ใส่ร้ายว่าฆ่าคนงั้นหรือ มาลองกุญแจมือของฉันหน่อยไหม

ตอนที่ 5 ใส่ร้ายว่าผมฆ่าคนงั้นเหรอ ลองชิมกุญแจมือผมดูสิ

7 นาที· 1.7K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หลิวฉางไห่กับฉินโม่ยืนอยู่ข้างท่อคอนกรีตสำเร็จรูป ลำแสงจากไฟฉายสองกระบอกกวาดไปมาระหว่างชายหาดริมแม่น้ำกับไซต์ก่อสร้าง

ลำแสงไล้ผ่านกองดินเหลือง เหล็กเส้น และตีนตีนตะขาบของรถปราบดิน ราวกับกำลังค้นหาร่องรอยบางอย่างในความมืด ทว่านอกจากรอยเท้าที่กระจัดกระจายกับเศษวัสดุก่อสร้างแล้ว ก็ไม่เห็นเบาะแสอะไรเลย

เฉินรุ่ยไม่ได้รอพวกเขา เขาเดินหน้าต่อไป

หลิวฉางไห่เดินตามมาจากด้านหลัง แสงไฟฉายแกว่งไกวอยู่ข้างเท้าเขา «คนที่นี่เราสอบถามกันหมดแล้วตั้งแต่เช้า»

«ทั้งคนงาน หัวหน้าคนงาน และคนในฝ่ายโครงการ ไม่มีตกหล่นสักคน ทุกคนให้การไว้หมดแล้ว»

«พวกเขาเริ่มงานตอนเจ็ดโมงเช้า ส่วนคนของเรามาถึงตั้งแต่หกโมงครึ่ง ไม่มีช่องว่างด้านเวลา»

«ยิ่งกว่านั้น ช่วงเวลาที่เกิดเหตุเมื่อคืน พวกเขาก็บอกได้ว่าอยู่ที่ไหน และมีใครยืนยันให้บ้าง»

เฉินรุ่ยไม่ตอบ เขาเดินไม่เร็ว แต่ฝีเท้ามั่นคง ก่อนเท้าแต่ละก้าวจะแตะพื้น ปลายเท้าจะเบนไปทางที่กลิ่นเข้มข้นกว่าโดยไม่รู้ตัวเล็กน้อย การเคลื่อนไหวนั้นละเอียดอ่อนจนแทบสังเกตไม่เห็น ราวกับเขากำลังเดินไปตามเส้นทางที่มีเพียงตัวเองมองเห็น

กลิ่นของผู้ตายกับกลิ่นของอีกคนชัดขึ้นเรื่อย ๆ บนแผนที่กลิ่นในประสาทสัมผัสของเขา ราวกับเส้นแสงเรืองรองสองเส้นคนละสี เลื้อยคดเคี้ยวมาจากทางถังขยะ ผ่านกองดินเหลืองกับเครื่องผสมปูน ก่อนจะพันเกี่ยว ซ้อนทับ แล้วแยกจากกันบนไซต์ก่อสร้างแห่งนี้

ฉินโม่เดินรั้งท้าย

ฝีเท้าของเธอไม่เปลี่ยน แต่ท่าจับไฟฉายเปลี่ยนไป จากจับแบบหงายมือเป็นคว่ำมือ ข้อมือบิดเข้าด้านในเล็กน้อย ลำแสงแกว่งน้อยลงกว่าครึ่งหนึ่งเป็นอย่างน้อย

สายตาของเธอไม่ได้มองพื้น แต่กวาดสำรวจสภาพแวดล้อม ไฟส่องสว่างชั่วคราวในไซต์ก่อสร้างดับไปแล้วครึ่งหนึ่ง มีโคมไฟไอโอดีนทังสเตนสองสามดวงแขวนอยู่บนโครงนั่งร้าน ส่องวงแสงขาวซีดออกมา นอกวงแสงนั้นมีแต่เงามืดผืนใหญ่

กองท่อคอนกรีต กองเหล็กเส้น บุ้งกี๋ของรถขุด—เงาแต่ละจุดมืดลึกพอจะซ่อนคนได้

สภาพแวดล้อมวุ่นวาย ผู้คนในไซต์ก่อสร้างก็พลุกพล่าน คนงานทยอยออกมาจากเพิงพักเป็นกลุ่มละสองสามคน บ้างถือหมวกนิรภัย บ้างแบกเครื่องมือ บ้างโทรศัพท์ บ้างส่งบุหรี่ให้กัน

แววตาของฉินโม่เย็นชาลงเรื่อย ๆ มือขวาของเธอเลื่อนไปที่เอวอย่างไร้เสียง นิ้วโป้งดันตัวล็อกนิรภัยของซองปืนเบา ๆ เกิดเสียงคลิกสั้น ๆ แทบไม่ได้ยินท่ามกลางเสียงอึกทึกของไซต์ก่อสร้าง

ตัวล็อกนิรภัยเปิดแล้ว

เธอไม่ได้ชักปืน เพียงแค่ปลดสิ่งที่ขวางทางออกไป

หากเฉินรุ่ยฉวยโอกาสหนี ความเร็วในการชักปืนของเธอจะเพิ่มขึ้นอย่างน้อย 0.1 วินาที

เฉินรุ่ยหยุดอยู่หน้ารถวิศวกรรมคันหนึ่ง

เป็นรถบรรทุกตู้ทึบขนาดกลาง ตัวรถเปื้อนโคลนแห้งกระเซ็น ประตูปิดสนิท หันหัวรถไปทางทางออกชั่วคราวด้านนอกไซต์ก่อสร้าง

ในห้องคนขับไม่มีใคร แต่กุญแจยังเสียบอยู่ที่สวิตช์กุญแจ พวงมาลัยมีหมวกนิรภัยสีแดงแขวนอยู่

เฉินรุ่ยยืนนิ่งข้างรถ

กลิ่นทั้งสองมาถึงจุดเข้มข้นที่สุดพร้อมกันตรงนี้—กลิ่นของผู้ตายกับกลิ่นของอีกคนผสมปนกัน แสดงว่าทั้งคู่เคยอยู่ในรถคันนี้พร้อมกัน

แต่เขาพูดออกไปไม่ได้

เขาหันไปบอกหลิวฉางไห่ว่า «ผมได้กลิ่นว่าผู้ตายเคยอยู่ในรถคันนี้» ไม่ได้

เขาไม่มีหลักฐาน ไม่มีวิธีทางเทคนิคใดจะอธิบายข้อสรุปนี้ได้ จะให้พูดได้อย่างไรว่าจมูกของตัวเองดีกว่าสุนัขตำรวจอีก

เขาทำได้แค่หาทางอื่น

«หัวหน้าหลิว» เฉินรุ่ยหันไปพูดกับหลิวฉางไห่ «รีบบอกหัวหน้าคนงาน ห้ามเคลื่อนย้ายรถวิศวกรรมทุกคันที่นี่»

«ให้คนงานรอก่อน อย่าเพิ่งปล่อยให้กลับ»

หลิวฉางไห่ชะงักไปครู่หนึ่ง เขามองตามสายตาของเฉินรุ่ยไปยังรถวิศวกรรมคันนั้น แล้วมองคนงานที่กำลังเดินออกจากไซต์ก่อสร้าง

«คุณสงสัยคนงานที่นี่หรือ?»

«เราสอบถามทีละคนแล้ว ทุกคนมีหลักฐานยืนยันว่าไม่ได้อยู่ในที่เกิดเหตุ»

เฉินรุ่ยทำราวกับไม่ได้ยิน เขาตะโกนเสียงดังว่า «ตำรวจ! ทุกคนรอก่อน!»

คนงานกลุ่มสุดท้ายเดินมาถึงประตูเหล็กตรงทางออกชั่วคราวแล้ว บางคนเรียกเพื่อนที่เดินตามหลังให้รีบตามมา บางคนหยิบกุญแจรถไฟฟ้าออกมาแล้ว

คนงานทุกคนหยุดเดินพร้อมกัน แล้วหันกลับมามอง

เสียงตะโกนทำให้หูของหลิวฉางไห่ดังอื้อ แต่สัญชาตญาณของตำรวจทำให้เขาตอบสนองได้ทันที

เขาหยิบบัตรตำรวจชูขึ้นสูง แล้วก้าวฉับ ๆ ไปหาคนงาน น้ำเสียงหนักแน่นมั่นคง «หน่วยสืบสวนคดีอาญาของสำนักงานตำรวจ ขอความร่วมมือทุกคน อย่าเพิ่งออกจากไซต์ก่อสร้าง»

«ใช้เวลาไม่นาน!»

คนงานมองหน้ากัน บางคนกระซิบกระซาบ บางคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา แต่ไม่มีใครเดินต่อ

หัวหน้าคนงานวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามา ถอดหมวกนิรภัยถือไว้ในมือ เผยให้เห็นศีรษะล้านที่เปียกเหงื่อจนมันวาว

เขามองบัตรตำรวจของหลิวฉางไห่ แล้วมองเฉินรุ่ย น้ำเสียงเจือความประหม่าและรำคาญเล็กน้อย «หัวหน้า มีเรื่องอะไรหรือครับ?»

«คนงานทำงานกันมาทั้งวันแล้ว กำลังรอกลับไปกินข้าว»

เฉินรุ่ยไม่สนใจคำบ่นของเขา พูดตรง ๆ ว่า «เรียกทุกคนที่ขับรถวิศวกรรมวันนี้มาให้หมด»

หัวหน้าคนงานลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ริมฝีปากขยับเหมือนอยากพูดว่า ‘ตอนเช้าก็สอบถามไปแล้วไม่ใช่หรือ’

แต่พอสบตาเฉินรุ่ย เขาก็กลืนคำพูดที่จวนจะหลุดออกมากลับลงไป หันไปทางคนงานแล้วเป่านกหวีด ก่อนตะโกนสุดเสียงว่า «คนขับรถ! มานี่ให้หมด!»

คนสิบกว่าคนทยอยเดินออกมาจากฝูงชน ยืนเรียงแถวหน้ารถวิศวกรรม

บางคนยังถือหมวกนิรภัยอยู่ในมือ บางคนมีคราบน้ำมันเครื่องกับคราบโคลนเปื้อนชุดทำงาน สีหน้าของพวกเขาหลากหลาย ทั้งงุนงง ทั้งรำคาญ บางคนใช้แขนเสื้อเช็ดเหงื่อบนหน้า เห็นได้ชัดว่าทำงานเหนื่อยมาทั้งวันและอยากรีบกลับบ้าน

ชายร่างผอมสูงคนหนึ่งพึมพำว่า «ตอนเช้าก็ถามไปแล้วไม่ใช่หรือ?»

«เมื่อคืนผมอยู่บ้าน เมียผมเป็นพยานได้»

คนข้าง ๆ พูดคล้อยตาม «นั่นสิ พวกเราหลายคนดื่มเหล้าด้วยกันเมื่อคืนก็บอกตำรวจไปแล้ว ทำไมต้องถามซ้ำอีก?»

หลายคนเริ่มกระซิบกระซาบกัน เสียงไม่ดังนัก แต่ความไม่พอใจแทบล้นออกมาจากน้ำเสียง

เฉินรุ่ยยกมือขึ้น โบกเบา ๆ กลางอากาศ

«ผมไม่ได้ถามเรื่องนั้น»

เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เข้าใกล้แถวคนงานมากขึ้น

ที่จริงเขากำลังทำอีกอย่าง—ใช้โพรงจมูกกวาดกลิ่นของคนทั้งแถวอย่างรวดเร็ว

กลิ่นตัวของคนสิบกว่าคนสว่างวาบขึ้นพร้อมกันในหัวเขา ราวกับแผนผังลายนิ้วมือเรียงเป็นแถว

แต่กลิ่นที่เขาตามหาไม่ได้อยู่บนตัวใครในแถวนี้เลย

สายตาของเฉินรุ่ยกวาดจากแถวหน้าไปจนถึงแถวหลัง แล้วกวาดย้อนกลับมา «วันนี้ตอนพวกคุณขึ้นรถ รถของใครมีอะไรผิดปกติบ้าง?»

คนงานมองหน้ากัน ไม่มีใครเข้าใจ

เฉินรุ่ยอธิบายว่า «ก็รถของใครสะอาดหรือสกปรกเป็นพิเศษ»

«ไม่ใช่สกปรกจากการทำงานตามปกติ แต่เป็นร่องรอยว่ามีคนลงมือ»

พอได้ยินคำถามนี้ ทุกคนก็มีสีหน้าแบบเดียวกัน—งุนงง

งุนงงว่ามันเกี่ยวอะไรกับคดี

บางคนเกาหัว บางคนก้มมองรองเท้าตัวเอง บางคนตบไหล่คนข้าง ๆ เหมือนจะถามว่า ‘เขาพูดอะไรของเขา?’

แล้วก็มีคนหนึ่งเอ่ยขึ้น

«มี!» เสียงดังมาจากปลายแถวด้านขวา ชายวัยกลางคนในชุดทำงานสีน้ำเงินยกมือ สีหน้าก้ำกึ่งระหว่างสับสนกับขุ่นเคือง

«วันนี้พอขึ้นรถ ผมก็เห็นว่าห้องคนขับมีแต่ดิน»

«ไม่เหมือนฝุ่นที่ติดเข้ามาจากการทำงาน มีคนจงใจโปรยไว้เป็นกอง ตั้งแต่เบาะนั่งไปจนถึงพรมปูพื้น กระจายเต็มไปหมด»

«ผมด่าอยู่ตั้งนาน ถามไปทั่วก็ไม่มีใครยอมรับ»

«แม่งเอ๊ย ไม่รู้ไอ้คนไร้จิตสำนึกคนไหนทำ»

เฉินรุ่ยมองเขา «คันไหน?»

ชายชุดทำงานสีน้ำเงินยื่นมือชี้

«คันที่อยู่ข้างหลังคุณนั่นแหละ»

เฉินรุ่ยชี้ไปยังกุญแจที่เสียบอยู่ในสวิตช์กุญแจของรถวิศวกรรม «ปกติพวกคุณลงจากรถแล้วไม่ดึงกุญแจออกหรือ?»

ชายชุดทำงานสีน้ำเงินยังไม่ทันตอบ คนงานหนุ่มอีกคนข้าง ๆ ก็พูดแทรกอย่างไม่ใส่ใจ «ยังไงก็ไม่มีใครขโมยรถนี่หรอก»

«คนในไซต์ก็มีอยู่แค่นี้ ใครขับก็เหมือนกัน เสียบกุญแจทิ้งไว้สะดวกดี»

สิ้นเสียง หัวหน้าคนงานก็หันขวับไปถลึงตาใส่เขา

คนงานหนุ่มหดคอ ถอยหลังไปครึ่งก้าว แล้วเงียบปาก

หัวหน้าคนงานหันกลับมา ฝืนยิ้มอย่างเก้อเขิน คิดจะพูดอะไรแก้สถานการณ์ แต่เฉินรุ่ยหันหลังไปแล้ว

เฉินรุ่ยพยักพเยิดไปทางรถวิศวกรรม «หัวหน้าหลิว เรียกทีมพิสูจน์หลักฐานมา ตรวจรถคันนี้ให้ละเอียด»

หลิวฉางไห่ยืนอยู่ข้าง ๆ กำบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุดไว้ในมือ คิ้วขมวดเป็นปม

สายตาของเขาวนไปมาระหว่างรถวิศวกรรมกับเฉินรุ่ยสามสี่รอบ อ้าปากแล้วก็หุบลง

เขาไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเฉินรุ่ยถึงหันมาสงสัยรถคันนี้ขึ้นมากะทันหัน—แค่เพราะมีคนโปรยดินไว้ในห้องคนขับหรือ?

นั่นนับเป็นเบาะแสอะไรได้?

แต่ก่อนที่เขาจะได้ถามข้อสงสัยเหล่านี้ออกไป โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

ชื่อที่แสดงบนหน้าจอคือ หานเฒ่า

หลิวฉางไห่รับสาย เสียงของหานเฒ่าดังลั่นออกมาจากลำโพง ตื่นเต้นจนเสียงแหบพร่า «หัวหน้าหลิว! เจอแล้ว!»

«ค้นพบเบาะแสสำคัญ!»

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป