กล่าวถึงทางฝั่งหลานซื่อ เพราะลู่เจินเจินพาเด็ก ๆ เข้าวังไปแล้ว นางจึงถือโอกาสกลับสกุลหลาน
หลายปีมิได้พบหน้า ท่านมารดาหลานและบิดาหลานแม้จะสุขสบาย บำรุงร่างกายดี แต่ถึงอย่างไรก็ย่างเข้าสู่วัยชรา ความแก่ชัดเจนเต็มตา
โดยเฉพาะท่านมารดาหลาน ผมบนศีรษะขาวโพลนไปหมดแล้ว
แม่ลูกห่างเหินกันมานานกลับมาพบหน้าอีกครั้ง ชั่วขณะหนึ่งก็ห้ามใจมิได้ สวมกอดกันพลางน้ำตาไหลริน
ท่านมารดาหลานถึงกับตบไหล่หลานซื่อ “ยัยเด็กน้อย ในที่สุดเจ้าก็กลับมาเสียที! หากเจ้ายังไม่กลับมาอีก หากข้ากับพ่อเจ้าเป็นอะไรขึ้นมา เกรงว่าตายไปก็คงหลับตาไม่สนิท”
หลานซื่อรู้สึกละอายใจยิ่ง ก่อนหน้านี้คิดเพียงจะไปอยู่กับบุตรชายและบุตรสะใภ้ กลับลืมเลือนไปว่าบิดามารดานั้นแก่วงศ์วานแล้ว
ยังดีที่หลายปีมานี้ร่างกายของบิดามารดายังแข็งแรงดี มิเช่นนั้นหากเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น นางที่อยู่ไกลถึงพันลี้ จะเร่งรุดกลับมาก็สายเกินกาล
ยามนี้กอดท่านมารดาหลานอยู่ หลานซื่อกล่าวทั้งเสียงสะอื้น “บุตรีอกตัญญู หลายปีมานี้อยู่แดนไกล ไม่อาจอยู่ดูแลปรนนิบัติใต้ฝ่าเท้า ยังต้องให้ท่านแม่เป็นห่วง ท่านแม่โปรดวางใจเถิด ครั้งนี้กลับมาแล้ว จะไม่จากไปอีกเป็นอันขาด”
ท่านมารดาหลานจึงถอนหายใจโล่งอก เช็ดน้ำตา ดึงมือหลานซื่อให้นั่งลงข้าง ๆ
ทั้งยังให้คนไปหยิบแว่นสายตายาวมา เมื่อสวมแล้ว จึงพินิจพิเคราะห์หลานซื่ออย่างละเอียดถี่ถ้วน
เห็นหลานซื่อในรอบห้าปีมิเพียงมีเนื้อมีหนังขึ้นเล็กน้อย สีหน้าก็ดูดียิ่ง
ในใจของนางจึงยิ่งพึงพอใจนัก “ดูท่าทางของเจ้าเช่นนี้ ห้าปีที่หนานเยว่กลับอยู่สุขสบาย ก็ดีแล้ว ดีแล้ว”
ท่านฮูหยินแห่งตระกูลหลานยืนอยู่ข้าง ๆ กล่าวยิ้ม ๆ “น้องเล็กทางหนานเยว่โน้น บุตรชายบุตรสะใภ้ก็กตัญญู ยังได้อุ้มหลานชาย คนที่สมหวังย่อมมีกำลังใจ สีหน้าย่อมดีเป็นธรรมดา”