คืนวันศุกร์ ทั้งเมืองอบอวลด้วยบรรยากาศเกียจคร้าน เจียงเวยจัดงานเลี้ยงขึ้น ตั้งใจฉลองวันเกิดที่คลับส่วนตัว จึงเชิญเพื่อน ๆ มาหลายคน
ซ่งอวี่ซูเดินเข้ามาในห้องส่วนตัว ยื่นของขวัญวันเกิดให้เจียงเวย ก่อนเดินไปนั่งข้างหลี่ซินเหยียน
“นี่ เธอว่าโจวเยี่ยนเฉิงจะมาคืนนี้ไหม” หลี่ซินเหยียนโน้มตัวมากระซิบข้างหูเธอ
ซ่งอวี่ซูตอบว่า “น่าจะมานะ คืนนี้เจียงเวยมีแผนใหญ่”
“แผนใหญ่อะไร พวกเธอสองคนแอบคุยอะไรกันลับหลังฉันเหรอ”
“เดี๋ยวก็รู้เองแหละ”
เธอยิ้มพลางยกถ้วยชาขึ้นจิบ หากเดาไม่ผิด คืนนี้เจียงเวยคงสารภาพรักอย่างซาบซึ้ง ส่วนเธอก็แค่ปรบมือส่งเสียงเชียร์ก็พอ
ในที่สุดโจวเยี่ยนเฉิงก็มาถึง แต่เป็นคนสุดท้าย สีหน้าเย็นชา ทำให้บรรยากาศพลอยกระอักกระอ่วนขึ้นมา
“คุณมาสายนะ” เจียงเวยแสร้งตำหนิ ทั้งที่มุมปากกลับมีรอยยิ้มที่กลั้นไว้ไม่อยู่
โจวเยี่ยนเฉิงนั่งลงข้างเจียงเวย น้ำเสียงเย็นชา “เข้าเรื่องเถอะ ผมยังมีนัดกินข้าวอีกงาน”
พอได้ยินเช่นนั้น ทุกคนในห้องต่างชะงักไปเล็กน้อย แล้วอดไม่ได้ที่จะหันมองเจียงเวย
เจียงเวยกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง เธอกระแอมเบา ๆ พลางเล่นถ้วยชาในมือ ก่อนเอ่ยช้า ๆ ว่า “วันนี้ฉันมีเรื่องอยากบอกทุกคนจริง ๆ ฉันกับโจวเยี่ยนเฉิงคบกันมา 4 ปีแล้ว กว่าจะมาถึงวันนี้ก็ไม่ง่ายเลย ช่วงนี้เราสองคนมีเรื่องขัดแย้งกันนิดหน่อย แต่ฉันคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร คืนนี้อาศัยงานเลี้ยงวันเกิดของฉัน ฉันอยากขอโทษคุณต่อหน้าทุกคน คุณจะยกโทษให้ฉันใช่ไหม”
พอพูดจบ โจวเยี่ยนเฉิงก็เงยหน้าสบตาเจียงเวย สีหน้ามืดครึ้มถึงขีดสุด
กดดันให้คืนดีด้วยการเอาศีลธรรมมาบีบต่อหน้าคนอื่นงั้นเหรอ
เก่งมาก
หึ...
หลี่ซินเหยียนที่นั่งฝั่งตรงข้ามโน้มตัวมากระซิบข้างหูซ่งอวี่ซู “จุ๊ ๆ เพื่อนฉันนี่ทุ่มสุดตัวจริง ๆ นะ ฉันเพิ่งเคยเห็นเธอยอมก้มหัวก่อนเป็นครั้งแรก”
ซ่งอวี่ซูยิ้ม ไม่ได้พูดอะไร
ตอนที่เธอกำลังจะปรบมือส่งเสียงเชียร์ จู่ ๆ โจวเยี่ยนเฉิงก็ลุกขึ้นยืน ก้มตามองเจียงเวยแล้วพูดเสียงเย็นว่า “ออกมากับผม”
จากนั้นโจวเยี่ยนเฉิงกับเจียงเวยก็เดินออกจากห้องไปทีละคน
หลังจากทั้งคู่จากไป ทุกคนในห้องก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แล้วเริ่มพูดคุยกันเสียงดัง
ห้องนี้อยู่ชั้นหนึ่ง จึงมองเห็นโจวเยี่ยนเฉิงกับเจียงเวยยืนคุยกันอยู่ข้างน้ำพุผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่
ซ่งอวี่ซูนั่งอยู่ใกล้หน้าต่างพอดี จึงเห็นท่าทางและสีหน้าของทั้งคู่ได้อย่างชัดเจน
“เจียวเจียว เธอว่าพวกเขาคุยอะไรกันอยู่” หลี่ซินเหยียนจ้องเงาสองร่างนอกหน้าต่าง
เธอส่ายหน้า “ไม่รู้สิ แต่ดูเหมือนกำลังทะเลาะกันนะ”
มองเห็นเพียงแผ่นหลังสูงใหญ่และเย็นชาของโจวเยี่ยนเฉิง เขาล้วงมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋ากางเกงสแล็ก จ้องมองสายน้ำจากน้ำพุตลอดเวลา ไม่แม้แต่จะยอมมองเจียงเวยตรง ๆ
-
“เจียงเวย ความร่วมมือของเราจบลงแล้ว”
โจวเยี่ยนเฉิงคาบบุหรี่ไว้ที่ริมฝีปาก หยิบไฟแช็กขึ้นมาจุด ควันบุหรี่ลอยคลุ้งบดบังใบหน้าหล่อเหลาและกลบร่องรอยความหงุดหงิดในดวงตา
เขาคาบบุหรี่ไว้ พลางเหลือบมองเจียงเวย “ตอนนั้นคุณรับปากอย่างดี ตอนนี้กลับคำแล้ว”
ตลอด 4 ปีที่เจียงเวยเป็นแฟนของเขาในนาม เขาไม่เคยสูบบุหรี่ต่อหน้าเธอเลย
สีหน้าเจียงเวยเผยความกระอักกระอ่วนวูบหนึ่ง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม “การแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ! ยังไงสุดท้ายเราก็ต้องแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์อยู่ดี จะแต่งกับใครมันต่างกันตรงไหน ฉันมีพื้นฐานที่รู้จักคุณมาตั้ง 4 ปีแล้ว คุณลองพยายามรักฉันดูไม่ได้หรือไง!”
โจวเยี่ยนเฉิงเดินไปที่ถังขยะข้าง ๆ บี้ก้นบุหรี่ให้ดับแล้วโยนลงไป
“ลองแล้ว แต่รักไม่ลง”
น้ำเสียงของเขาเย็นชาราวกับกำลังพูดถึงเรื่องของคนอื่น
เจียงเวยนิ่งอึ้ง
ลองแล้วงั้นเหรอ เมื่อไหร่กัน
“ฉันมีตรงไหนที่คุณไม่พอใจ ฉันไม่สวยเหรอ เพราะนิสัยฉันไม่ดีหรือไง หรือว่าคุณกับเลขาสาวคนนั้นมีอะไรกันจริง ๆ”
เจียงเวยเริ่มสงสัยในเสน่ห์ของตัวเองขึ้นมาแล้ว
โจวเยี่ยนเฉิงหันกลับมามองเจียงเวย “ถ้าคบกันต่อไป สักวันผมก็ต้องนอกใจแน่”
ท่ามกลางเสียงน้ำไหลจากน้ำพุ เจียงเวยเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ก่อนจะหลุบตาลงอย่างหม่นหมอง ใบหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวัง
-
คนในห้องรอจนแทบหมดความอดทนแล้ว
“สองคนนั้นหายไปไหนกัน ทำไมยังไม่กลับมา”
หลี่ซินเหยียนลุกไปยืนหน้าหน้าต่างกระจกบานใหญ่ มองไปรอบ ๆ แต่ก็ไม่เห็นทั้งสองคน
คนในงานเลี้ยงต่างนิ่งอึ้ง นี่ปล่อยให้พวกเขารอเก้ออยู่ที่นี่กันหมดเลยหรือไง
ซ่งอวี่ซูเงยหน้ามองน้ำพุด้านนอกตามไปด้วย เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างอดไม่ได้
ทันใดนั้น ประตูห้องก็เปิดออก เจียงเวยกับโจวเยี่ยนเฉิงเดินเข้ามาพร้อมกัน ทั้งคู่ดูสงบใจดี
นี่คือ... คุยกันลงตัวแล้วเหรอ
ดวงตาของเจียงเวยแดงก่ำ ราวกับเพิ่งร้องไห้มา เธอฝืนยิ้มแล้วพูดว่า “เราสองคนมีเรื่องจะประกาศให้ทุกคนรู้ ฉันกับโจวเยี่ยนเฉิงเลิกกันแล้ว ต่อจากนี้เราจะเป็นเพื่อนกัน”
พอสิ้นเสียง เพื่อน ๆ ที่นั่งอยู่ต่างสบตากัน ก่อนยิ้มเจื่อน ๆ อย่างกระอักกระอ่วน ไม่รู้ควรพูดอะไรดี
ซ่งอวี่ซูกับหลี่ซินเหยียนก็สบตากันเช่นกัน ต่างไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์ตรงหน้า
ในตอนนั้นเอง โจวเยี่ยนเฉิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชา “คืนนี้ทุกคนลงบัญชีผมไว้ก่อน ผมขอตัวก่อน”
พูดจบ เขาก็มองไปยังคนสองคนที่นั่งอยู่ตรงมุมห้อง ซ่งอวี่ซูกับหลี่ซินเหยียน
“พวกคุณคนไหนขับรถมา ขอให้ผมยืมหน่อย”
ในงานเลี้ยงวันเกิดคืนนี้ ทุกคนเป็นเพื่อนของเจียงเวย แต่คนที่โจวเยี่ยนเฉิงสนิทด้วยมีเพียงสองเพื่อนสนิทของเธอเท่านั้น
หลี่ซินเหยียนยิ้มเจื่อน ๆ สองครั้ง “เดี๋ยวฉันต้องไปสนามบินไปรับแฟน เจียวเจียว ให้เขายืมรถเธอเถอะ เดี๋ยวฉันไปส่งเธอกลับเอง”
“อ้อ”
ซ่งอวี่ซูหยิบกุญแจรถออกมาจากกระเป๋า ลุกขึ้นเดินไปตรงหน้าชายหนุ่ม แล้วยื่นกุญแจให้
“พรุ่งนี้จะเอามาคืน”
เธอพยักหน้า โจวเยี่ยนเฉิงรับกุญแจรถไปแล้วเดินจากไป
ทันทีที่ประตูห้องปิดลง ทุกคนก็อดใจไม่ไหว พากันถามเจียงเวยอย่างอื้ออึง
...
หลังงานเลี้ยงวันเกิดอันน่าอึดอัดและแสนทรมานจบลง ทั้งสามคนนั่งคุยกันเบา ๆ อยู่ในห้อง
“คราวนี้เลิกกันจริง ๆ แล้วเหรอ”
หลี่ซินเหยียนถามเป็นครั้งที่ 20 แล้ว
เจียงเวยกลอกตาอย่างเอือมระอา “เลิกแล้ว เลิกขาดแล้ว ไม่ต้องถามอีก น่ารำคาญจริง ๆ!”
“ถ้าอยากร้องไห้ก็ร้องออกมาได้นะ”
ซ่งอวี่ซูเท้าคางด้วยมือข้างหนึ่ง แล้วลูบศีรษะเจียงเวยอย่างอ่อนโยน
“เจียวเจียวยังดีกับฉันที่สุดเลย”
เจียงเวยกอดเธออ้อน ๆ ซบลงบนไหล่บอบบางแล้วทอดถอนใจ “ฉันคิดได้แล้ว ฉันกับโจวเยี่ยนเฉิงไม่ใช่คนทางเดียวกัน เลิกกันก็เลิกกันสิ ฉันทั้งสวยทั้งเก่ง ยังจะกลัวหาแฟนไม่ได้อีกหรือไง”
“นั่นสิ ทั้งหน้าตา รูปร่าง แล้วก็พื้นฐานครอบครัวของเธอ ผู้ชายหล่อไร้ที่ติแบบไหนจะหาไม่ได้ล่ะ”
หลี่ซินเหยียนขยับเข้ามาคล้องไหล่เจียงเวยด้วย “แต่เจียวเจียว เธอควรมีแฟนได้แล้วนะ ช่วงเวลาดี ๆ แบบนี้จะปล่อยให้เสียไปเปล่า ๆ ไม่ได้หรอก”
เธอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ยิ้มแล้วพูดว่า “ได้ ฉันจะหาโอกาสคบใครสักคน”
จู่ ๆ หลี่ซินเหยียนก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนดูหน้าไทม์ไลน์ในวีแชต
“ครั้งนี้ฉันไปรู้จักนักออกแบบซูเปอร์คาร์ระดับเทพที่ต่างประเทศ เดี๋ยวแนะนำให้พวกเธอรู้จัก เขาถูกบริษัทเหิงซิงกรุ๊ปทุ่มเงินเดือนสูงดึงตัวไป”
เจียงเวยถามว่า “บ้านโจวเยี่ยนเฉิงจะเริ่มผลิตรถแล้วเหรอ”
“ใช่ ซื้อโรงงานผลิตรถพลังงานใหม่มาแห่งหนึ่ง”
หลี่ซินเหยียนเลื่อนหาอยู่นาน ในที่สุดก็เจอรูปถ่ายหมู่ “นี่ไง รูปที่พวกเราถ่ายด้วยกันวันนั้น คนนี้แหละ เป็นไงบ้าง”
ซ่งอวี่ซูมองตามนิ้วที่ทำเล็บสวยของหลี่ซินเหยียนไปยังชายคนนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า “ดูดีนะ”
“ตกลง พรุ่งนี้ฉันจะช่วยแนะนำให้รู้จักกัน”
เจียงเวยแย่งโทรศัพท์ไปดู “ท่าทางดูมีรสนิยมมากเลยนะ แต่อายุมากกว่าเจียวเจียวหรือเปล่า”
“32 แล้ว อายุเท่านี้แต่มีประสบการณ์ขนาดนั้น ถือว่าเก่งมากเลย”
...
ทั้งสามคุยกันต่ออีกนานกว่าจะแยกย้าย หลี่ซินเหยียนขับรถไปส่งซ่งอวี่ซูถึงใต้ตึกในหมู่บ้านที่เธอพัก
ตอนลงจากรถ เธอมองเห็นแววตาของเจียงเวยเป็นประกายน้ำตาอย่างชัดเจน คาดว่าในใจคงเจ็บปวดไม่น้อย อย่างไรเสียก็รักกับโจวเยี่ยนเฉิงมาตั้ง 4 ปี