ปรารถนารักแต่ไม่อาจรัก

ตอนที่ 1 รักได้แต่ครอบครองไม่ได้

5 นาที· 1.2K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะกลางสั่นไม่หยุด

หลี่ซินเหยียนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พลางเดินออกจากห้องส่วนตัวไปด้วย แล้วหันไปบอกซ่งอวี่ซูว่า “อย่าปล่อยให้เธอดื่มอีกเลย ร้องโวยวายหนวกหูจะตาย”

“โจวเยี่ยนเฉิงมันผู้ชายเฮงซวยชัด ๆ! ถุย!” เจียงเวยด่าพึมพำ ก่อนจะรินเหล้าใส่แก้วอีกครั้ง

ซ่งอวี่ซูถอนหายใจอย่างจนปัญญา แล้วดึงแก้วเหล้าออกจากมือเธอเงียบ ๆ

จู่ ๆ เจียงเวยก็จับข้อมือเธอไว้ราวกับคนเมากำลังอาละวาด “เธอว่าโจวเยี่ยนเฉิงมันผู้ชายเฮงซวยหรือเปล่า! รีบตอบมา!”

“ใช่ ๆ ๆ...”

ซ่งอวี่ซูถูกเสียงอึกทึกทำเอาปวดหัวอยู่บ้างแล้ว เจียงเวยด่าอยู่ที่นี่มาตลอดทั้งคืน แถมยังไม่ซ้ำคำเลยสักครั้ง

ซ่งอวี่ซูสวมเสื้อคาร์ดิแกนไหมพรมสีขาวนวลสไตล์สบาย ๆ ทว่าถูกเจียงเวยกระชากจนไหล่ขาวเนียนโผล่พ้นเสื้อ ยิ่งขับให้เธอดูบริสุทธิ์บอบบาง ชวนให้คนรู้สึกสงสารจับใจ

“ไม่ได้! ฉันโมโหจนจะบ้าตายแล้ว เธอโทรวิดีโอหาโจวเยี่ยนเฉิงให้หน่อย บัญชีวีแชตของฉันโดนเขาบล็อกไปแล้ว”

น้ำเสียงของเธออ่อนโยนและสงบนิ่ง “ฉันไม่ได้เพิ่มเขาในวีแชต”

“งั้นก็เพิ่มตอนนี้สิ ฉันกลืนความแค้นนี้ไม่ลง ฉันจะด่าเขาให้ยับเลย!”

ซ่งอวี่ซูเงียบไป และไม่ได้ขยับตัว

เจียงเวยที่กำลังเมาอาละวาดร้อนใจขึ้นมา จึงฉวยโทรศัพท์ของเธอไป ซ่งอวี่ซูไม่ได้ห้าม ถึงจะเพิ่มกันได้ เธอก็คิดว่าโจวเยี่ยนเฉิงคงไม่ยอมรับอยู่ดี

ซ่งอวี่ซูยกมือปิดปากหาว ตอนนี้เริ่มง่วงแล้ว อยากกลับบ้านไปนอน

ทันใดนั้นก็มีเสียงสัญญาณว่าวิดีโอคอลผ่านวีแชตเชื่อมต่อแล้วดังขึ้น

เธอพลันตาสว่าง รีบลุกพรวดเข้าไปหา “อย่าใช้โทรศัพท์ฉันโทรวิดีโอมั่วซั่วสิ!”

ซ่งอวี่ซูไม่ทันสนใจด้วยซ้ำว่าเสื้อผ้าตัวเองหลุดลุ่ย รีบคว้าโทรศัพท์กลับมา ทว่าจังหวะนั้นเองสายวิดีโอก็เชื่อมต่อพอดี สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาอีกฝ่ายคือไหล่ขาวเนียนเย้ายวนของเธอ

เธอก้มหน้าหมายจะวางสาย แต่กลับชะงักเมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาได้รูปของชายหนุ่มบนหน้าจอ

หัวใจของซ่งอวี่ซูเต้นรัว

โจวเยี่ยนเฉิงยอมรับเพิ่มวีแชตเธอจริง ๆ เหรอ?

เจียงเวยแย่งโทรศัพท์ของเธอไปอีกครั้ง แล้วตะโกนด่าผ่านวิดีโอทันที “โจวเยี่ยนเฉิง ไอ้สารเลว...”

คำพูดยังไม่ทันจบ สายวิดีโอก็ตัดไปพร้อมเสียง “ตู๊ด” ใช้เวลาคุยกันไม่ถึง 7 วินาที ในจำนวนนั้น 6 วินาทีเอาแต่มองไหล่ของซ่งอวี่ซู

เจียงเวยด่าโทรศัพท์เสียงดังยิ่งกว่าเดิม “แกมันผู้ชายแบบไหนกัน แค่วิดีโอคอลจากฉันยังไม่กล้ารับ! ไอ้เต่าหดหัว!”

“วางสายไปแล้ว ต่อให้เธอด่าหยาบกว่านี้ เขาก็ไม่ได้ยินหรอก”

ซ่งอวี่ซูรับโทรศัพท์คืนมา ถึงได้รู้ว่าฝ่ามือของตัวเองชุ่มเหงื่อไปหมดแล้ว

ตอนนั้นเองหลี่ซินเหยียนก็โทรกลับมา สีหน้าร้อนใจ “ไป ๆ รีบพาคุณหนูคนนี้กลับบ้านที ฉันมีประชุมด่วนต้องเข้า”

“ได้”

ซ่งอวี่ซูเดินไปหยิบกระเป๋าของทั้งสามคน แล้วช่วยหลี่ซินเหยียนประคองเจียงเวยออกจากคลับ

……

หลังส่งเจียงเวยกลับบ้านแล้ว เธอก็แวะไปส่งหลี่ซินเหยียนที่บริษัท จากนั้นจึงขับรถกลับที่พักคนเดียว

ขณะขับผ่านถนนอันเงียบสงัด สัญญาณวีแชตก็ดังขึ้นหนึ่งครั้ง

ซ่งอวี่ซูเหยียบเบรก ค่อย ๆ จอดรถข้างทาง แล้วปลดล็อกหน้าจอโทรศัพท์ เห็นข้อความจากโจวเยี่ยนเฉิงส่งมาทางวีแชต

เจ: อย่ามายุ่งเรื่องของฉันกับเจียงเวย

หัวใจเธอกระตุกวูบ

ลังเลอยู่หลายวินาที ปลายนิ้วจึงกดแป้นพิมพ์ตอบกลับ

เจียวเจียว: ขอโทษ

ชื่อวีแชตของเธอก็คือชื่อเล่นที่คนใกล้ชิดเรียก

โจวเยี่ยนเฉิงไม่ได้ตอบกลับมาอีก คงไม่อยากสนใจเธอแล้ว อีกไม่นานอาจลบเธอออกจากวีแชตก็ได้

เมื่อมองกรอบสนทนา ซ่งอวี่ซูถึงเพิ่งสังเกตว่า ตอนเจียงเวยเพิ่มเพื่อน ข้อความทักทายที่ส่งไปกลับเป็นชื่อ “ซ่งอวี่ซู”

แค่แจ้งชื่อเธอไป โจวเยี่ยนเฉิงก็ยอมรับเพิ่มวีแชตแล้วหรือ?

จากนั้นซ่งอวี่ซูก็ยิ้มออกมา

เธอคงคิดมากไปเอง โจวเยี่ยนเฉิงน่าจะเดาได้ว่าเจียงเวยเป็นคนจัดการอยู่แล้ว

บัญชีวีแชตที่เธอพยายามเพิ่มมาห้าปีแต่ไม่เคยสำเร็จ คืนนี้ในที่สุดก็เพิ่มได้แล้ว แม้จะเป็นเพียงชั่วครู่เหมือนดอกไม้ที่บานแล้วร่วงโรยก็ตาม

ซ่งอวี่ซูกดเข้าไปดูรูปโปรไฟล์วีแชตของโจวเยี่ยนเฉิง เป็นภาพดวงจันทร์ที่สงบนิ่งและมีบรรยากาศละมุน คงเป็นภาพที่เขาถ่ายเองกระมัง

จากนั้นเธอก็กดดูหน้าโมเมนต์ ซึ่งมีเพียงเส้นขีดแนวนอนอยู่หนึ่งเส้น

เธอยิ้มออกมา รอยยิ้มแฝงความจนใจอยู่บ้าง

เขาคงลบเธอออกจากรายชื่อวีแชตไปแล้ว

ความจริงไม่ว่าเจียงเวยกับโจวเยี่ยนเฉิงจะลงเอยกันหรือไม่ ผู้ชายคนนี้ก็ไม่เกี่ยวข้องกับเธออีกแล้ว นี่คือชะตากรรม

ซ่งอวี่ซูโยนโทรศัพท์ไว้บนเบาะข้างคนขับ แล้วขับรถต่อไป

-

ห้องประชุม บริษัทเหิงซิงกรุ๊ป

โจวเยี่ยนเฉิงนั่งอยู่หัวโต๊ะประชุมตัวยาว สวมเสื้อเชิ้ตสีขาว พับแขนเสื้อขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ เผยให้เห็นนาฬิกาข้อมือปาเต็ก ฟิลิปป์สีเงิน เนกไทถูกคลายจนหลวม

ดูท่าเขาคงทำงานล่วงเวลามานานจนเริ่มหงุดหงิดแล้ว

เสียงแจ้งเตือนวีแชตดังขึ้นหนึ่งครั้ง

เขาหยิบโทรศัพท์ด้วยนิ้วยาวเรียว จ้องมองข้อความ “ขอโทษ” ที่ซ่งอวี่ซูส่งมาอยู่หลายวินาที ก่อนจะกดเข้าไปดูรูปโปรไฟล์ของเธอ เป็นภาพที่ถ่ายริมทะเล ผมยาวปลิวกระเซิงไปตามแรงลม รอยยิ้มบริสุทธิ์เจือความเขินอาย

โจวเยี่ยนเฉิงโยนโทรศัพท์ไปข้าง ๆ ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

เซี่ยอี่อันที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเอ่ยแซว “แฟนเก่าคุณวิดีโอคอลมาด่าคุณอีกแล้วเหรอ?”

เซี่ยอี่อันเป็นรุ่นพี่ของเขา หลังจากเขาเพิ่งเข้าร่วมคณะกรรมการบริหาร ก็เจาะจงทุ่มเงินเดือนสูง ๆ ดึงเซี่ยอี่อันจากต่างประเทศกลับมาช่วยงาน

เขาขานรับเรียบ ๆ โดยไม่เงยหน้า แล้วอ่านเอกสารโครงการต่อ

“ฉันถามจริง ๆ นะ ผ่านมาตั้งสี่ปีแล้ว คุณไม่หวั่นไหวเลยสักนิดเหรอ ใจแข็งเกินไปแล้วนะ”

โจวเยี่ยนเฉิงปิดแฟ้ม หลับตาพักสายตา แขนขวาวางพาดบนโต๊ะ นิ้วยาวเรียวยกขึ้นคลึงหว่างคิ้ว “ถึงตอนนี้ไม่เลิกกัน สุดท้ายฉันก็ต้องนอกใจอยู่ดี”

“จุ๊ ๆ... ตอนนั้นที่คุณตอบตกลงแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ ก็เพื่อเข้าคณะกรรมการบริหารอย่างเดียวจริง ๆ เหรอ”

เขาไม่พูด ถือเป็นการยอมรับกลาย ๆ

เซี่ยอี่อันถามต่อ “เจียงเวยสวยขนาดนั้น ถ้าพูดถึงชาติตระกูลกับภูมิหลัง ก็ไม่มีใครเหมาะกับคุณไปกว่าเธอแล้ว สรุปคุณชอบผู้หญิงแบบไหนกันแน่?”

ชอบผู้หญิงแบบไหนงั้นเหรอ...

โจวเยี่ยนเฉิงค่อย ๆ ลืมตาดำสนิทขึ้นมา “ไม่รู้”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป