณทำงานอะไรมากันแน่?”
เขาเงียบไปหลายวินาที
“ซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้าครับ”
เวินอี่หนิงมองเขาอยู่นาน สายตาของเขาเลื่อนไปจับที่ต้นไหวต้นเดิมนอกหน้าต่าง เหมือนตอนมาครั้งแรก ราวกับมองผ่านต้นไม้ไปยังสถานที่แสนไกล
“เอาละค่ะ” เธอลุกขึ้น “แผลหายแล้ว พรุ่งนี้ไม่ต้องมาแล้ว”
เขาพยักหน้า ลุกขึ้นเดินออกไป พอถึงประตูก็หยุดชะงักเล็กน้อย
“เมื่อกี้... ขอบคุณนะครับ”
เวินอี่หนิงไม่ได้พูดอะไร เธอมองเขาสวมรองเท้าแตะ เดินเอื่อย ๆ ออกจากคลินิก ข้ามไปฝั่งตรงข้ามถนน แล้วเลี้ยวเข้าไปในร้านซ่อม
ตอนก้มลงเก็บกล่องยา เธอก็เห็นกระดุมเม็ดนั้นอีกครั้ง หยิบขึ้นมาพลิกดูด้านหลัง ตัวอักษรยังอยู่ K
เวินอี่หนิงวางกระดุมกลับลงในลิ้นชัก แล้วไม่ได้ใส่ใจอีก
หลังจากนั้นอีกนาน เจียงจิ้นก็ไม่มาคลินิกอีก บางครั้งบังเอิญเจอกันบนถนน ก็แค่พยักหน้าให้กันแล้วผ่านไป
แต่เวินอี่หนิงเริ่มสังเกตเขา
เธอสังเกตว่าเวลาเดิน เขาก้าวเท้าเบามาก แทบไม่มีเสียง สังเกตว่าเวลามองใคร สายตาของเขาจะกวาดดูมือกับเอวของอีกฝ่ายก่อนเสมอ และสังเกตว่าเวลาปิดประตู เขาจะยกมือบังขอบวงกบโดยไม่รู้ตัว ราวกับกลัวว่าจะมีอะไรหนีบมือ
คนธรรมดาไม่มีทางสังเกตรายละเอียดเหล่านี้ และยิ่งไม่เก็บมาใส่ใจ
แต่เวินอี่หนิงเป็นหมอ หมอมองคนก็ต้องมองร่างกาย และร่างกายซื่อตรงกว่าคำพูด
สองปีแล้ว
เวินอี่หนิงนั่งอยู่ในคลินิก มองออกไปนอกหน้าต่าง
ทางตะวันออกของถนนกำลังวุ่นวาย หูเปียวพาคนไปทุบร้านของพี่สะใภ้โจว ก่อนจะเผ่นหนีไปอย่างหงอย ๆ เธอมองเจียงจิ้นจากระยะไกล เขายืนอยู่หน้าร้านซ่อม ในมือถือแก้วเคลือบ สีหน้าไร้อารมณ์
เธอนึกถึงวันแรกที่พบเขา ประโยคที่เขาพูดว่า “ซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้าครับ”
รวมถึงหนังด้านบนมือ รอยสักบนข้อมือ และกระดุมสีขาวที่ด้านหลังสลักตัวอักษรไว้เม็ดนั้น
เธอเปิดลิ้นชัก กระดุมยังอยู่
สองปีแล้ว
เธอไม่เคยโยนมันทิ้ง
เวินอี่หนิงปิดลิ้นชัก ลุกขึ้นเก็บกล่องยา ถอดเสื้อกาวน์แขวนไว้ ปิดไฟแล้วล็อกประตู
เมื่อหันกลับไป ร้านซ่อมฝั่งตรงข้ามถนนยังเปิดไฟอยู่
เธอยืนมองอยู่ในความมืดครู่หนึ่ง ก่อนหันหลังเดินกลับบ้าน
ลมพัดมาจากปากเมือง พาเอาความเย็นมาด้วย เธอกระชับเสื้อคลุมเข้าหาตัว ฝีเท้าเร่งขึ้นโดยไม่รู้ตัว
มีบางเรื่องที่เธอไม่รู้ แต่มีเรื่องหนึ่งที่เธอรู้แน่...
เมืองเล็ก ๆ แห่งนี้อาจรั้งเจียงจิ้นไว้ไม่ได้แล้ว