ใส่ร้ายว่าฆ่าคนงั้นหรือ มาลองกุญแจมือของฉันหน่อยไหม

ตอนที่ 2 มือปืนซุ่มยิงมักยิงเข้าหัว

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ฉินกัง?

ชื่อนี้ไม่ต้องให้เขานึกทบทวนเลย ฉินกังเป็นหนึ่งในตำรวจสามนายที่เสียชีวิตระหว่างปฏิบัติหน้าที่เมื่อครึ่งเดือนก่อน เป็นลูกน้องของเฉินรุ่ย

จนถึงตอนนี้เขายังจำเสียงร้องไห้ของญาติผู้เสียชีวิตในพิธีอำลาศพได้ แต่กลับไม่เห็นฉินโม่คนนี้

โจวจี้ถอนหายใจ ก่อนพูดต่ออย่างช้า ๆ ว่า “ตอนนี้กำลังทั้งหมดของหน่วยสองของเราทุ่มให้กับการสืบสวนคดีเฉินรุ่ย”

“แต่ตามกฎหมาย ญาติสายตรงต้องถอนตัวจากการสืบสวนคดีนี้”

“เพราะงั้นเสี่ยวฉินแตะสำนวนคดีไม่ได้ และเข้าร่วมการสอบสวนไม่ได้ด้วย”

“ทางเดียวที่ทำได้คือมอบหมายให้เธอคอยจับตาเฉินรุ่ยอย่างใกล้ชิดเป็นงานประจำ อย่างน้อยก็ถูกระเบียบ แถมยังมีอะไรให้เธอทำ”

หลิวฉางไห่นิ่งเงียบไปหลายวินาที เขายัดบุหรี่กลับเข้าปาก สูดควันลึก ๆ แล้วพ่นควันออกทางจมูก จากนั้นโน้มตัวไปข้างหน้า กดเสียงลงจนมีเพียงคนสองคนที่ได้ยิน

“เธอเคยเป็นมือปืนซุ่มยิงในกองทัพนะ”

“เหล่าโจว นิสัยจากการฝึกของเธอไม่ใช่ยิงเตือนก่อน แต่ลั่นไกยิงเข้าหัวทันที!”

หลิวฉางไห่พูดช้าลง ทุกคำหนักแน่นราวกับผ่านการชั่งน้ำหนักมาแล้ว “นายให้เธออยู่ข้างเฉินรุ่ย ทั้งคู่ยังมีความสัมพันธ์แบบนั้นอีก ไม่กลัวหรือว่าเกิดความเข้าใจผิดอะไรขึ้นมาสักวัน แล้วเธอจะ...”

เขาไม่ได้พูดจนจบ แต่ความหมายชัดเจนอยู่แล้ว

โจวจี้ไม่หลบสายตานั้น เขาพาหลิวฉางไห่เข้าไปในห้องทำงานแล้วปิดประตู

“เหล่าหลิว เบื้องบนยุติขั้นตอนให้เธอเข้าหน่วยตำรวจพิเศษกะทันหันในช่วงเวลานี้ แล้วส่งเธอมาที่นี่”

“ถึงเบื้องบนจะไม่ได้พูดตรง ๆ แต่...”

โจวจี้พูดถึงตรงนี้ก็ไอสองครั้ง น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นทางการ “สหายฉินโม่เคยเป็นทหารที่ยอดเยี่ยมที่สุด”

“ตอนนี้เธอเป็นตำรวจ ผมเชื่อมั่นในจิตสำนึกของเธอ”

หลิวฉางไห่จ้องเขาอยู่นาน

ท้ายที่สุดเขาก็กดก้นบุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่ ลุกขึ้นเดินไปที่ประตู มือจับลูกบิด แล้วกล่าวเสียงเย็นชา

“เธอเป็นคนของหน่วยสองพวกนาย ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาวันไหน ก็อย่ามาโยนความผิดให้หน่วยหนึ่งของพวกเราแล้วกัน”

“นายว่าไงนะ?” โจวจี้ตบโต๊ะดังเพียะ แต่หลิวฉางไห่ปิดประตูเดินจากไปไกลแล้ว

......

หลิวฉางไห่นำเฉินรุ่ยกับฉินโม่ผลักประตูห้องนิติเวชของกองสืบสวนคดีอาญาหน่วยหนึ่งเข้าไป

กลิ่นฟอร์มาลินผสมกับน้ำยาฆ่าเชยพุ่งเข้าปะทะ ใต้แสงไฟสีขาวเย็นบนเตียงชันสูตร แผ่นสเตนเลสสะท้อนประกายเย็นเยียบ

เหล่าหาน นิติเวชประจำห้อง กำลังถอดถุงมือ เสียงยางหลุดจากมือดังทึบ

บนเตียงชันสูตรมีผ้าสังเคราะห์สีฟ้าอ่อนคลุมอยู่ ใต้ผ้าปรากฏเป็นโครงร่างของคนคนหนึ่ง

หลิวฉางไห่ลากเก้าอี้มานั่งตามสบาย “เหล่าหาน เล่าสถานการณ์ให้เขาฟังอีกครั้ง”

เหล่าหานโยนถุงมือลงถังขยะ แล้วหยิบรายงานฉบับหนึ่งจากโต๊ะขึ้นมา “ตัดความเป็นไปได้เรื่องยาและสารพิษออกไปได้ทั้งหมด”

“ผลตรวจเลือด สิ่งที่อยู่ในกระเพาะอาหาร และตัวอย่างเส้นผม ล้วนไม่พบสารผิดปกติ”

“ไม่มียาสลบ ไม่มียาคลายกล้ามเนื้อ ไม่มีแอลกอฮอล์ ไม่มียาเสพติด ไม่มีสารจากภายนอกใด ๆ ที่กดการทำงานของระบบประสาทส่วนกลางหรือประสาทสั่งการได้”

“ตอนเสียชีวิต เธอเป็นหญิงวัยผู้ใหญ่ที่มีสุขภาพดี มีสติครบถ้วน แขนขาเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ และมีความสามารถต่อสู้ขัดขืนเต็มที่”

เหล่าหานหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ก้มมองโครงร่างบนเตียงชันสูตร สีหน้าฉงน

“แต่ร่างกายของเธอกลับไม่แสดงปฏิกิริยาใด ๆ เพื่อเอาชีวิตรอด”

“ระหว่างเสียชีวิตจากการขาดอากาศ เมื่อความเข้มข้นของออกซิเจนในเลือดลดลง ร่างกายจะกระตุ้นปฏิกิริยาตอบสนองต่อการขาดอากาศอย่างรุนแรง ทั้งดิ้นรน ข่วน และกลิ้งไปมา สิ่งเหล่านี้เป็นสัญชาตญาณที่ฝังอยู่ในยีน ไม่อาจควบคุมด้วยเจตจำนงได้”

เหล่าหานเงยตาขึ้น มองเฉินรุ่ยผ่านเหนือกรอบแว่น “แต่เธอไม่ทำแบบนั้น”

“เธอควบคุมตัวเองไว้ได้”

“หรือไม่ก็มีบางสิ่งควบคุมเธอไว้”

“แต่ว่า!” เหล่าหานพูดถึงตรงนี้ ท่าทางผิดหวัง เขาส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า “สาวงามแห่งเจียงเฉิงคนนี้อาจไม่เหมือนที่ทุกคนคิดเท่าไร”

“จากผลตรวจ เธอเคยทำแท้งอย่างน้อยสามครั้ง”

“และตอนนี้ยังป่วยเป็นซิฟิลิสรุนแรงด้วย”

ห้องนิติเวชเงียบไปหลายวินาที

เฉินรุ่ยยืนอยู่ข้างเตียงชันสูตร ไม่ส่งเสียงแม้แต่น้อย

สายตาของเขาจับอยู่ที่มือขวาซึ่งโผล่พ้นผ้าคลุมออกมา เล็บสมบูรณ์ ปลายนิ้วมน ไม่มีร่องรอยหักหรือพลิกงอแม้แต่น้อย

คนที่ถูกทำให้ขาดอากาศตายทั้งเป็น นิ้วมือควรจะงอเกร็ง ข้อนิ้วควรจะแข็งทื่อ และซอกเล็บควรมีอะไรติดอยู่ เพราะเธอต้องข่วนตัวเอง ข่วนลำคอ ข่วนทุกสิ่งที่พอจะคว้าได้

แต่มือคู่นี้กลับสะอาดหมดจด

เฉินรุ่ยมองไปพลางถามว่า “เวลาเสียชีวิตล่ะ”

เหล่าหานพลิกเอกสารไปอีกหน้า “ระหว่าง 22:00 ถึง 23:00 น. เมื่อคืน”

หลิวฉางไห่รับช่วงพูดต่อ “สถานที่เกิดเหตุถูกทำลายเสียหายหนัก”

“ตอนคนของเราได้รับแจ้งแล้วไปถึง ริมแม่น้ำมีคนล้อมอยู่กว่า 30 คน ทั้งคนมาออกกำลังกายตอนเช้า คนตกปลา และคนถ่ายรูป ไม่รู้เหยียบย่ำเข้าไปกี่รอย”

“จากรอยเท้าที่เก็บได้ในที่เกิดเหตุ รอยที่ใช้เป็นหลักฐานได้มีไม่ถึงหนึ่งในสิบ”

น้ำเสียงของเขาราบเรียบขณะพูด แต่หัวคิ้วขมวดมุ่น

เจ้าหน้าที่สืบสวนทุกคนรู้ดีว่าคำว่า “สถานที่เกิดเหตุถูกทำลาย” หมายความว่าอย่างไร หมายความว่าร่องรอยสำคัญที่สุดอาจถูกเท้าคนไม่รู้กี่คู่เหยียบจมลงในโคลน หมายความว่าร่องรอยของผู้ต้องสงสัยปะปนกับร่องรอยของชาวบ้านที่มามุงดู จนคัดแยกไม่ออกอีกแล้ว

เฉินรุ่ยไม่ได้รับคำ

เขาเดินอ้อมเตียงชันสูตรไปยังด้านศีรษะของศพ โน้มตัวลงเข้าไปใกล้แล้วตรวจดูอย่างละเอียด

เริ่มจากภาพรวม แล้วไล่ดูรายละเอียด จากนั้นหยุดนิ่งจ้องจุดใดจุดหนึ่ง ไม่ไหวติงราวกับเครื่องมือที่กำลังสแกน

เขาใช้เวลามองอยู่เต็มสองนาที

จากนั้นก็ตรวจมือ

เขาประคองมือขวาของศพขึ้นมา แล้วขยับนิ้วทีละนิ้วเข้าไปใต้แสงไฟ

ซอกเล็บ ลายนิ้วมือ ผิวหนังที่ย่นบนฝ่ามือ ทุกจุดเขาตรวจดูอย่างเชื่องช้า

วางมือขวาลงแล้วเดินอ้อมไปอีกด้านเพื่อตรวจมือซ้าย

จากนั้นตรวจเส้นผม

เขาใช้นิ้วแหวกเส้นผมเบา ๆ ตรวจดูรากผมกับหนังศีรษะ ก่อนไล่สายตาตามเส้นผมลงไปจนถึงปลาย ท้ายที่สุดเขาถอยหลังไปครึ่งก้าว ก้มตัวลง สายตาไล่จากลำคอของศพลงไปทีละนิ้ว ราวกับกำลังชันสูตรศพเป็นครั้งที่สองด้วยสายตา

ทั่วทั้งห้องนิติเวชมีเพียงเสียงฝีเท้าเบา ๆ ของเขาที่ขยับไปมา

หลิวฉางไห่กับเหล่าหานสบตากัน แล้วรอเงียบ ๆ

ฉินโม่ยืนกอดอกอยู่ตรงมุมห้อง สายตาจับอยู่ที่เฉินรุ่ยตลอด สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย

ในที่สุดเฉินรุ่ยก็ยืดตัวขึ้น เอ่ยประโยคหนึ่ง

“ภาพถ่ายของพวกคุณไม่ได้ถ่ายมาจากสถานที่เกิดเหตุแห่งแรก”

ห้องนิติเวชเงียบสนิทไปเต็มสามวินาที

เหล่าหานเป็นคนแรกที่ได้สติ คิ้วขมวดเข้าหากันทันที “ไม่ใช่สถานที่เกิดเหตุ? คุณหมายความว่า...”

“จริงเหรอ?” เสียงของหลิวฉางไห่ดังขึ้นแทบจะในทันที เขาก้าวยาวไปข้างหน้า สีหน้าสลับไปมาระหว่าง “สงสัย” กับ “คาดหวัง” อย่างรวดเร็ว “ถ้าที่นี่ไม่ใช่สถานที่เกิดเหตุ งั้นก็ดีมากเลย...”

แต่เขาดีใจได้ไม่ถึงสองวินาที ความตื่นเต้นบนใบหน้าก็แข็งค้าง เมื่อนึกถึงสิ่งหนึ่งที่เลี่ยงไม่พ้น

“แต่ก็ยังไม่ถูกอยู่ดี” หลิวฉางไห่พูดเร็วขึ้น ราวกับกลัวว่าถ้าไม่พูดออกมา เขาจะพลาดบางอย่างไป “พวกเราตรวจสอบกล้องวงจรปิดทั้งหมด ตั้งแต่บ้านเจียงลู่ไปจนถึงแม่น้ำชิงสุ่ย ไล่ดูทีละภาพตั้งแต่บ่ายเมื่อวานจนถึงรุ่งสางวันนี้”

“ผู้ตายขับรถมาที่แม่น้ำชิงสุ่ยเอง ในรถมีเธอคนเดียว”

เขากางมือออก สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ “ถ้าริมแม่น้ำไม่ใช่สถานที่เกิดเหตุ แล้วเธอไปถึงริมแม่น้ำได้ยังไง?”

เฉินรุ่ยไม่ได้ตอบคำถามนั้นตรง ๆ

เขาเดินไปที่เตียงชันสูตร หยิบรายงานนิติเวชที่เหล่าหานวางไว้บนโต๊ะ พลิกไปหน้าที่สอง ใช้นิ้วชี้ข้อความตอนหนึ่งแล้วอ่านออกเสียง

“‘ไม่พบรอยรัดที่ลำคอ กระดูกไฮออยด์ไม่หัก ไม่มีจุดเลือดออกหนาแน่นที่เปลือกตา ริมฝีปากไม่มีรอยบาด’”

“นี่หมายความว่าอะไร?”

“หมายความว่าเธอไม่ได้ถูกบีบคอตาย ไม่ได้ถูกรัดคอตาย และไม่ได้ถูกปิดปากจมูกจนตาย”

“วิธีใช้กำลังที่พบบ่อยสามแบบซึ่งทำให้ขาดอากาศ ได้แก่ บีบคอด้วยมือ ใช้เชือกรัด และใช้สิ่งของกดปิดปากจมูก ล้วนตัดทิ้งได้ทั้งหมด”

“เมื่อไม่พบการใช้กำลัง และตัดเรื่องสารพิษออกไปแล้ว หญิงวัยผู้ใหญ่ที่มีสุขภาพดีเสียชีวิตจากการขาดอากาศโดยไม่ดิ้นรน”

“ความเป็นไปได้ที่เหลืออยู่มีเพียงอย่างเดียว—การขาดอากาศโดยไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป