วาจายืดยาวจบลง ฮ่องเต้และกุ้ยเฟยต่างอดมิได้ที่จะเอ่ยปากชมเชย
ลู่เจินเจินฉวยโอกาสกล่าวถึงเหตุที่ชาวหนานอู่ชื่นชอบการค้าขาย ทั้งยังเล่าถึงสภาพความเป็นอยู่ของราษฎรตามปกติ
ดังเช่นเรื่องราคาสินค้าในท้องถิ่น ชีวิตประจำวันของชาวบ้าน ว่าในเวลาหนึ่งปีต้องใช้จ่ายเงินทองประมาณเท่าใด เรื่องทำนองนี้
สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นเรื่องที่ฮ่องเต้ทรงอยากสดับนางล้วนสอดแทรกไว้ในคำพรรณนาชีวิตประจำวันของราษฎร กล่าวออกมาอย่างแนบเนียนไร้ร่องรอย
ลำบากยิ่งนักกว่าจะกล่าวมาถึงช่วงพัก
ลู่เจินเจินรีบสั่งให้คนนำชามาให้เพื่อชโลมลำคอ
พลางเหลือบมองไปทางโต้วเปาและทังย่วน เด็กน้อยทั้งสอง ห่วงเก้าห่วงเชื่อมกับกลล็อกขงหมิง พวกเจ้าแก้และประกอบคืนเสร็จหรือยัง
หากยังไม่เสร็จ ลำคอของท่านแม่พวกเจ้าคงใช้การมิได้แล้ว
อาจเป็นด้วยสายใยแม่ลูกเชื่อมถึงกัน ลู่เจินเจินเพิ่งชายตาไป
โต้วเปาและทังย่วนก็วางมือจากสิ่งที่ทำอยู่ “แก้เสร็จแล้ว (ประกอบเสร็จแล้ว)”
ภายในใจลู่เจินเจินร้อนรนยิ่งนัก แต่ภายนอกกลับวางถ้วยน้ำลงอย่างไม่เร่งรีบ แล้วเหลือบมองไปยังฮ่องเต้
กุ้ยเฟยที่อยู่ด้านข้างเอ่ยปากแทนนางแล้ว “ฝ่าบาท เล่ออันกล่าวมาเนิ่นนานถึงเพียงนี้ อย่างน้อยก็น่าจะให้นางได้พักผ่อนบ้างมิใช่หรือ”
“พอดีเด็กทั้งสองก็ทำเสร็จแล้ว พวกเราไปดูกันดีไหม”
เฉิงจื่อก็กระตุกปลายแขนเสื้อของฮ่องเต้ “ท่านแม่ว่าเหนื่อยแล้ว พักก่อน”
ฮ่องเต้ทรงแย้มพระสรวล วางเฉิงจื่อลงจากพระเพลา แล้วจึงค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มพระองค์
ทางด้านนั้น โต้วเปาและทังหยวนประกอบเสร็จแล้ว นำห่วงเก้าห่วงที่แก้แล้วกับกลล็อกขงหมิงที่ถอดแล้วประกอบคืนมาวิ่งมายังตรงหน้าลู่เจินเจินเพื่ออวด “ท่านแม่ ท่านแม่ พวกข้าทำเสร็จแล้ว”