ใส่ร้ายว่าฆ่าคนงั้นหรือ มาลองกุญแจมือของฉันหน่อยไหม

ตอนที่ 3 กล่าวหาฉันว่าฆ่าคนงั้นหรือ ใส่กุญแจมือให้ฉันดูสิ

10 นาที· 2.2K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หลิวฉางไห่ขมวดคิ้วถามว่า “การขาดอากาศโดยไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองหมายความว่ายังไง?”

เฉินรุ่ยกล่าวต่อว่า “โดยพื้นฐานแล้ว ร่างกายไม่ได้รู้สึกขาดอากาศเพราะออกซิเจนไม่พอ แต่เป็นเพราะความเข้มข้นของคาร์บอนไดออกไซด์ในเลือดเพิ่มสูงขึ้น”

“คาร์บอนไดออกไซด์ที่สะสมจะกระตุ้นปฏิกิริยาสะท้อนกลับเมื่อขาดอากาศของก้านสมอง คนเราถึงดิ้นรน ตื่นตระหนก และหายใจอย่างบ้าคลั่ง”

“แต่ถ้าอากาศที่คนคนหนึ่งหายใจเข้าไปไม่มีออกซิเจน กลับถูกแทนที่ด้วยก๊าซเฉื่อยความเข้มข้นสูง สถานการณ์ก็จะแตกต่างไปโดยสิ้นเชิง”

“คาร์บอนไดออกไซด์ในปอดและเลือดจะถูกขับออกตามปกติ ไม่สะสม ก้านสมองจึงไม่ได้รับสัญญาณเตือนว่าขาดอากาศ”

“ร่างกายจะค่อย ๆ ขาดออกซิเจนโดยไม่รู้สึกอะไร จากนั้นหมดสติไปโดยไม่ทันรู้ตัว และสุดท้ายก็เสียชีวิต”

ห้องนิติเวชเงียบงันลงอีกครั้งนานถึงสามวินาทีเต็ม

หานเฒ่าถอดแว่นออกอย่างฉับพลัน ดวงตาเบิกกว้าง “คุณหมายความว่า—”

เฉินรุ่ยพยักหน้า “ผู้ตายไม่มีร่องรอยดิ้นรน ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ กล้ามเนื้อทั่วร่างผ่อนคลาย ท่าทางตอนเสียชีวิตสงบนิ่ง ตรงกับสภาพร่างกายของเธอทุกประการ”

สีหน้าของหลิวฉางไห่เปลี่ยนไป

เขาไม่ใช่คนที่จะเชื่อใครได้ง่าย ๆ แต่ทุกคำที่เฉินรุ่ยพูดกลับกระแทกเข้ากับสวิตช์บางอย่างในสมองของเขา

เฉินรุ่ยปิดรายงานแล้ววางกลับลงบนโต๊ะชันสูตร “ถ้าจะทำให้เกิดผลแบบนี้ ต้องควบคุมความเข้มข้นของก๊าซอย่างแม่นยำ ห้ามมีอากาศจากภายนอกปะปนเข้าไป”

“นั่นหมายความว่ากระบวนการทั้งหมดต้องเกิดขึ้นในพื้นที่ปิดสนิท”

“เป็นพื้นที่เปิดโล่งไม่ได้ ต้องไม่มีช่องระบายอากาศแม้แต่ช่องเดียว และยิ่งเป็นริมแม่น้ำไม่ได้”

“ตรวจรถของเธอแล้วหรือยัง?”

“ตรวจแล้ว” ความตื่นเต้นที่เพิ่งผุดขึ้นมาในน้ำเสียงของหลิวฉางไห่จางหายไปมาก แทนที่ด้วยความฉงนที่ลึกล้ำกว่าเดิม “พวกเราตรวจรถของเธอแล้วเหมือนกัน”

“มือจับประตู พวงมาลัย คันเกียร์ แผงควบคุมกลาง เก็บลายนิ้วมือทั้งหมดแล้ว มีแค่ของผู้ตายคนเดียว”

“ตำแหน่งเบาะนั่งเข้ากับส่วนสูงและความยาวขาของผู้ตายพอดี ไม่มีร่องรอยว่าเคยปรับ”

“ในรถไม่มีสารตกค้างจากยาใด ๆ”

“เบาะนั่ง พนักพิง และพรมปูพื้น ไม่มีรอยยับหรือร่องรอยเคลื่อนตำแหน่งที่เกิดจากการดิ้นรน”

“ช่องเสียบเข็มขัดนิรภัยปกติ ไม่มีร่องรอยบิดเบี้ยวจากการถูกกระชาก”

“ที่สำคัญที่สุดคือเรื่องนี้ รถของเธอจอดอยู่บนถนนริมแม่น้ำ ห่างจากหาดริมแม่น้ำที่พบศพเป็นระยะทางตรงแค่สิบกว่าเมตร”

“สิบกว่าเมตร ระหว่างทางไม่มีต้นไม้ ไม่มีกำแพง ไม่มีพุ่มไม้หรือสิ่งกีดขวางอื่นใด”

“กล้องบันทึกภาพในรถของเธอบันทึกเสียงได้ด้วย พวกเราดูภาพและฟังเสียงในช่วงเวลาเกิดเหตุซ้ำไปซ้ำมาไม่น้อยกว่า 20 รอบแล้ว”

“ในภาพมีแค่เธอคนเดียวที่ลงจากรถ แล้วเดินเข้าไปตรงทางเข้าทางเดิน”

“ตลอดกระบวนการ ไม่มีคนที่สองปรากฏในภาพเลย ในเสียงบันทึกก็ไม่มีเสียงผิดปกติ ไม่มีเสียงร้องขอความช่วยเหลือ ไม่มีเสียงฝีเท้า”

เขาหยิบบุหรี่ที่เหน็บอยู่หลังใบหูลงมา คาบไว้ในปากครู่หนึ่ง ก่อนจะเอากลับไปเหน็บที่หูเหมือนเดิม

ห้องนิติเวชเงียบลงอีกครั้ง

หานเฒ่าพิงโต๊ะชันสูตร ถอดแว่นแล้วใช้ชายเสื้อเช็ดเลนส์ พลางพึมพำอะไรบางอย่าง ไม่มีใครฟังออก

ฉินโม่ยืนอยู่ตรงมุมห้อง ยังคงไม่พูดอะไร ทว่าท่ายืนของเธอเปลี่ยนไปชั่วขณะหนึ่งเมื่อครู่ น้ำหนักตัวเคลื่อนจากปลายเท้ามาสู่ส้นเท้า นี่เป็นปฏิกิริยาทางร่างกายที่คนเราทำโดยไม่รู้ตัวเมื่อได้ยินข้อมูลที่เกินความคาดหมาย

เฉินรุ่ยยืนอยู่หน้าโต๊ะชันสูตร ก้มหน้าเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง

ที่จริงแล้ว เขาไม่ได้กำลังคิด แต่กำลังดมกลิ่น

เขาข้ามภพมาเมื่อสองวันก่อน

ในฐานะคนข้ามภพ เขาลองเรียกระบบอยู่สองวัน แต่ก็ไม่ได้ยินเสียงแจ้งเตือนใด ๆ

มีเพียงประสาทรับกลิ่นที่ไวขึ้นถึงขั้นผิดปกติ เช้าวันที่สองหลังข้ามภพ เขานอนอยู่บนเตียงในห้องกักกัน หลับตาอยู่ แต่กลับได้กลิ่นอาหารของวันนี้

ทั้งที่โรงอาหารอยู่ในลานด้านหลัง

ที่สำคัญคือมันไม่ใช่แค่ความรู้สึกกว้าง ๆ ว่า “ได้กลิ่นอาหาร” เขาแยกออกได้ว่าปาท่องโก๋ทอดด้วยน้ำมันเมล็ดฝ้าย ไข่พะโล้ใส่โป๊ยกั๊ก อบเชย และพริกไทยเสฉวนเล็กน้อย ส่วนผักดองในไหหมักบ่มมาอย่างน้อยสามปี

ความคิดแรกของเขาในตอนนั้นคือ ‘นี่มันพลังพิเศษบ้าอะไรกันวะ’

แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าพลังพิเศษนี้จะมีประโยชน์มาก

กลิ่นไม่เคยโกหก ตอนนี้มันเหมือนตาข่ายผืนหนึ่งที่เขียนคำตอบทั้งหมดเอาไว้

เฉินรุ่ยหันไปพูดกับหลิวฉางไห่ “ผมจะไปที่เกิดเหตุ”

หลิวฉางไห่ชะงักไปครู่หนึ่ง “ตอนนี้เลยหรือ?”

“ตอนนี้”

“ที่เกิดเหตุถูกเหยียบย่ำจนเละแล้ว คนของเราค้นกันไปสามรอบ—”

“ยังมีคนที่อยู่ในเหตุการณ์อีก ถึงตอนเราไปถึงจะมีคนอยู่สามสิบกว่าคน แต่รอยเท้าบนพื้นยังวิเคราะห์ไม่เสร็จ อย่างน้อยก็มีคนหลายสิบคนเคยอยู่ตรงนั้น...”

“ผมต้องไป!” เฉินรุ่ยขัดขึ้น น้ำเสียงไม่เปิดโอกาสให้ต่อรอง

หลิวฉางไห่คาบบุหรี่ไว้ในปากอีกครั้ง ก่อนจะหยิบออกมาแทบจะทันที

“ก็ได้ พาพวกคุณไปดูแล้วกัน”

ตอนรถตำรวจขับออกจากลานสำนักงานตำรวจเมือง ฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว

หลิวฉางไห่ขับรถ ฉินโม่ได้นั่งข้างคนขับ ส่วนเฉินรุ่ยนั่งอยู่เบาะหลังตามลำพัง

แสงไฟถนนนอกหน้าต่างเลื่อนผ่านไปทีละดวง แสงสีส้มกวาดผ่านใบหน้าเขาทุกสองสามวินาที

เขาหลับตาเหมือนกำลังพักผ่อน แต่ปีกจมูกขยับเบา ๆ

ยี่สิบนาทีต่อมา รถก็จอด

เฉินรุ่ยลืมตา ผลักประตูลงจากรถ กลิ่นของแม่น้ำชิงสุ่ยปะทะเข้ามาเหมือนกำแพง

นี่ไม่ใช่ “กลิ่นริมแม่น้ำ” แบบกว้าง ๆ ที่คนทั่วไปได้กลิ่น แต่เป็นกลิ่นคาวของน้ำ กลิ่นอินทรียวัตถุเน่าเปื่อยจากโคลน กลิ่นน้ำเลี้ยงหญ้าสดที่ซึมออกมาจากปลายหญ้าที่ถูกตัด และกลิ่นไส้กรอกย่างครึ่งชิ้นที่ใครไม่รู้ทิ้งไว้ในถังขยะไกลออกไป

กลิ่นแต่ละอย่างในสมองของเขาไม่ได้ปะปนกัน แต่แยกออกจากกัน เป็นอิสระ เป็นเส้น ๆ ชัดเจนราวกับมีใครใช้ปากกาเน้นข้อความเรืองแสงคนละสีวาดเส้นนับไม่ถ้วนไว้กลางอากาศ

เขาขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว

สองวันแล้ว แต่เขาก็ยังไม่ชิน

เขาได้กลิ่นของตำรวจสองนายที่เฝ้าแนวกั้น คนทางซ้ายกินเกี๊ยวไส้กุยช่ายตอนเที่ยง ส่วนเครื่องแบบของคนทางขวาครั้งล่าสุดที่ส่งซักแห้งใช้น้ำยากลิ่นลาเวนเดอร์ กลิ่นแรกเป็นลาเวนเดอร์ ส่วนกลิ่นพื้นฐานเป็นมัสก์สังเคราะห์

ความเข้มข้นของสารที่เกิดจากการเผาผลาญนิโคตินในเหงื่อของทั้งคู่แตกต่างกัน แสดงว่าคนหนึ่งสูบบุหรี่ยาสูบแบบอบ อีกคนสูบบุหรี่ยาสูบผสม

แม้แต่กลิ่นดินที่ติดพื้นรองเท้าของทั้งคู่ตอนยืนอยู่บนสนามหญ้าผืนเดียวกันก็ยังแตกต่างกันเล็กน้อย คนหนึ่งเหยียบโคลนเปียก อีกคนเหยียบดินแห้ง

เขาละสายตาจากตำรวจทั้งสอง แล้วมองไปยังหาดริมแม่น้ำ

แม่น้ำชิงสุ่ยเปิดโล่งกว่าที่คนทั่วไปจินตนาการไว้มาก

สองฝั่งไม่มีป่าทึบ ไม่มีพุ่มไม้ทะมึน มองเห็นได้ชัดเจนทั่วบริเวณ

ฝั่งที่อยู่ทางเขตเมืองเป็นแนวหมู่บ้านจัดสรรระดับหรู กำแพงม่านกระจกสะท้อนสีของท้องฟ้า แสงไฟเริ่มสว่างขึ้นทีละชั้น

ฝั่งที่เกิดเหตุเป็นสวนสาธารณะที่กำลังก่อสร้าง รถเกลี่ยดินกับรถบดถนนจอดอยู่บนพื้นดินเหลืองที่เปิดโล่ง ส่วนที่สร้างเสร็จแล้วเป็นทางลาดยางคดเคี้ยวไปตามริมแม่น้ำ พื้นถนนคอนกรีตสีเทาขีดเส้นสีขาวไว้อย่างเป็นระเบียบและสะอาดสะอ้าน

แนวกั้นที่เกิดเหตุยังไม่ได้ถอน แถบกั้นสีน้ำเงินสลับขาวไหวเบา ๆ ตามลมยามเย็น

ตำรวจเข้าเวรสองนายยืนอยู่นอกแนวกั้น พอเห็นหลิวฉางไห่เดินเข้ามา ก็ยืนตรงและพยักหน้าทักทาย

หลิวฉางไห่ยกแถบกั้นขึ้น ก้มตัวลอดเข้าไป ฉินโม่ตามติดไป ส่วนเฉินรุ่ยเดินตามหลังสุด ตอนลอดผ่าน เขาชะงักไปครู่หนึ่ง

ไม่ใช่เพราะกำลังมอง

แต่เพราะกำลังดม

กลิ่นริมแม่น้ำซับซ้อนกว่าบริเวณจอดรถ

ลมที่พัดมาจากผิวน้ำพากลิ่นพืชน้ำจากต้นน้ำมาด้วย ทั้งกลิ่นอินทรียวัตถุเน่าเปื่อย กลิ่นคาวปลา และกลิ่นสาหร่าย ทุกอย่างชัดเจนไปหมด

ดินบริเวณหาดริมแม่น้ำถูกพลิกแล้ว เจ้าหน้าที่ตรวจสอบที่เกิดเหตุเคยมาที่นี่ รอยเท้าจึงมีอยู่ทั่ว เขาคัดแยกและจัดชั้นกลิ่นเหล่านั้นอย่างรวดเร็ว

ในพื้นที่เล็ก ๆ แห่งนี้ มีกลิ่นเก่าที่คนอย่างน้อยกว่าร้อยคนทิ้งไว้ น่าจะเป็นกลิ่นของผู้คนที่มามุงดูในตอนกลางวันและเพื่อนร่วมงานที่มาระงับเหตุ

จากนั้นเขาก็ได้กลิ่นของเจียงลู่

หรือพูดให้ถูกคือ กลิ่นที่เจียงลู่ทิ้งไว้ที่นี่

แต่ในขณะเดียวกัน เฉินรุ่ยก็พบขีดจำกัดของประสาทรับกลิ่น นั่นคือกลิ่นจะจางหายไปบนถนน

เมื่อกลิ่นเดี่ยว ๆ ไปถึงพื้นถนนเปิดโล่ง ทั้งรถที่สัญจร ผู้คน และสายลมก็พัดมันกระจายหายไปในพริบตา

......

เฉินรุ่ยนั่งยอง ๆ อยู่ข้างก้อนหิน นิ้วมือคลึงเถ้าถ่านกองเล็ก ๆ ที่หลงเหลือบนพื้นโดยไม่รู้ตัว จู่ ๆ ก็เงยหน้าขึ้น

“หัวหน้าหลิว โทรหานิติเวชให้ที”

หลิวฉางไห่ยืนสูบบุหรี่อยู่ตรงแนวกั้น จู่ ๆ ถูกเรียกชื่อก็ชะงักไป “โทรหาหานเฒ่าหรือ? โทรไปทำไม?”

เฉินรุ่ยมองไปไกล ๆ แล้วพูดว่า “ถามเขาว่าก่อนชันสูตรได้ทำความสะอาดร่างผู้ตายหรือเปล่า”

หลิวฉางไห่เอาบุหรี่ออกจากปาก สีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง “ทำความสะอาดร่างกาย?”

“เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับการทำความสะอาดร่างกาย?”

“ก่อนชันสูตร นิติเวชทำความสะอาดร่างตามขั้นตอนปกติก็เป็นเรื่องธรรมดาไม่ใช่หรือ—”

“โทรไป” เฉินรุ่ยขัดขึ้น น้ำเสียงไม่หนักแน่นนัก แต่ไม่มีช่องให้โต้แย้ง

หลิวฉางไห่มองเขาอยู่สองวินาที ก่อนจะไม่ถามต่อ

เขาหยิบโทรศัพท์ออกมา กดโทรหาหานเฒ่า เสียงดังสองครั้งก็มีคนรับ เขายื่นโทรศัพท์ให้เฉินรุ่ยทันที

เฉินรุ่ยรับสายแล้วถามตรง ๆ “ผมขอถามอะไรหน่อย”

“ก่อนคุณชันสูตรเจียงลู่ ได้ทำความสะอาดร่างเธอหรือเปล่า?”

เสียงของหานเฒ่าดังมาจากปลายสาย เจือความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะการทำงาน “ล้างตามขั้นตอนปกติ มีอะไรหรือ?”

“ล้างผิวกายตามขั้นตอนมาตรฐาน ล้างเสร็จแล้วค่อยขึ้นโต๊ะชันสูตร”

เฉินรุ่ยไม่รีบร้อน ถามด้วยน้ำเสียงเรียบเหมือนเครื่องจักร “คุณถ่ายวิดีโอตลอดกระบวนการหรือเปล่า?”

น้ำเสียงของหานเฒ่าเริ่มระแวดระวัง เป็นความระแวดระวังแบบเฉพาะตัวของนิติเวชเวลาโดนถามถึงขั้นตอนการทำงาน “มีปัญหาอะไร?”

เฉินรุ่ยหันกลับไปมองริมฝั่งแม่น้ำชิงสุ่ยที่เปิดโล่ง

สายตาของเขากวาดผ่านพื้นที่โล่งนั้น ไม่มีป่าไม้ ไม่มีพุ่มไม้ ไม่มีไฟถนน มีเพียงพื้นดินเหลืองที่เปิดโล่งกับถนนลาดยางคดเคี้ยวไม่กี่สาย

หมู่บ้านจัดสรรระดับหรูบนฝั่งตรงข้ามสว่างไสว แสงไฟจากหน้าต่างบานใหญ่ทอดเป็นสายประกายสีทองแตกกระจายบนผิวน้ำ

“หานเฒ่า ตอนนี้ผมอยู่ริมแม่น้ำ”

“ที่นี่เปิดโล่งกว่าที่คิด ไม่มีอะไรบัง ไม่มีป่าไม้ ฝั่งตรงข้ามเป็นอาคารพักอาศัยสูงระฟ้าทั้งหมด หน้าต่างบานไหนก็มองเห็นหาดริมแม่น้ำผืนนี้ได้”

“ฆาตกรเพิ่งฆ่าคนเสร็จ อะดรีนาลีนยังพุ่งสูง ทั้งตึงเครียด ทั้งตื่นตระหนก กลัวถูกพบตัว ทุกอย่างที่เขาทำในสภาพแบบนั้นย่อมต้องมีประสิทธิภาพที่สุด”

“เขาจะหาทุกวิถีทางเพื่อประหยัดเวลา รีบออกจากที่เกิดเหตุให้เร็วที่สุด”

“แล้วทำไมเขาถึงใช้เวลามากมายเอาเถ้าถ่านพวกนี้ไปโรยบนศพ?”

“บริเวณนี้ไม่มีกล้องวงจรปิดและไม่มีไฟถนน กลางคืนหาดริมแม่น้ำแห่งนี้มืดจนมองไม่เห็นแม้แต่ปลายนิ้ว”

“ถ้าเขาจะเผาอะไรสักอย่าง แสงไฟในความมืดก็เหมือนพลุสัญญาณที่เห็นได้ชัดที่สุด”

“แค่ใครสักคนบนฝั่งตรงข้ามมองออกไปนอกหน้าต่าง ก็เห็นกองไฟอยู่ริมแม่น้ำแล้ว”

“เขายอมเสี่ยงขนาดนี้เพื่อทำเรื่องนี้ ย่อมต้องกำลังซ่อนบางอย่างไว้”

“เถ้าถ่านพวกนี้ไม่ใช่สิ่งที่มีหรือไม่มีก็ได้ แต่เป็นสิ่งที่จำเป็นต้องทำ”

“เขากำลังปกปิดบางอย่างที่สำคัญเป็นพิเศษ”

“เฉินรุ่ย รอก่อน—ผมกำลังเปิดดูเดี๋ยวนี้—รอก่อน” น้ำเสียงของหานเฒ่ามีความแตกตื่นราวกับตอนกำลังดูหนังสยองขวัญช่วงที่ตื่นเต้นที่สุด แล้วจู่ ๆ ก็มีคนตบไหล่จากด้านหลัง “—ให้ตายสิ!!!”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป