เมื่อกลับถึงบ้าน ซ่งอวี่ซูก็ไม่ได้ออกไปไหนอีกเลยตลอดทั้งวัน
พอถึงสามทุ่มก็ยังไม่ได้รับข้อความจากโจวเยี่ยนเฉิง คงเป็นเพราะวันนี้เขาไม่มีเวลามารับกุญแจรถ
เธอเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ พอออกมาก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากเวยซิ่นพอดี จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู
Z: ถึงแล้ว
ซ่งอวี่ซูชะงักไปหนึ่งวินาที ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับ
เจียวเจียว: ให้คนขับรอฉันอยู่หน้าหมู่บ้านก็พอ
จากนั้นเธอก็ใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมลวก ๆ เปลี่ยนเสื้อผ้า หยิบกุญแจรถแล้วออกจากบ้าน
ตึกหนึ่งที่ซ่งอวี่ซูพักอยู่ค่อนข้างใกล้ประตูทางเข้าหมู่บ้าน เธอจึงเดินไปถึงในเวลาไม่ถึงสามนาที
แต่เมื่อเห็นแผ่นหลังสูงใหญ่ของโจวเยี่ยนเฉิงยืนอยู่ใต้แสงไฟถนน ฝีเท้าของเธอก็ค่อย ๆ ช้าลง หัวใจพลันอ่อนนุ่มขึ้นมาเล็กน้อย
โจวเยี่ยนเฉิงเหลียวมอง พอเห็นเธอก็หันตัวเดินเข้ามาหา
“ฉันนึกว่าคนขับรถมารับกุญแจเสียอีก” ซ่งอวี่ซูพูดพลางยื่นกุญแจรถให้
“มีนัดกินข้าวแถวนี้พอดี เลยแวะมา”
โจวเยี่ยนเฉิงรับกุญแจจากมือเธอ ทันใดนั้นโทรศัพท์ของเขาก็สั่นครืด ๆ
เขาเงยหน้ามองซ่งอวี่ซู “ขอรับสายก่อนนะ”
เธอยิ้มแล้วพยักหน้า
โจวเยี่ยนเฉิงยกโทรศัพท์แนบหู ทันทีที่สายต่อ สีหน้าของเขาก็เคร่งขรึมขึ้นมาก ดูเหมือนจะเป็นเรื่องงาน
ตอนนั้นเอง เด็กคนหนึ่งขี่สกูตเตอร์พุ่งเข้ามา กำลังจะชนซ่งอวี่ซูอยู่แล้ว ผู้เป็นแม่รีบวิ่งตามหลังมาตะโกน
“ลูกจ๋า ขี่ช้า ๆ หน่อย! ช้า ๆ!”
เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัว มืออีกข้างของโจวเยี่ยนเฉิงที่กำลังคุยโทรศัพท์อยู่ก็โอบเอวเธอ ดึงเข้ามาในอ้อมแขนจนหลบเด็กคนนั้นได้
เขาปล่อยเธอแทบจะทันที ใช้เวลาเพียงครึ่งวินาทีสั้น ๆ ก่อนจะคุยโทรศัพท์ต่อ
ซ่งอวี่ซูเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับดวงตาดำสนิทของเขาพอดี หัวใจเต้นเร็วขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
“พรุ่งนี้ค่อยคุยกันที่บริษัท”
โจวเยี่ยนเฉิงวางสาย สายตากลับมาหยุดอยู่บนใบหน้าของเธออีกครั้ง “ฉันไปก่อนนะ เธอกลับเข้าไปเถอะ”
“ได้”
ซ่งอวี่ซูหันหลังจะเดินเข้าหมู่บ้าน จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงของเจียงเวยดังขึ้น
“โจวเยี่ยนเฉิง?”
เธอหันไปมอง ก็เห็นเจียงเวยจริง ๆ ช่างบังเอิญเสียเหลือเกิน
เมื่อโจวเยี่ยนเฉิงเห็นเจียงเวย แววหงุดหงิดก็ปรากฏระหว่างคิ้ว เขาไม่คิดจะพูดอะไรด้วยและหันหลังจะเดินไป
แต่เจียงเวยก้าวเข้ามาคว้าแขนเสื้อเขาไว้ทันที “คุณมาหาเรื่องเพื่อนฉันใช่ไหม! ฉันเป็นคนขอให้เธอไปพูดกับคุณเอง อย่าพาลใส่เธอสิ!”
“เอ่อ… เมื่อวานซืนฉันขับรถของเขากลับมา เขามารับกุญแจรถน่ะ”
ซ่งอวี่ซูคิดว่าควรอธิบายให้กระจ่าง
เจียงเวยหันกลับมามองเธอ “เขาไม่ได้มาหาเรื่องเธอจริง ๆ เหรอ?”
“เปล่า พวกคุณคุยกันเถอะ ฉันกลับก่อนนะ”
พูดจบ ซ่งอวี่ซูก็รู้กาลเทศะ เปิดทางให้ทั้งคู่ได้คุยกัน ก่อนจะหันเดินเข้าไปในหมู่บ้าน
เจียงเวยอยากคุยกับโจวเยี่ยนเฉิงให้รู้เรื่องมานานแล้ว เพียงแต่ติดทิฐิ ไม่อยากเป็นฝ่ายก้มหัวก่อน ในที่สุดก็ได้โอกาสเสียที
พอเดินถึงหัวมุม ซ่งอวี่ซูก็ยังอดเหลียวกลับไปมองไม่ได้ ชายหนุ่มรูปหล่อกับหญิงสาวหน้าตาสวยยืนเถียงกันใต้แสงไฟถนน ราวกับกำลังแสดงละครรัก คาดว่าอีกเดี๋ยวก็คงกอดจูบคืนดีกันแล้วล่ะมั้ง
เธออดยิ้มไม่ได้ ไม่ช้าก็เร็วสองคนนี้ต้องกลับมาคืนดีกันแน่ เธอไม่เคยสงสัยเลย
-
ใต้แสงไฟถนน เงาของโจวเยี่ยนเฉิงกับเจียงเวยทอดยาวออกไป
“ปล่อย”
โจวเยี่ยนเฉิงสะบัดมือเจียงเวยออก แล้วเดินไปทางลานจอดรถ
“โจวเยี่ยนเฉิง คุณมันลูกผู้ชายแบบไหนกัน!” เจียงเวยตามไปด่า
ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเต็มไปด้วยความดูแคลน ก่อนจะหัวเราะเยาะ “ไม่ใช่ลูกผู้ชาย”
“คุณ! คุณเลิกกับฉันแบบนี้ แล้วฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!”
โจวเยี่ยนเฉิงหยุดเดินกะทันหัน หันกลับมามองเจียงเวย แล้วเอ่ยเสียงเข้มทีละคำ “เราเลิกกันแล้ว”
“เพราะฉันพูดว่าเลขาฯ ผู้หญิงของคุณเหมือนปีศาจแมงมุมในถ้ำใยแมงมุมงั้นเหรอ? คุณกับหล่อนมีอะไรกันจริง ๆ ใช่ไหม?”
หลายวันมานี้เจียงเวยคิดทบทวนไปมา เหมือนจะมีแค่ประโยคนั้นที่เธอพูดเกินไป หรือว่าเธอพูดถูกกันแน่?
โจวเยี่ยนเฉิงขี้เกียจแม้แต่จะแก้ตัว จึงตอบสั้น ๆ อย่างไม่ลังเลว่า “ใช่”
พูดจบ เขาก็เดินเข้าไปในลานจอดรถโดยไม่หันกลับมา
เจียงเวยยืนนิ่งไปหลายวินาที ไม่คิดเลยว่าโจวเยี่ยนเฉิงจะยอมรับอย่างง่ายดายขนาดนี้ เธอโกรธจนตะโกนด่ากลางถนน “ไอ้สารเลว! ฉันจะไปฟ้องพ่อแม่คุณ!”
-
ซ่งอวี่ซูพอกหน้าเสร็จ กำลังจะขึ้นเตียงนอน แต่เสียงกริ่งหน้าบ้านก็ดังขึ้นในห้องรับแขก
เธอเลิกผ้าห่ม ลุกออกจากห้องนอนมายังทางเข้า แล้วมองผ่านตาแมวเห็นใบหน้าของเจียงเวย
พอเปิดประตู เจียงเวยก็เดินเข้ามาด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์
“ฉันนึกว่าเธอไปกับโจวเยี่ยนเฉิงแล้วเสียอีก”
ซ่งอวี่ซูปิดประตู เดินตามเจียงเวยไปนั่งที่โซฟาในห้องรับแขก
“ไอ้สารเลวนั่นเหมือนจะไปได้กับเลขาฯ ผู้หญิงของเขาแล้ว” เจียงเวยกัดฟันพูด
เธอชะงักไปเล็กน้อย “ไม่จริงมั้ง”
ทันใดนั้นเสียงแจ้งเตือนจากเวยซิ่นก็ดังขึ้น ซ่งอวี่ซูหยิบโทรศัพท์มาดู เป็นข้อความจากโจวเยี่ยนเฉิง
Z: บอกให้เธอเลิกมายุ่งกับฉันได้แล้ว
ซ่งอวี่ซูจ้องหน้าต่างแชตเวยซิ่นนิ่งไปหลายวินาที สองคนนั้นยังไม่คืนดีกันอีกเหรอ?
เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพิมพ์ตอบไปสี่คำ
เจียวเจียว: เธอชอบคุณ
หลังจากนั้นโจวเยี่ยนเฉิงก็ไม่ตอบกลับมาอีกเลย
เจียงเวยโผเข้ากอดเธอ จู่ ๆ ก็เริ่มคร่ำครวญเสียงดังอีกครั้ง “ฉันก็รู้อยู่แล้วว่าเขาไม่มีทางชอบเลขาฯ ผู้หญิงคนนั้นหรอก เขาจงใจทำให้ฉันโมโห แต่ฉันควรทำยังไงดี…”
ซ่งอวี่ซูวางโทรศัพท์ลงอย่างจนใจ แล้วตบหลังเจียงเวยเบา ๆ
“งั้นก็ไปตามเขากลับมาสิ”
“ตาม?”
เจียงเวยนั่งตัวตรง จู่ ๆ ก็เข้าใจขึ้นมา ก่อนจะหันมามองโทรศัพท์ของเธอ “โจวเยี่ยนเฉิงยังไม่ได้ลบเวยซิ่นเธอใช่ไหม?”
“ยัง…”
“วิดีโอคอลหาเขา ฉันมีเรื่องจะพูดด้วย”
ซ่งอวี่ซูเปิดหน้าต่างแชตเวยซิ่น กดโทรวิดีโอแล้วส่งโทรศัพท์ให้เจียงเวย
เจียงเวยรับโทรศัพท์ไป เสียงเรียกเข้าดังอยู่ไม่กี่วินาที สายวิดีโอก็ต่อ เผยให้เห็นโจวเยี่ยนเฉิงที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ ผมสั้นเปียกชื้นปรกลงมาบนหน้าผาก ดูเซ็กซี่อยู่ไม่น้อย
แต่พอเห็นว่าเป็นเจียงเวย สีหน้าของเขาก็หม่นลง “พอได้แล้วน่า”
พูดจบ เขาก็ตัดสายวิดีโอทันที
เจียงเวยยังไม่ทันได้พูดสักคำ สายก็ถูกตัดไปแล้ว เธอโกรธจนแทบระเบิด
เจียงเวยกดปุ่มข้อความเสียง: วันศุกร์นี้วันเกิดฉัน เรามากินเลี้ยงส่งท้ายด้วยกัน แล้วบอกทุกคนว่าเราเลิกกันแล้ว ต่อไปก็เป็นเพื่อนกันเถอะ ยังไงก็อยู่ในวงสังคมเดียวกัน
ซ่งอวี่ซูไม่ได้ตั้งใจฟังว่าเจียงเวยพูดอะไรบ้าง เธอแค่โล่งใจที่เมื่อครู่ลบประวัติแชตกับโจวเยี่ยนเฉิงไปแล้ว
หลังจากเจียงเวยส่งข้อความเสียงไป ก็ไม่ได้รับคำตอบจากโจวเยี่ยนเฉิง เธอจึงเตรียมส่งข้อความไปอีก แต่กลับได้รับเครื่องหมายตกใจสีแดง
“ไอ้สารเลวนี่บล็อกเวยซิ่นเธอแล้ว!”
เจียงเวยชะโงกเข้ามาดู เครื่องหมายตกใจสีแดงในหน้าต่างแชตเด่นบาดตาเหลือเกิน
โจวเยี่ยนเฉิงคงจะโกรธแล้ว
“ว่าแต่เมื่อกี้เธอพูดอะไรเรื่องเลี้ยงส่งท้าย? ไหนว่าจะตามเขากลับมาไง?”
ซ่งอวี่ซูรับโทรศัพท์คืนแล้ววางลงบนโต๊ะชา
“แน่นอนว่าเป็นแผนการน่ะสิ”
“อ๋อ…”
……
ดึกมากแล้ว เจียงเวยจึงนอนค้างในห้องนอนเล็กของบ้านเธอ ส่วนซ่งอวี่ซูกลับเข้าห้องนอนของตัวเอง เตรียมตัวเข้านอน
เธอจ้องเครื่องหมายตกใจสีแดงบนหน้าต่างแชตเวยซิ่นอยู่นาน แล้วนึกถึงตอนเรียนมหาวิทยาลัยขึ้นมา…