ใส่ร้ายว่าฆ่าคนงั้นหรือ มาลองกุญแจมือของฉันหน่อยไหม

ตอนที่ 4 ปรักปรำว่าผมฆ่าคนหรือ? กุญแจมือของผมพร้อมแล้ว

10 นาที· 2.3K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ปลายสายเงียบกริบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเสียงของหานเฒ่าจะดังขึ้นอย่างฉับพลัน ทั้งตื่นตระหนกและร้อนรนแทบเสียอาการ “แย่แล้ว แย่แล้ว—”

“ผม... ตอนนั้นผมแค่ถ่ายรูปไปไม่กี่รูปตามขั้นตอนปกติ ไม่ได้ถ่ายวิดีโอตลอดกระบวนการ!”

“ผม... นี่เป็นความสะเพร่าของผม ผม...”

หลิวฉางไห่ที่ยืนฟังอยู่ข้าง ๆ พลันหน้าเปลี่ยนสี

เขาคว้าโทรศัพท์ไปทันที เสียงดังจนกดไม่อยู่ “หานเฒ่า! นายเป็นนิติเวชมาทั้งชีวิต ทำไมถึงพลาดเรื่องแบบนี้ได้?”

“การบันทึกภาพตลอดขั้นตอนชำระล้างเป็นขั้นตอนพื้นฐานที่สุด แต่นายกลับถ่ายรูปไม่กี่ใบแล้วก็จบงั้นหรือ?”

“ถ้าสิ่งที่ชำระล้างออกไปเป็นหลักฐานสำคัญ ใครจะรับผิดชอบไหว?”

เสียงของหานเฒ่าที่ปลายสายสั่นระริก “ผมรู้ ผมรู้... เป็นความผิดของผม ตอนนั้นผมไม่ได้นึกถึงจริง ๆ...”

หลิวฉางไห่อ้าปากทำท่าจะด่าอีก เฉินรุ่ยยกมือขึ้นโบกเบา ๆ ตรงหน้าเขา แล้วรับโทรศัพท์กลับมาจากมือหลิวฉางไห่ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง “หานเฒ่า ตอนนี้ไม่ใช่เวลามานั่งตำหนิตัวเอง คุณรีบทำสองอย่าง”

“อย่างแรก ส่งภาพความละเอียดสูงทั้งหมดที่ถ่ายไว้ก่อนชำระล้างมาให้ผม ไม่ว่าถ่ายไว้กี่ภาพหรือเป็นมุมไหน ก็ส่งมาให้ครบ ห้ามตกหล่นแม้แต่ภาพเดียว”

“อย่างที่สอง รีบถ่ายภาพความละเอียดสูงเพิ่มบริเวณหลัง ก้น ฝ่าเท้า และหน้าอกของผู้ตาย”

“ปรับความละเอียดให้สูงสุด ใช้โคมไฟไร้เงา อย่าให้เกิดเงาหรือแสงสะท้อนแม้แต่น้อย ถ่ายเสร็จแล้วส่งมาให้ทันที”

เสียงของหานเฒ่าที่ปลายสายฟังดูตึงเครียดและจดจ่อ ราวกับเพิ่งมีคนดึงเขากลับมาจากขอบหน้าผา “หลัง ก้น ฝ่าเท้า หน้าอก... เข้าใจแล้ว ใช้โคมไฟไร้เงา ปรับความละเอียดสูงสุด ผมจะไปถ่ายเดี๋ยวนี้”

......

หลิวฉางไห่ยืนอยู่ข้าง ๆ หน้าอกยังคงกระเพื่อมแรง เห็นชัดว่ายังไม่หายโมโห

เขาล้วงกล่องบุหรี่ออกมา ตั้งใจจะหยิบสักมวน แต่นิ้วคีบอยู่สองครั้งก็ไม่สำเร็จ บุหรี่หล่นลงพื้น เขาก้มเก็บขึ้นมา กำไว้ในมือโดยไม่จุด เพียงกำอยู่อย่างนั้น

“ปกติหานเฒ่าทำงานละเอียดกว่าคนอื่นแท้ ๆ คราวนี้ทำไมถึง...” พูดไปได้ครึ่งเดียว เขาก็รู้สึกเองว่าตอนนี้พูดเรื่องนี้ไปก็ไม่มีประโยชน์ จึงส่ายหน้าแล้วกลืนคำที่เหลือลงคอ

ฉินโม่พิงราวกั้นคอนกรีตอยู่ไม่ไกล จู่ ๆ ก็เอ่ยขึ้น

“คุณคิดว่าเขาล้างอะไรออกไป?”

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเป็นฝ่ายถามเฉินรุ่ยก่อน

เฉินรุ่ยหันไปมองเธอ ลมเย็นยามค่ำริมแม่น้ำพัดผมหน้าผากของเขาจนยุ่งเล็กน้อย ทว่าสีหน้ากลับไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย

“ไม่ต้องเครียดไป บางทีอาจเป็นเรื่องดีก็ได้!”

แววตาของฉินโม่ไหววูบเล็กน้อย

เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังรอให้เฉินรุ่ยอธิบายต่อ—ทำไมถึงเป็นเรื่องดี?

คุณพบอะไรหรือ?

แต่เฉินรุ่ยไม่ได้พูดต่อ เขาเบนสายตาออกจากใบหน้าของฉินโม่ มองข้ามไหล่เธอไปยังบริเวณลานจอดรถนอกแนวกั้น

เขายกมือชี้ไปยังช่องจอดรถริมถนนที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตร มีชอล์กสีขาวทำเครื่องหมายไว้

“ตรงนั้นใช่ที่ที่ผู้ตายจอดรถหรือเปล่า?”

มุมปากฉินโม่เกร็งขึ้นเล็กน้อย เธอฝืนกลืนคำที่เกือบหลุดออกมาลงคอ

หลิวฉางไห่เอาบุหรี่ที่กำไว้ในมือมาหนีบไว้หลังหู แล้วมองไปตามทิศที่เฉินรุ่ยชี้ “ใช่ ช่องนั้นแหละ ไปดูกัน”

ทั้งสามคนเดินผ่านแนวกั้นไปตามทางลาดยาง มุ่งหน้าไปยังลานจอดรถ

ช่องจอดรถนั้นอยู่ติดกับทางเข้าสู่ทางเดินพอดี บนพื้นมีชอล์กสีขาวขีดเป็นแนวร่างตำแหน่งจอดรถ ข้างช่องจอดมีป้ายสีเหลืองสำหรับทำเครื่องหมายหลักฐานตั้งอยู่

ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว แสงไฟจากหมู่บ้านพักอาศัยหรูหราที่อยู่ไกลออกไปแตกกระจายเป็นประกายระยิบระยับสีทองบนผิวน้ำ แต่ฝั่งนี้ไม่มีไฟถนน พวกเขาจึงต้องใช้ไฟฉายส่องทาง

หลิวฉางไห่ยืนข้างช่องจอดรถ ใช้ไฟฉายส่องแนวชอล์กบนพื้นพลางกล่าว “รถของผู้ตายเป็นเทสลาสีขาว รุ่นโมเดลวาย ลากกลับไปที่สถานีแล้วเพื่อให้ตรวจสอบอย่างละเอียด”

“มีเรื่องหนึ่งต้องบอกคุณ รถของเธออยู่ในสถานะเปิดระบบไฟฟ้าตลอด แสดงว่าไม่ได้ตั้งใจจะอยู่ที่นั่นนาน”

“เราเก็บลายนิ้วมือครบทุกจุดแล้ว ทั้งพวงมาลัย คันเกียร์ มือจับประตู หน้าจอควบคุมกลาง และหัวล็อกเข็มขัดนิรภัย เป็นลายนิ้วมือของผู้ตายคนเดียวทั้งหมด ไม่มีร่องรอยว่ามีคนอื่นแตะต้อง”

“ประตูรถ กระจกรถ และระบบล็อกไม่มีร่องรอยถูกงัดแงะ”

“อีกอย่าง ที่เกิดเหตุมีคนมากเกินไป”

“คุณก็รู้ ตอนเราได้รับแจ้งเหตุแล้วมาถึงก็เป็นช่วงสายแล้ว คนที่มาออกกำลังกายริมแม่น้ำ คนตกปลา คนพาหมามาเดินเล่น แล้วก็คนมามุงดู ยืนล้อมกันแน่นหลายชั้น”

“เราเรียกสุนัขตำรวจมาด้วย สามตัวเดินวนที่เกิดเหตุรอบหนึ่งก็ไปไม่เป็นกันหมด กลิ่นปะปนกันมากเกินไป ระบุร่องรอยที่เป็นประโยชน์ไม่ได้เลย”

เฉินรุ่ยยืนอยู่ข้างช่องจอดรถ ก้มหน้าเงียบไม่พูด

เขาหลุบตาลงคล้ายกำลังมองพื้น แต่ที่จริงโพรงจมูกของเขากำลังรับข้อมูลอีกชั้นหนึ่ง

กลิ่นที่นี่ซับซ้อนกว่าริมตลิ่ง บนพื้นลาดยางไม่มีกลิ่นดินให้เกาะ กลิ่นจึงกระจายและระเหยเร็ว ส่วนใหญ่สลายไปจนเหลือเพียงร่องรอยเลือนรางแทบจับไม่ได้

แต่เขาจับกลิ่นสารเคมีจางมากสายหนึ่งได้

ไม่ใช่กลิ่นน้ำมัน ไม่ใช่ไอเสีย ไม่ใช่กลิ่นยางไหม้จากยางรถบดถนน

เป็นสารประกอบที่สะอาดกว่า มีกลิ่นใกล้เคียงกับไร้กลิ่น แต่ก็ไม่ได้ไร้กลิ่นเสียทีเดียว เจือกลิ่นหวานจาง ๆ คล้ายแป้งที่ผ่านการทำให้สุกแล้วเย็นตัวลง

“ไม่ใช่เพราะคนในที่เกิดเหตุเยอะเกินไปหรอก”

หลิวฉางไห่ชะงัก “อะไรนะ?”

เฉินรุ่ยพูดไปพลางเก็บข้อมูลกลิ่นไปด้วย “สุนัขตำรวจหาร่องรอยไม่เจอ ไม่ใช่เพราะกลิ่นคนมุงดูปะปนกันมากเกินไป”

“เป็นเพราะฆาตกรโรยสารเคมีไว้”

“เป็นสารประกอบที่ใช้กลบกลิ่นร่างกายโดยเฉพาะ ผมเดาว่าน่าจะเป็นสารปลดปล่อยไซโคลเดกซ์ทรินแบบช้า”

“ไซโคลเดกซ์ทริน?” หลิวฉางไห่ขมวดคิ้วทวนคำ ทั้งสามพยางค์ฟังดูแปลกหูเมื่อออกจากปากเขา “มันคืออะไร?”

เฉินรุ่ยกล่าวเรียบ ๆ “เป็นโมเลกุลน้ำตาลสายสั้นรูปวงแหวน โครงสร้างเหมือนถังกลวง สามารถห่อหุ้มโมเลกุลกลิ่นไว้ข้างในและกักมันไม่ให้ระเหยออกสู่อากาศ”

“สเปรย์ดับกลิ่นกับสารกลบกลิ่นบางชนิดในท้องตลาดก็ใช้สารนี้ นักศึกษาแพทย์บางคนยังใช้มันกลบกลิ่นฟอร์มาลินตอนทดลองชำแหละด้วย”

“เป็นผงสีขาว เมื่อละลายน้ำจะไม่มีสีและไม่มีกลิ่น โรยลงบนพื้นแล้วคนก็ไม่ได้กลิ่น สุนัขก็ไม่ได้กลิ่นเหมือนกัน”

“ตามปกติไซโคลเดกซ์ทรินจะระเหยไปภายในไม่กี่ชั่วโมงเมื่ออยู่กลางแจ้ง แต่ถ้ามีคนทำให้มันกลายเป็นสารปลดปล่อยแบบช้า ประสิทธิภาพก็อยู่ได้นานหลายวัน”

พูดถึงตรงนี้เขาก็หยุดชั่วครู่ แล้วหันไปมองทางริมตลิ่ง

“ถ้านำขี้เถ้าบนตัวผู้ตายไปวิเคราะห์ส่วนประกอบ ผมคิดว่าน่าจะตรวจพบสารไซโคลเดกซ์ทรินตกค้าง”

หลิวฉางไห่หยิบโทรศัพท์ออกมาตั้งแต่ฟังได้ครึ่งหนึ่ง เขาเลื่อนไปหาเบอร์ของหานเฒ่าแล้วโทรออก ทันทีที่ปลายสายรับก็ถามรัวใส่ “หานเฒ่า! ตัวอย่างเถ้าถ่านที่เก็บจากตัวผู้ตาย วิเคราะห์ส่วนประกอบแล้วหรือยัง?”

“ตรวจพบอะไรที่เรียกว่าไซโคลเดกซ์ทรินบ้างไหม?”

ปลายสายมีเสียงแป้นพิมพ์และเสียงเครื่องมือทำงานหึ่ง ๆ เสียงหานเฒ่าดังแทรกอยู่ท่ามกลางเสียงรบกวน “การวิเคราะห์ส่วนประกอบเถ้าถ่านยังดำเนินอยู่ ผลยังไม่ออกเร็วขนาดนั้น”

“สารตกค้างอินทรีย์ต้องใช้เครื่องแก๊สโครมาโทกราฟีควบคู่แมสสเปกโตรเมทรี ขั้นเตรียมตัวอย่างอย่างเดียวก็ต้องใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงครึ่ง—”

“ให้ตรวจตัวนี้ก่อน” หลิวฉางไห่ขัดขึ้น “ผลออกเมื่อไรแจ้งผมทันที”

เขาวางสายแล้วมองเฉินรุ่ย ริมฝีปากขยับอยู่สองครั้ง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร

เพราะเขาไม่รู้ว่าควรถามอะไร—คุณรู้จักไซโคลเดกซ์ทรินได้ยังไง?

ทำไมถึงมั่นใจได้ขนาดนั้น?

คุณยืนอยู่ที่นี่ไม่ถึงยี่สิบนาที ยังไม่ได้เข้าไปในห้องทดลองด้วยซ้ำ แล้วมีสิทธิ์อะไรตัดสินแบบนี้?

แต่เขาไม่ได้ถาม

หลิวฉางไห่เป็นตำรวจสืบสวนมานานกว่ายี่สิบปี จึงมีสัญชาตญาณแบบสุนัขล่าเนื้อเฒ่าอยู่ข้อหนึ่ง บางคำถาม ต่อให้ถามตอนนี้ก็ไม่มีความหมาย

คำตอบบางอย่างจะมาหาเราเอง

ฉินโม่ยืนห่างออกไปสองก้าว ลำแสงจากไฟฉายส่องเฉียงลงบนพื้น เงาของเธอทอดยาวออกไป

สายตาของเธอจับจ้องเฉินรุ่ยไม่วาง ตั้งแต่วินาทีที่เขาพูดคำว่า “ไซโคลเดกซ์ทริน” ความกดดันเย็นเยียบในแววตาเธอก็เจือด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อนกว่าเดิม—ราวกับกำลังมองคนที่แตกต่างจากที่เธอคาดการณ์ไว้อย่างสิ้นเชิง

หรือจะพูดว่า เป็นสัตว์ประหลาดตนหนึ่ง

เฉินรุ่ยจดจำกลิ่นรอบรถทีละสาย ลักษณะโมเลกุล ความเข้มข้น และอัตราการระเหยของกลิ่นแต่ละชนิดถูกแยกแยะ จัดหมวดหมู่ และบันทึกไว้ในประสาทสัมผัสของเขา

นี่คือขอบเขตความสามารถที่เขาค่อย ๆ ค้นพบในห้องกักกันตลอดสองวัน เขาไม่เพียงแยกแยะกลิ่นได้ แต่ยังจดจำมันได้ด้วย

ความทรงจำด้านกลิ่นของเขาแม่นยำยิ่งกว่าความทรงจำด้านภาพในอดีตเสียอีก เมื่อบันทึกไว้แล้วก็ไม่มีวันลืม

เขาลืมตาขึ้น แล้วเดินตามแนวกลิ่นสายหนึ่งไป—กลิ่นของเจียงลู่

จากช่องจอดรถ กลิ่นที่หลงเหลือของเธออยู่ในอากาศตรงด้านที่มือจับประตูรถถูกสัมผัส ก่อนทอดต่อไปยังทางเข้าเส้นทางเดิน

เธอเดินผ่านเส้นทางนี้ ทุกย่างก้าวทิ้งรอยเท้าที่มองไม่เห็นไว้ในอากาศ

กลิ่นของคนทั่วไปในสภาพแวดล้อมกลางแจ้งจะหลงเหลืออยู่ได้มากที่สุดเพียงไม่กี่ชั่วโมง ก่อนถูกลมและรังสีอัลตราไวโอเลตสลาย แม้กลิ่นจะจางลงเรื่อย ๆ แต่แนวทางยังคงอยู่

เขาเดินไปหยุดข้างถังขยะที่ทางเข้าเส้นทางเดิน

เขาชี้ไปยังถังขยะเหล็กสีเขียว “ตรวจถังขยะใบนี้แล้วหรือยัง?”

หลิวฉางไห่เดินตามมาจากด้านหลัง มองแวบหนึ่งแล้วตอบ “ตรวจแล้ว ตรวจตั้งแต่วันเกิดเหตุ”

“ของทั้งหมดถูกขนกลับไปที่หน่วยแล้ว ถ้าคุณอยากดู กลับไปตรวจรายการหลักฐานได้”

เฉินรุ่ยยืนนิ่งข้างถังขยะอยู่สองวินาที

ไม่ได้มอง แต่กำลังดม

กลิ่นของเจียงลู่พุ่งขึ้นอย่างชัดเจนตรงนี้ ความเข้มข้นสูงกว่าทุกจุดบนเส้นทางเดิน

เธอทำอะไรบางอย่างเหนือถังขยะ—เขาไม่ได้พูดออกมา เพียงบันทึกตำแหน่งที่กลิ่นพุ่งสูงไว้ในใจ แล้วเดินต่อไป

กลิ่นของเจียงลู่หักเลี้ยวจากถังขยะ

ไม่ได้มุ่งหน้าไปทางริมตลิ่ง แนวกลิ่นกลับทอดไปในทิศตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง ออกจากทางลาดยาง ข้ามพื้นที่ดินเหลืองโล่งที่ยังไม่ได้ปูหญ้า แล้วชี้ตรงลึกเข้าไปในเขตก่อสร้างสวนสาธารณะ

เฉินรุ่ยเดินตามแนวกลิ่นไปอย่างไม่เร่งไม่ช้า แต่ละก้าวเหยียบลงตรงจุดที่กลิ่นเข้มข้นที่สุด

หลิวฉางไห่เดินตามหลัง ตอนแรกยังพึมพำว่า “เดินแบบนี้จะเห็นอะไรได้” แต่พอเดินไปได้ห้าหกสิบเมตร เขาก็เงียบไป

เพราะเขาพบว่าเส้นทางที่เฉินรุ่ยเดินไม่ใช่การสุ่มเลือก ทิศทางของเขาไม่เคยเปลี่ยน มุ่งตรงไปยังจุดหนึ่งในเขตก่อสร้าง ราวกับถูกเส้นด้ายที่มองไม่เห็นลากจูง

ฉินโม่เดินรั้งท้าย มือถือไฟฉายไว้ ลำแสงส่องไปยังพื้นตรงหน้าของเฉินรุ่ยเสมอ

เธอไม่พูดอะไรเลยตลอดทาง แต่สายตาจับตามองทุกการเคลื่อนไหวของเฉินรุ่ย—ทุกครั้งที่เขาหยุด ทุกครั้งที่เอียงศีรษะ ทุกครั้งที่สูดลมหายใจ

นี่ไม่ใช่คนที่ถูกสั่งพักงานระหว่างสอบสวนกำลังเดินเรื่อยเปื่อย แต่เป็นนักล่าที่กำลังติดตามเหยื่อ

เครื่องจักรขนาดใหญ่หลายคันในเขตก่อสร้างสวนสาธารณะดับเครื่องแล้ว

รถดันดินกับรถขุดจอดอยู่บนดินเหลืองโล่ง สายพานเหล็กเปื้อนโคลนชื้นเต็มไปหมด

คนงานเริ่มทยอยเลิกงาน เดินออกมาจากใต้โครงนั่งร้านเป็นกลุ่มเล็ก ๆ ปัดฝุ่นตามตัวพลางคุยกันด้วยภาษาถิ่นว่าจะกินอะไรเป็นมื้อเย็น

มีคนเหลือบมองมาทางแนวกั้นอย่างสงสัย แต่ไม่นานก็ถูกเพื่อนร่วมงานดึงตัวไป

เฉินรุ่ยเดินไปหยุดข้างกองท่อคอนกรีตสำเร็จรูปที่วางซ้อนกัน

“เป็นอะไรไป?” หลิวฉางไห่สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของเขาได้อย่างฉับไว จึงรีบเดินตามมาสองสามก้าว

เฉินรุ่ยยังไม่ตอบทันที เขาถอยหลังสองก้าว เดินไปทางซ้ายสามก้าว แล้วไปทางขวาอีกห้าก้าว

ทุกย่างก้าวเขาสูดดมกลิ่นในอากาศ ราวกับสุนัขล่าเนื้อกำลังหาตำแหน่งต้นตอของกลิ่นจากหลายทิศทาง

กลิ่นของผู้ตายมาจากทางถังขยะ แล้วทอดยาวมาจนถึงตรงนี้

ยังมีกลิ่นอีกสายหนึ่ง—มีกลิ่นนี้อยู่บนตัวผู้ตาย ข้างถังขยะก็มี และตรงนี้ก็มี

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป