พูดจาไร้เยื่อใย แถมไม่เหลือทางให้ถอย ดูท่าจะยังโกรธอยู่
ซ่งอวี่ซูพูดต่อว่า “ถึงฉันจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างพวกคุณ แต่ฉันคิดว่าคบกันมาตั้ง 4 ปีแล้ว จะเลิกกันแบบไม่คิดหน้าคิดหลังอย่างนี้ไม่ได้หรอก พวกคุณเหมาะสมกันมากนะ...”
ยังพูดไม่ทันจบก็ถูกขัดขึ้นมา
“คุณเคยมีความรักหรือเปล่า?”
ซ่งอวี่ซูชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้า
โจวเยี่ยนเฉิงหัวเราะเบา ๆ น้ำเสียงเจือแววเย้ยหยันอยู่หลายส่วน “ถ้าอย่างนั้นจะมาทำตัวเป็นที่ปรึกษาความรักให้ผมทำไม?”
เธอเงียบไม่ตอบ
ใบหน้างดงามประณีตขนาดนั้น ทำไมพูดจาชวนหงุดหงิดได้ขนาดนี้นะ
ซ่งอวี่ซูเอ่ยว่า “เข้าใจแล้ว งั้นฉันกลับก่อนนะ”
ด้วยท่าทีของโจวเยี่ยนเฉิงแบบนี้ ต่อให้เธอพูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์ อีกทั้งเธอก็ไม่มีความสามารถพอจะเกลี้ยกล่อมเขาได้
เธอลุกขึ้นเดินไปทางโถงทางเข้า ระหว่างเดินผ่านโจวเยี่ยนเฉิง เขาก็เงยหน้าขึ้นมอง “ผมไม่เห็นรถคุณนะ”
“อ้อ ฉันไม่ได้ขับรถมา เรียกรถกลับก็ได้”
โจวเยี่ยนเฉิงหยิบกุญแจรถยื่นให้เธอ “ขับรถผมไป”
“ไม่ต้องหรอก...”
ยังพูดไม่ทันจบ น้ำเสียงของโจวเยี่ยนเฉิงก็หนักแน่นจนปฏิเสธไม่ได้ “กลับถึงแล้วส่งตำแหน่งมาให้ผมทางวีแชต พรุ่งนี้ผมจะให้คนขับรถไปหา”
เขาพูดมาถึงขนาดนี้แล้ว ถ้ายังปฏิเสธต่อก็คงดูใจกระจิดริดไปหน่อย
ซ่งอวี่ซูรับกุญแจรถมาแล้วกล่าวอย่างสุภาพว่า “งั้นขอบคุณนะ”
แต่ให้ส่งทางวีแชตเนี่ยนะ?
หรือว่าโจวเยี่ยนเฉิงยังไม่ได้ลบเธอออกจากรายชื่อเพื่อน?
เธอเดินไปถึงโถงทางเข้า เปลี่ยนเป็นรองเท้าของตัวเอง แล้วเปิดประตูด้านในของวิลล่าออกไป
เมื่อได้ยินเสียงประตูปิด โจวเยี่ยนเฉิงก็ลุกขึ้นเดินไปยังหน้าต่างบานใหญ่ในห้องรับแขก สอดมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋ากางเกงสแล็ก แล้วมองผ่านกระจกไปยังแผ่นหลังบอบบางที่ค่อย ๆ ไกลออกไป
“ไม่เคยมีความรักหรือ...” เขาพึมพำเสียงต่ำ
จำได้ว่าตอนเรียนมหาวิทยาลัย ซ่งอวี่ซูเคยชอบใครคนหนึ่ง หรือว่าเธอจีบไม่ติด?
เมื่อเห็นซ่งอวี่ซูขับรถออกจากประตูวิลล่า เขาก็หันหลังเดินไปทางบันได
-
ซ่งอวี่ซูขับรถไปจอดที่ลานจอดรถแบบเสียเงินแห่งหนึ่งใกล้หมู่บ้านจัดสรร จากนั้นก็ส่งตำแหน่งให้โจวเยี่ยนเฉิงทางวีแชต
เธอพิมพ์ข้อความแล้วส่งไป
เจียวเจียว: พรุ่งนี้ตอนคนขับรถมารับรถ ช่วยบอกเขาด้วยนะว่าฉันจะเอากุญแจรถไปให้
แซด: วางไว้ที่ป้อมยามก็ได้
เจียวเจียว: ได้เลย
ซ่งอวี่ซูก้มมองกุญแจรถในมือ อดทอดถอนใจไม่ได้ คนรวยนี่ก็ยังเป็นคนรวยอยู่วันยังค่ำ
รถหรูราคาหลายล้านแบบนี้กลับไม่เห็นเป็นเรื่องสำคัญเลย
เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งข้อความไปอีกข้อความ
เจียวเจียว: วางไว้ตรงนั้นไม่ปลอดภัย พรุ่งนี้ฉันอยู่บ้าน
แซด: แล้วแต่คุณ
จากนั้นเธอก็หันหลังเดินออกจากลานจอดรถ ข้ามถนนไปอีกฝั่ง แล้วเข้าไปในหมู่บ้านของตัวเอง
ทันทีที่เข้าบ้าน เธอก็ได้รับสายจากเจียงเวย
“เป็นยังไงบ้าง เป็นยังไงบ้าง? โจวเยี่ยนเฉิงท่าทียังไง?” น้ำเสียงของเจียงเวยจากปลายสายเต็มไปด้วยความคาดหวัง
ซ่งอวี่ซูนั่งลงบนโซฟา กอดหมอนอิงไว้ “เกลี้ยกล่อมไม่สำเร็จ เขาไม่เปิดโอกาสให้ฉันพูดเลย เธอไปหาเขาเองดีกว่า”
“ใจร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ? เขาต้องการอะไรกันแน่?”
“ฉันจะไปรู้ได้ยังไง”
“ดูท่าฉันคงต้องยอมอ่อนข้อให้เขาแล้ว แถมจะยืดเยื้อต่อไปไม่ได้ด้วย ถ้าพวกผู้หญิงรู้ว่าโจวเยี่ยนเฉิงกลับมาเป็นโสดแล้ว คงตามตื๊อเขาไม่เลิกแน่”
ซ่งอวี่ซูหัวเราะเบา ๆ “ใช่สิ รีบหน่อยนะ คืนนี้ฉันเห็นเขาแล้วรู้สึกว่าเขาหล่อขึ้นอีกแล้ว”
เสียงกรีดร้องของเจียงเวยดังมาจากปลายสาย “อ๊าย! หงุดหงิดจะตายอยู่แล้ว ไม่ไหวจริง ๆ ฉันจะคุกเข่าขอเขาเลย แล้วก็จะลากเธอสองคนมาคุกเข่าด้วยกัน!”
“ตอนนี้ฉันหวังจริง ๆ ว่าตัวเองจะไม่รู้จักเธอ”
ซ่งอวี่ซูพูดจบก็กดวางสายทันที
แต่ดูออกว่าเจียงเวยรักโจวเยี่ยนเฉิงมากจริง ๆ เธอน่าจะขอคืนดีกับเขาสำเร็จนะ
ซ่งอวี่ซูลุกขึ้นไปห้องน้ำ ตั้งใจจะอาบน้ำแล้วเข้านอน
เธอถอดเสื้อผ้ายืนอยู่ใต้ฝักบัว สายน้ำอุ่นไหลลงมาจากศีรษะ เธอหลับตาลงโดยไม่รู้ตัว ทว่าจู่ ๆ ใบหน้าของโจวเยี่ยนเฉิงก็ผุดขึ้นมาในหัว
ซ่งอวี่ซูขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้ ทำไมถึงนึกถึงเขาขึ้นมาได้...
ทั้งที่ตัดใจจากความรู้สึกนั้นไปตั้งแต่ 4 ปีก่อนแล้ว เธอปลอบใจตัวเองในใจว่า คงเพราะเพิ่งเจอเขาเมื่อคืนนี้กระมัง
หลังอาบน้ำเสร็จ ซ่งอวี่ซูสวมเสื้อคลุมอาบน้ำกลับเข้าห้องนอน แล้วนั่งลงหน้ากระจกแต่งหน้าเพื่อทาผลิตภัณฑ์บำรุงผิว
โทรศัพท์ที่วางอยู่ข้าง ๆ สั่นขึ้น เป็นสายจากฉินหลิงผู้เป็นแม่
เธอรับสาย “แม่ มีอะไรหรือเปล่าคะ?”
“พ่อจะจัดการให้ลูกเข้าไปทำงานในบริษัทเมื่อไหร่?” น้ำเสียงของฉินหลิงจากปลายสายฟังดูไม่พอใจ
“ยังไม่ได้พูดถึงเลยค่ะ”
“ลูกสองคนที่ผู้หญิงคนนั้นมีกับสามีเก่า พ่อแกจัดให้เข้าไปอยู่บริษัทสาขากันหมดแล้ว ส่วนลูกแท้ ๆ กลับนั่งว่างอยู่บ้าน เขาช่างทำได้ลงคอจริง ๆ!”
ซ่งอวี่ซูขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่น้ำเสียงยังคงอ่อนโยนและสงบนิ่ง “หนูจะไปคุยกับพ่อค่ะ”
พ่อแม่หย่ากันมานานกว่าสิบปีแล้ว แต่จนถึงตอนนี้แม่ก็ยังปล่อยวางเรื่องนั้นไม่ได้
แม้เธอจะไม่รู้ว่าเมื่อก่อนเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่หลังหย่าไม่นานพ่อก็แต่งงานใหม่ เธอจึงพอเดาได้ว่าพ่อคงนอกใจก่อน
“ถ้าเขาไม่ให้ลูกเข้าบริษัท แม่ไม่ปล่อยเขาไว้แน่!”
“ค่ะ”
……
เช้าวันจันทร์ช่วงเวลาเร่งด่วน รถติดหนักกว่าปกติ ซ่งอวี่ซูจึงออกจากบ้านก่อนเวลา 1 ชั่วโมง แล้วกลับไปยังวิลล่าของตระกูลซ่งในแถบชานเมืองปักกิ่ง
เธอตั้งใจคุยกับพ่อสักสองสามคำก่อนที่เขาจะไปทำงาน
ซ่งอวี่ซูยืนเปลี่ยนรองเท้าอยู่ตรงโถงทางเข้า แม่บ้านเดินเข้ามาหา “เจียวเจียวกลับมาแล้วเหรอจ๊ะ”
“คุณน้าคะ พ่อหนูยังไม่ออกไปใช่ไหมคะ?”
“ยังจ้ะ กำลังกินมื้อเช้าอยู่”
เธอพยักหน้า แล้วเดินไปทางห้องอาหาร ซ่งเหลยนั่งกินอาหารเช้าอยู่คนเดียว
ซ่งเหลยเงยหน้าขึ้นเห็นเธอ แววตาฉายความประหลาดใจวูบหนึ่ง ก่อนจะพูดเสียงขรึมว่า “ยังรู้จักกลับมาด้วยเหรอ พ่อนึกว่าลูกลืมบ้านนี้ไปแล้วเสียอีก”
“หนูมีเรื่องอยากคุยกับพ่อค่ะ”
ระหว่างพูด เธอก็ดึงเก้าอี้ออกแล้วนั่งลง
ซ่งเหลยเหลือบมองเธอ “ลูกนี่ไม่มีกิจธุระก็ไม่กลับมาจริง ๆ”
ซ่งอวี่ซูไม่ได้ใส่ใจท่าทีของพ่อ แล้วถามตรง ๆ ว่า “พ่อจะให้หนูเข้าไปทำงานในบริษัทเมื่อไหร่คะ?”
“ลูกเพิ่งเรียนจบ จะรีบร้อนเข้าไปทำงานในบริษัททำไม?”
เธอยิ้มบาง ๆ น้ำเสียงอ่อนโยนแต่เย็นชา “ได้ยินมาว่าพ่อจัดการให้ลูก ๆ ของคุณน้าจางเข้าไปทำงานแล้วนี่คะ”
มือที่กำลังยกชามโจ๊กของซ่งเหลยชะงัก เขาเงยหน้ามองเธอ
“แม่ลูกเอาเรื่องไร้สาระมาพูดให้ฟังอีกแล้วหรือไง?” ซ่งเหลยวางชามโจ๊กลง แววตาเผยความหงุดหงิด
ซ่งอวี่ซูมองพ่อนิ่ง ๆ “พ่อเรียกเรื่องจริงว่าเรื่องไร้สาระเหรอคะ?”
“ก็เพราะลูกไม่ได้เรื่องเองไม่ใช่หรือไง ลูก ๆ ของคุณน้าจางแต่ละคนเก่งกันทั้งนั้น แล้วลูกล่ะ? หัดดูเจียงเวยเพื่อนลูกบ้าง ช่วงหลายปีมานี้ตระกูลเจียงรุ่งเรืองขึ้นมาก ก็เพราะเรื่องแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ไม่ใช่หรือไง ลูกได้ความเย่อหยิ่งจากแม่มาเต็ม ๆ ไม่คิดจะเกาะคนมีอำนาจ แถมยังไม่มีความทะเยอทะยาน แล้วจะให้พ่อวางใจจัดการให้ลูกเข้าไปทำงานในบริษัทได้ยังไง?”
ฟังจบ ซ่งอวี่ซูก็หัวเราะเบา ๆ
“ลูกคนอื่นจะเก่งแค่ไหนก็ไม่เกี่ยวอะไรกับพ่อ พ่อไม่ลองหัดดูคุณพ่อของเจียงเวยบ้างล่ะคะ? ตระกูลเจียงกับตระกูลโจวแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กันได้ ก็เพราะมีฐานะเหมาะสมกัน อีกอย่าง...”
ซ่งอวี่ซูลุกขึ้นยืน สีหน้ายังคงสงบนิ่ง ก่อนจะพูดต่อว่า “พ่อรู้ได้ยังไงว่าหนูไม่มีความทะเยอทะยาน?”
พูดจบ เธอก็หันหลังเดินจากไป ไม่อยากมองหน้าพ่ออีกแม้แต่นิดเดียว
ซ่งเหลยมองแผ่นหลังดื้อรั้นของเธอ แล้วนิ่งอึ้งอยู่นาน
-
กลับมาถึงรถ เธอเพิ่งคาดเข็มขัดนิรภัยเสร็จ โทรศัพท์ก็ส่งเสียงเตือนจากวีแชตขึ้นมาหนึ่งครั้ง
แซด: คืนนี้อยู่บ้านไหม?
ซ่งอวี่ซูมองหน้าจอโทรศัพท์ ก่อนจะพิมพ์ตอบ
เจียวเจียว: จะเอากุญแจรถเหรอ?
แซด: อืม
เจียวเจียว: อยู่บ้านค่ะ บอกคนขับรถตอนมาถึงก็พอ
แซด: ได้