เช้าวันอาทิตย์ที่แดดสดใส ซ่งอวี่ซูถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงแจ้งเตือนวีแชตที่ดังต่อเนื่องไม่หยุด
เธอคลำหาโทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียงทั้งที่ยังงัวเงีย ก่อนเปิดแชตกลุ่มที่ตั้งชื่อไว้ว่า ‘พี่น้องเหล็กกล้า’
เจียงเวย: @ซ่งอวี่ซู @หลี่ซินเหยียน พอสร่างเมาแล้วกลับยิ่งรู้สึกแย่ รีบมาบ้านฉัน คุยเป็นเพื่อนหน่อย! เดี๋ยวนี้เลย!
หลี่ซินเหยียน: ??? ฉันบินไปอังกฤษแล้ว ให้เจียวเจียวไปอยู่เป็นเพื่อนเธอแล้วกัน
เจียงเวย: เจียวเจียว~ ฉันเหลือเธอคนเดียวแล้วนะ เธอคงไม่ใจดำทิ้งฉันไว้คนเดียวหรอกใช่ไหม…
ซ่งอวี่ซู: …
เมื่อคืนเธอฝันสะเปะสะปะไปทั้งคืน พอตื่นขึ้นมากลับยิ่งเหนื่อยกว่าเดิม
เธอนอนคว่ำเหม่ออยู่บนเตียงหลายนาที ก่อนจะพลิกผ้าห่มลุกไปล้างหน้าแปรงฟันในห้องน้ำ
หลังเรียนจบมหาวิทยาลัย ซ่งอวี่ซูก็อยู่คนเดียวในห้องชุดขนาดใหญ่ใจกลางเมืองแห่งนี้ ใช้ชีวิตได้อย่างอิสระและสะดวกสบาย
เธออ้อยอิ่งอยู่เกือบชั่วโมงกว่าจะออกจากบ้านไปหาเจียงเวย
-
บ้านตระกูลเจียงตั้งอยู่ในย่านวิลล่าที่มีชื่อเสียงของเมืองจิง ซ่งอวี่ซูเคยมาที่นี่หลายครั้งแล้ว พี่เลี้ยงจึงพาเธอไปยังห้องนอนของเจียงเวยโดยตรง
พอเปิดประตูห้องนอน เธอก็มองหาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพบเจียงเวยที่ระเบียง เจียงเวยกำลังฟุบอยู่บนราวหินอ่อน ถอนหายใจเฮือกแล้วเฮือกเล่า
“เจียวเจียว เธอว่าฉันควรไปง้อโจวเยี่ยนเฉิงไหม?”
ซ่งอวี่ซูเดินไปยืนข้างเจียงเวย พลางถอนหายใจตาม ก่อนฟุบลงบนราวหินอ่อน เอาคางเกยหลังมือ “ถ้ายังตัดใจไม่ได้ ก็ไปหาเขาสิ”
“แล้วฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนล่ะ? หรือเธอไปกับฉันด้วยดีไหม?”
เธอตอบทันทีโดยไม่ลังเล “ฉันไม่ไป!”
ซ่งอวี่ซูไม่อยากเข้าไปยุ่งเรื่องของพวกเขา
เจียงเวยยืดตัวขึ้น มองเสี้ยวหน้าของเธอ “เธอว่าเป็นเพราะฉันกับเขาไม่เคยนอนด้วยกันหรือเปล่า เขาถึงได้เลิกกับฉันง่ายขนาดนี้?”
คำพูดนั้นทำให้ซ่งอวี่ซูชะงักไปเล็กน้อย
เธอหันไปสบตาเจียงเวย “แล้วทำไมพวกเธอถึงไม่ยอมนอนด้วยกันล่ะ?”
คบกันมาตั้งสี่ปีแล้ว ในยุคนี้ชายหญิงที่รักกันดีมีเหตุผลอะไรถึงจะไม่สานสัมพันธ์กันลึกซึ้งกว่านี้?
เจียงเวยดูอึดอัดเล็กน้อย เธอหลบสายตาซ่งอวี่ซูแล้วอ้ำอึ้ง
“เรื่องแบบนี้ผู้ชายไม่ควรเป็นฝ่ายเริ่มก่อนเหรอ? เขาไม่เคยพูดถึงเลยสักครั้ง ฉันจะเป็นฝ่ายเสนอตัวให้เขาได้ยังไง?”
“หรือว่าเขาทำไม่ได้?”
ถ้าเป็นเพราะเรื่องนั้นจริง ๆ ซ่งอวี่ซูก็คงทำใจได้
เจียงเวยรีบเถียง “เป็นไปไม่ได้ ฉันเคยเห็นผลตรวจสุขภาพของเขาแล้ว ปกติดีทุกอย่าง!”
“อ้อ…”
เธอทำหน้าราวกับไม่เกี่ยวกับตัวเอง แล้วหันไปมองสวนอีกครั้ง
เจียงเวยฟุบกลับลงบนราวหินอ่อน เอ่ยอย่างเสียดายว่า “ฉันยังคิดอยู่เลยว่าพอเธอมีแฟนแล้ว เราจะไปเที่ยวด้วยกันหลายคู่ ไม่นึกเลยว่าฉันจะโดนเขาทิ้งเสียก่อน”
เธอยิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไร
พาแฟนของตัวเองไปเจอคนที่เก็บไว้ในใจมาหลายปี ความรู้สึกแบบนั้นคงขมขื่นน่าดู…
“หลี่ซินเหยียนคบมาแล้วตั้งสามคน ส่วนฉันโดนโจวเยี่ยนเฉิงคุมเกมจนหมด เธอล่ะ? จนถึงตอนนี้ยังไม่เคยจับมือผู้ชายเลยใช่ไหม?” เจียงเวยแซว
ซ่งอวี่ซูไม่ได้กำลังรอโจวเยี่ยนเฉิงอยู่ เธอแค่ยังไม่เคยเจอคนที่ชอบจริง ๆ เท่านั้น
เธอเองก็อยากมีความรักเหมือนกัน
จริงอย่างว่า คนเราตอนยังเด็กไม่ควรเจอใครที่โดดเด่นสะดุดตาเกินไป
เธอยังจำได้ชัดเจนว่าครั้งแรกที่เจอโจวเยี่ยนเฉิงคือตอนเรียนปีหนึ่ง ขณะวิ่งเก็บรอบที่สนามกีฬา
ลมยามค่ำคืนเย็นสบาย โจวเยี่ยนเฉิงเดินผ่านมากับคนจากสภานักศึกษา เขาสวมชุดลำลองแนวกีฬา เธอมองแผ่นหลังสูงใหญ่ของเขาค่อย ๆ ลับหายเข้าไปในความมืด
ที่จริงเธอรู้จักโจวเยี่ยนเฉิงก่อนเจียงเวยตั้งหนึ่งปี
ตอนเรียนปีสอง ในงานเลี้ยงต้อนรับนักศึกษาใหม่ปีนั้น เธอคว้าโอกาสขึ้นไปร้องเพลงเดี่ยวบนเวทีได้ ตั้งใจว่าพอร้องเพลงนี้จบจะไปสารภาพรัก แต่กลับเห็นเจียงเวยคล้องแขนโจวเยี่ยนเฉิงนั่งอยู่ท่ามกลางผู้ชม
ชายหนุ่มรูปงามกับหญิงสาวแสนสวย ช่างเหมาะสมกันเหลือเกิน
ชั่วขณะนั้นเธอสัมผัสได้ถึงความสิ้นหวังและขมขื่นที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน
ภายหลังเธอถึงได้รู้จากเจียงเวยว่าโจวเยี่ยนเฉิงเป็นคู่หมั้นที่ผู้ใหญ่จัดให้ และเป็นสามีในอนาคตของเจียงเวย
เจียงเวยบีบแก้มขาวนุ่มของเธอเบา ๆ “ฉันพูดกับเธออยู่นะ”
“อืม…ฉันไม่เคยจับมือผู้ชายจริง ๆ นั่นแหละ”
“งั้นให้ฉันแนะนำผู้ชายให้เธอสักคนไหม?”
ซ่งอวี่ซูเอียงศีรษะแล้วยิ้ม “ได้สิ”
พอเธอเอียงศีรษะแบบนั้น เจียงเวยก็ยิ้มตาม “ถ้าฉันเป็นผู้ชาย ฉันต้องจีบเธอแน่ เธอทำให้ผู้ชายอยากปกป้องได้เก่งเกินไปแล้ว”
“แต่ฉันชอบหน้าตาเธอนะ”
นี่เป็นคำพูดจากใจ ไม่ได้ล้อเล่นแม้แต่น้อย
พวกเธอมีหน้าตาคนละแบบ ซ่งอวี่ซูดูบริสุทธิ์อ่อนโยน ส่วนเจียงเวยสง่างามเจิดจ้า
เพราะอย่างนั้น ไม่ว่าจะเป็นชาติตระกูลหรือรูปลักษณ์บุคลิก เธอก็คิดว่าสายตาของโจวเยี่ยนเฉิงยอดเยี่ยมจริง ๆ
“ฉันก็ชอบหน้าตาเธอเหมือนกัน คนเราก็เป็นแบบนี้แหละ มักอยากได้สิ่งที่ตัวเองไม่มี”
“นั่นสินะ…” ซ่งอวี่ซูคล้อยตาม แต่กลับดูใจลอยเล็กน้อย
เจียงเวยกล่าว “ถ้าอย่างนั้นตกลงตามนี้นะ ฉันจะแนะนำผู้ชายให้เธอ ส่วนเธอไปหาโจวเยี่ยนเฉิงเป็นเพื่อนฉัน”
“หา? ฉันไม่ไป!”
“ขอร้องล่ะ เธอทนเห็นเพื่อนสนิทร้องไห้ทุกวันไม่ได้หรอกใช่ไหม?”
“…”
-
หลังจากทนฟังเจียงเวยพูดไม่หยุดตลอดบ่าย ซ่งอวี่ซูก็ยอมรับปากว่าจะไปเกลี้ยกล่อมโจวเยี่ยนเฉิงเสียที ไม่อย่างนั้นเธอคงรู้สึกว่าหูจะด้านเป็นหนังหนาอยู่แล้ว
ซ่งอวี่ซูยืนอยู่หน้าประตูหมายเลข 7 ในย่านวิลล่าเฟ่ยฟ่าน กดกริ่งอยู่นานก็ไม่มีใครมาเปิดประตู
เธอโทรหาเจียงเวย “ที่บ้านไม่มีใครเลย”
“รอก่อนสิ วันทำงานเขาพักอยู่ที่นี่ ส่วนวันหยุดสุดสัปดาห์ถึงจะกลับคฤหาสน์ เขาคงทำงานล่วงเวลาอยู่แน่ ๆ”
ซ่งอวี่ซูพูดไม่ออก ขมวดคิ้วเล็กน้อย “งั้นฉันรออีก 10 นาที”
เพิ่งวางสาย รถคูเป้สีดำคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาช้า ๆ แสงไฟหน้ารถส่องให้เห็นร่างของเธอทั้งตัว
ซ่งอวี่ซูหันกลับไปมอง รถคูเป้จอดลงข้างกายเธอ กระจกหน้าต่างค่อย ๆ เลื่อนลง เผยให้เห็นใบหน้าของโจวเยี่ยนเฉิง
ดวงตาดำสนิทจับจ้องมาที่เธอ น้ำเสียงเกียจคร้านทุ้มต่ำ “มาหาฉันเหรอ?”
เธอรู้สึกมึนงงอยู่บ้าง
ครั้งสุดท้ายที่เจอโจวเยี่ยนเฉิง เธอจำได้ว่าเป็นคืนส่งท้ายปีเก่าเมื่อปีที่แล้ว
โจวเยี่ยนเฉิงเป็นรุ่นพี่ที่เรียนสูงกว่าพวกเธอสามชั้น ตอนพวกเธอเรียนปีสอง เขาก็ไปเรียนปริญญาโทที่ต่างประเทศแล้ว
ดังนั้นที่จริงเธอก็เจอโจวเยี่ยนเฉิงนับครั้งได้ และไม่เคยพบเขาตามลำพังมาก่อนเลย
ครั้งนี้เป็นครั้งแรก
ซ่งอวี่ซูพยักหน้า “อืม”
โจวเยี่ยนเฉิงปลดล็อกรถ “ขึ้นรถ”
เธอเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารแล้วเข้าไปนั่ง พอปิดประตู หัวใจก็เริ่มเต้นตึกตัก
ใกล้กันขนาดนี้…
ประตูใหญ่ของวิลล่าเปิดอยู่ โจวเยี่ยนเฉิงขับรถเข้าไปจอดในโรงรถ ก่อนดับเครื่องยนต์
โจวเยี่ยนเฉิงเปิดประตูรถ เธอจึงลงตามไป
เธอเดินตามแผ่นหลังสูงใหญ่เข้าไปทางประตูด้านในของวิลล่า
“ในบ้านมีแต่รองเท้าแตะผู้ชาย”
“อ๋อ ไม่เป็นไรค่ะ ฉันแค่จะพูดไม่กี่คำ”
ซ่งอวี่ซูไม่ได้ถือสา เธอเปลี่ยนรองเท้าแตะคู่หนึ่งตามสบาย แล้วเดินเข้าไปในห้องรับแขก
โจวเยี่ยนเฉิงหันกลับมามองเธอ “อยากดื่มอะไรไหม?”
“ไม่ต้องค่ะ”
เขาพยักหน้าแล้วเดินไปนั่งลงหน้าโซฟา “เจียงเวยให้คุณมาใช่ไหม”
ซ่งอวี่ซูนั่งอยู่บนโซฟาฝั่งตรงข้าม จ้องใบหน้าของโจวเยี่ยนเฉิงตรง ๆ ทันใดนั้นกลับรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง
เธอปรับอารมณ์เล็กน้อย “งั้นฉันขอพูดตรง ๆ เลยนะคะ เจียงเวยอยากกลับมาคืนดีกับคุณ”
ท่าทีของโจวเยี่ยนเฉิงเย็นชา สีหน้าไม่แสดงอารมณ์ ราวกับกำลังฟังเรื่องที่ไม่สำคัญอะไร
“รบกวนบอกเธอด้วยว่าเป็นไปไม่ได้”