หลิวฉางไห่กับฉินโม่ยืนอยู่ข้างท่อคอนกรีตสำเร็จรูป ลำแสงจากไฟฉายสองกระบอกกวาดไปมาระหว่างชายหาดริมแม่น้ำกับไซต์ก่อสร้าง
ลำแสงไล้ผ่านกองดินเหลือง เหล็กเส้น และตีนตีนตะขาบของรถปราบดิน ราวกับกำลังค้นหาร่องรอยบางอย่างในความมืด ทว่านอกจากรอยเท้าที่กระจัดกระจายกับเศษวัสดุก่อสร้างแล้ว ก็ไม่เห็นเบาะแสอะไรเลย
เฉินรุ่ยไม่ได้รอพวกเขา เขาเดินหน้าต่อไป
หลิวฉางไห่เดินตามมาจากด้านหลัง แสงไฟฉายแกว่งไกวอยู่ข้างเท้าเขา «คนที่นี่เราสอบถามกันหมดแล้วตั้งแต่เช้า»
«ทั้งคนงาน หัวหน้าคนงาน และคนในฝ่ายโครงการ ไม่มีตกหล่นสักคน ทุกคนให้การไว้หมดแล้ว»
«พวกเขาเริ่มงานตอนเจ็ดโมงเช้า ส่วนคนของเรามาถึงตั้งแต่หกโมงครึ่ง ไม่มีช่องว่างด้านเวลา»
«ยิ่งกว่านั้น ช่วงเวลาที่เกิดเหตุเมื่อคืน พวกเขาก็บอกได้ว่าอยู่ที่ไหน และมีใครยืนยันให้บ้าง»
เฉินรุ่ยไม่ตอบ เขาเดินไม่เร็ว แต่ฝีเท้ามั่นคง ก่อนเท้าแต่ละก้าวจะแตะพื้น ปลายเท้าจะเบนไปทางที่กลิ่นเข้มข้นกว่าโดยไม่รู้ตัวเล็กน้อย การเคลื่อนไหวนั้นละเอียดอ่อนจนแทบสังเกตไม่เห็น ราวกับเขากำลังเดินไปตามเส้นทางที่มีเพียงตัวเองมองเห็น
กลิ่นของผู้ตายกับกลิ่นของอีกคนชัดขึ้นเรื่อย ๆ บนแผนที่กลิ่นในประสาทสัมผัสของเขา ราวกับเส้นแสงเรืองรองสองเส้นคนละสี เลื้อยคดเคี้ยวมาจากทางถังขยะ ผ่านกองดินเหลืองกับเครื่องผสมปูน ก่อนจะพันเกี่ยว ซ้อนทับ แล้วแยกจากกันบนไซต์ก่อสร้างแห่งนี้
ฉินโม่เดินรั้งท้าย
ฝีเท้าของเธอไม่เปลี่ยน แต่ท่าจับไฟฉายเปลี่ยนไป จากจับแบบหงายมือเป็นคว่ำมือ ข้อมือบิดเข้าด้านในเล็กน้อย ลำแสงแกว่งน้อยลงกว่าครึ่งหนึ่งเป็นอย่างน้อย
สายตาของเธอไม่ได้มองพื้น แต่กวาดสำรวจสภาพแวดล้อม ไฟส่องสว่างชั่วคราวในไซต์ก่อสร้างดับไปแล้วครึ่งหนึ่ง มีโคมไฟไอโอดีนทังสเตนสองสามดวงแขวนอยู่บนโครงนั่งร้าน ส่องวงแสงขาวซีดออกมา นอกวงแสงนั้นมีแต่เงามืดผืนใหญ่
กองท่อคอนกรีต กองเหล็กเส้น บุ้งกี๋ของรถขุด—เงาแต่ละจุดมืดลึกพอจะซ่อนคนได้
สภาพแวดล้อมวุ่นวาย ผู้คนในไซต์ก่อสร้างก็พลุกพล่าน คนงานทยอยออกมาจากเพิงพักเป็นกลุ่มละสองสามคน บ้างถือหมวกนิรภัย บ้างแบกเครื่องมือ บ้างโทรศัพท์ บ้างส่งบุหรี่ให้กัน
แววตาของฉินโม่เย็นชาลงเรื่อย ๆ มือขวาของเธอเลื่อนไปที่เอวอย่างไร้เสียง นิ้วโป้งดันตัวล็อกนิรภัยของซองปืนเบา ๆ เกิดเสียงคลิกสั้น ๆ แทบไม่ได้ยินท่ามกลางเสียงอึกทึกของไซต์ก่อสร้าง
ตัวล็อกนิรภัยเปิดแล้ว
เธอไม่ได้ชักปืน เพียงแค่ปลดสิ่งที่ขวางทางออกไป
หากเฉินรุ่ยฉวยโอกาสหนี ความเร็วในการชักปืนของเธอจะเพิ่มขึ้นอย่างน้อย 0.1 วินาที
เฉินรุ่ยหยุดอยู่หน้ารถวิศวกรรมคันหนึ่ง
เป็นรถบรรทุกตู้ทึบขนาดกลาง ตัวรถเปื้อนโคลนแห้งกระเซ็น ประตูปิดสนิท หันหัวรถไปทางทางออกชั่วคราวด้านนอกไซต์ก่อสร้าง
ในห้องคนขับไม่มีใคร แต่กุญแจยังเสียบอยู่ที่สวิตช์กุญแจ พวงมาลัยมีหมวกนิรภัยสีแดงแขวนอยู่
เฉินรุ่ยยืนนิ่งข้างรถ
กลิ่นทั้งสองมาถึงจุดเข้มข้นที่สุดพร้อมกันตรงนี้—กลิ่นของผู้ตายกับกลิ่นของอีกคนผสมปนกัน แสดงว่าทั้งคู่เคยอยู่ในรถคันนี้พร้อมกัน
แต่เขาพูดออกไปไม่ได้
เขาหันไปบอกหลิวฉางไห่ว่า «ผมได้กลิ่นว่าผู้ตายเคยอยู่ในรถคันนี้» ไม่ได้
เขาไม่มีหลักฐาน ไม่มีวิธีทางเทคนิคใดจะอธิบายข้อสรุปนี้ได้ จะให้พูดได้อย่างไรว่าจมูกของตัวเองดีกว่าสุนัขตำรวจอีก
เขาทำได้แค่หาทางอื่น
«หัวหน้าหลิว» เฉินรุ่ยหันไปพูดกับหลิวฉางไห่ «รีบบอกหัวหน้าคนงาน ห้ามเคลื่อนย้ายรถวิศวกรรมทุกคันที่นี่»
«ให้คนงานรอก่อน อย่าเพิ่งปล่อยให้กลับ»
หลิวฉางไห่ชะงักไปครู่หนึ่ง เขามองตามสายตาของเฉินรุ่ยไปยังรถวิศวกรรมคันนั้น แล้วมองคนงานที่กำลังเดินออกจากไซต์ก่อสร้าง
«คุณสงสัยคนงานที่นี่หรือ?»
«เราสอบถามทีละคนแล้ว ทุกคนมีหลักฐานยืนยันว่าไม่ได้อยู่ในที่เกิดเหตุ»
เฉินรุ่ยทำราวกับไม่ได้ยิน เขาตะโกนเสียงดังว่า «ตำรวจ! ทุกคนรอก่อน!»
คนงานกลุ่มสุดท้ายเดินมาถึงประตูเหล็กตรงทางออกชั่วคราวแล้ว บางคนเรียกเพื่อนที่เดินตามหลังให้รีบตามมา บางคนหยิบกุญแจรถไฟฟ้าออกมาแล้ว
คนงานทุกคนหยุดเดินพร้อมกัน แล้วหันกลับมามอง
เสียงตะโกนทำให้หูของหลิวฉางไห่ดังอื้อ แต่สัญชาตญาณของตำรวจทำให้เขาตอบสนองได้ทันที
เขาหยิบบัตรตำรวจชูขึ้นสูง แล้วก้าวฉับ ๆ ไปหาคนงาน น้ำเสียงหนักแน่นมั่นคง «หน่วยสืบสวนคดีอาญาของสำนักงานตำรวจ ขอความร่วมมือทุกคน อย่าเพิ่งออกจากไซต์ก่อสร้าง»
«ใช้เวลาไม่นาน!»
คนงานมองหน้ากัน บางคนกระซิบกระซาบ บางคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา แต่ไม่มีใครเดินต่อ
หัวหน้าคนงานวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามา ถอดหมวกนิรภัยถือไว้ในมือ เผยให้เห็นศีรษะล้านที่เปียกเหงื่อจนมันวาว
เขามองบัตรตำรวจของหลิวฉางไห่ แล้วมองเฉินรุ่ย น้ำเสียงเจือความประหม่าและรำคาญเล็กน้อย «หัวหน้า มีเรื่องอะไรหรือครับ?»
«คนงานทำงานกันมาทั้งวันแล้ว กำลังรอกลับไปกินข้าว»
เฉินรุ่ยไม่สนใจคำบ่นของเขา พูดตรง ๆ ว่า «เรียกทุกคนที่ขับรถวิศวกรรมวันนี้มาให้หมด»
หัวหน้าคนงานลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ริมฝีปากขยับเหมือนอยากพูดว่า ‘ตอนเช้าก็สอบถามไปแล้วไม่ใช่หรือ’
แต่พอสบตาเฉินรุ่ย เขาก็กลืนคำพูดที่จวนจะหลุดออกมากลับลงไป หันไปทางคนงานแล้วเป่านกหวีด ก่อนตะโกนสุดเสียงว่า «คนขับรถ! มานี่ให้หมด!»
คนสิบกว่าคนทยอยเดินออกมาจากฝูงชน ยืนเรียงแถวหน้ารถวิศวกรรม
บางคนยังถือหมวกนิรภัยอยู่ในมือ บางคนมีคราบน้ำมันเครื่องกับคราบโคลนเปื้อนชุดทำงาน สีหน้าของพวกเขาหลากหลาย ทั้งงุนงง ทั้งรำคาญ บางคนใช้แขนเสื้อเช็ดเหงื่อบนหน้า เห็นได้ชัดว่าทำงานเหนื่อยมาทั้งวันและอยากรีบกลับบ้าน
ชายร่างผอมสูงคนหนึ่งพึมพำว่า «ตอนเช้าก็ถามไปแล้วไม่ใช่หรือ?»
«เมื่อคืนผมอยู่บ้าน เมียผมเป็นพยานได้»
คนข้าง ๆ พูดคล้อยตาม «นั่นสิ พวกเราหลายคนดื่มเหล้าด้วยกันเมื่อคืนก็บอกตำรวจไปแล้ว ทำไมต้องถามซ้ำอีก?»
หลายคนเริ่มกระซิบกระซาบกัน เสียงไม่ดังนัก แต่ความไม่พอใจแทบล้นออกมาจากน้ำเสียง
เฉินรุ่ยยกมือขึ้น โบกเบา ๆ กลางอากาศ
«ผมไม่ได้ถามเรื่องนั้น»
เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เข้าใกล้แถวคนงานมากขึ้น
ที่จริงเขากำลังทำอีกอย่าง—ใช้โพรงจมูกกวาดกลิ่นของคนทั้งแถวอย่างรวดเร็ว
กลิ่นตัวของคนสิบกว่าคนสว่างวาบขึ้นพร้อมกันในหัวเขา ราวกับแผนผังลายนิ้วมือเรียงเป็นแถว
แต่กลิ่นที่เขาตามหาไม่ได้อยู่บนตัวใครในแถวนี้เลย
สายตาของเฉินรุ่ยกวาดจากแถวหน้าไปจนถึงแถวหลัง แล้วกวาดย้อนกลับมา «วันนี้ตอนพวกคุณขึ้นรถ รถของใครมีอะไรผิดปกติบ้าง?»
คนงานมองหน้ากัน ไม่มีใครเข้าใจ
เฉินรุ่ยอธิบายว่า «ก็รถของใครสะอาดหรือสกปรกเป็นพิเศษ»
«ไม่ใช่สกปรกจากการทำงานตามปกติ แต่เป็นร่องรอยว่ามีคนลงมือ»
พอได้ยินคำถามนี้ ทุกคนก็มีสีหน้าแบบเดียวกัน—งุนงง
งุนงงว่ามันเกี่ยวอะไรกับคดี
บางคนเกาหัว บางคนก้มมองรองเท้าตัวเอง บางคนตบไหล่คนข้าง ๆ เหมือนจะถามว่า ‘เขาพูดอะไรของเขา?’
แล้วก็มีคนหนึ่งเอ่ยขึ้น
«มี!» เสียงดังมาจากปลายแถวด้านขวา ชายวัยกลางคนในชุดทำงานสีน้ำเงินยกมือ สีหน้าก้ำกึ่งระหว่างสับสนกับขุ่นเคือง
«วันนี้พอขึ้นรถ ผมก็เห็นว่าห้องคนขับมีแต่ดิน»
«ไม่เหมือนฝุ่นที่ติดเข้ามาจากการทำงาน มีคนจงใจโปรยไว้เป็นกอง ตั้งแต่เบาะนั่งไปจนถึงพรมปูพื้น กระจายเต็มไปหมด»
«ผมด่าอยู่ตั้งนาน ถามไปทั่วก็ไม่มีใครยอมรับ»
«แม่งเอ๊ย ไม่รู้ไอ้คนไร้จิตสำนึกคนไหนทำ»
เฉินรุ่ยมองเขา «คันไหน?»
ชายชุดทำงานสีน้ำเงินยื่นมือชี้
«คันที่อยู่ข้างหลังคุณนั่นแหละ»
เฉินรุ่ยชี้ไปยังกุญแจที่เสียบอยู่ในสวิตช์กุญแจของรถวิศวกรรม «ปกติพวกคุณลงจากรถแล้วไม่ดึงกุญแจออกหรือ?»
ชายชุดทำงานสีน้ำเงินยังไม่ทันตอบ คนงานหนุ่มอีกคนข้าง ๆ ก็พูดแทรกอย่างไม่ใส่ใจ «ยังไงก็ไม่มีใครขโมยรถนี่หรอก»
«คนในไซต์ก็มีอยู่แค่นี้ ใครขับก็เหมือนกัน เสียบกุญแจทิ้งไว้สะดวกดี»
สิ้นเสียง หัวหน้าคนงานก็หันขวับไปถลึงตาใส่เขา
คนงานหนุ่มหดคอ ถอยหลังไปครึ่งก้าว แล้วเงียบปาก
หัวหน้าคนงานหันกลับมา ฝืนยิ้มอย่างเก้อเขิน คิดจะพูดอะไรแก้สถานการณ์ แต่เฉินรุ่ยหันหลังไปแล้ว
เฉินรุ่ยพยักพเยิดไปทางรถวิศวกรรม «หัวหน้าหลิว เรียกทีมพิสูจน์หลักฐานมา ตรวจรถคันนี้ให้ละเอียด»
หลิวฉางไห่ยืนอยู่ข้าง ๆ กำบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุดไว้ในมือ คิ้วขมวดเป็นปม
สายตาของเขาวนไปมาระหว่างรถวิศวกรรมกับเฉินรุ่ยสามสี่รอบ อ้าปากแล้วก็หุบลง
เขาไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเฉินรุ่ยถึงหันมาสงสัยรถคันนี้ขึ้นมากะทันหัน—แค่เพราะมีคนโปรยดินไว้ในห้องคนขับหรือ?
นั่นนับเป็นเบาะแสอะไรได้?
แต่ก่อนที่เขาจะได้ถามข้อสงสัยเหล่านี้ออกไป โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
ชื่อที่แสดงบนหน้าจอคือ หานเฒ่า
หลิวฉางไห่รับสาย เสียงของหานเฒ่าดังลั่นออกมาจากลำโพง ตื่นเต้นจนเสียงแหบพร่า «หัวหน้าหลิว! เจอแล้ว!»
«ค้นพบเบาะแสสำคัญ!»