ฉีหลินอวี้ทำสีหน้ายโสโอหัง "แล้วจะทำไมล่ะ ลู่ซิงเฉิน ตอนนี้เจ้า... กลายเป็นเต่าในไหไปแล้ว!"
ฉีหลินอวี้ "หรือว่า เจ้าลองหันไปดูหน่อยสิ?"
ลู่ซิงเฉินหันไปมอง เห็นคนยี่สิบคนค่อย ๆ เดินเข้ามาจากปากถ้ำ พวกเขาดักอยู่ตรงปากถ้ำพอดี
พวกเขาดูตื่นเต้นเล็กน้อย ดูออกว่าเป็นผู้เล่น
ฉีหลินอวี้ฮึกเหิม "พี่น้องทั้งหลาย รบกวนพวกเจ้าด้วยนะ!"
"ม่ะ ไม่มีปัญหา นายน้อย!" คนหนึ่งตอบ
ลู่ซิงเฉินเลิกคิ้ว
นางหันไปหาฉีหลินอวี้ "นายน้อย? สบายดีหรือไม่?"
นางโบกมือปล่อยเจ้าหลานหลานกับเจ้าแกะน้อยออกมา
แล้วจงใจจ้องดูแขนของฉีหลินอวี้ สีหน้าแสดงความเป็นห่วง "ยังไง? แขนงอกไม่ได้แล้วจริง ๆ สินะ? ชินหรือยัง? ระยะนี้อยู่ยากลำบากใช่ไหม?"
เจ้าหลานหลานกระพือปีก "โอ๊ย ขี้ก็ไม่สะดวกแล้วสิ?"
เจ้าแกะน้อยพูดไม่ออก "แกนี่มันน่าขยะแขยง แขนด้วนไปข้างนึงมันเกี่ยวอะไรกับการขี้?"
เจ้าหลานหลาน "จะไม่เกี่ยวได้ไง? ข้าเป็นห่วงเขา ดูสิ มันมีแขนข้างเดียว แล้วก็เป็นแขนซ้าย กินข้าวก็ไม่ถนัด แถมเช็ดตูดก็ไม่สะดวกอีก..."
เจ้าแกะน้อย "แหวะ อย่าพูดเลย น่าขยะแขยง!"
เจ้าหลานหลานถ่มน้ำลายใส่ฉีหลินอวี้ "ถุย น่าขยะแขยง ข้าพูดถึงเจ้าน่ะ!"
สีหน้าฉีหลินอวี้ซีดเขียว ตวาดออกมา "ลู่ซิงเฉิน!"
ลู่ซิงเฉินเอียงหัว "อย่าตะโกน ข้าอยู่นี่ เติ้ง——เหวิน——ปิน!"
ฉีหลินอวี้ชะงัก "เจ้า... รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่?"
ลู่ซิงเฉินหัวเราะแห้ง "ทายดูสิ?"
นางสงสัยเขามานานแล้ว
ไม่งั้นคงไม่ลองเชิงหลายครั้ง
แชทส่วนตัวไปด้วย สังเกตไปด้วย เป็นวิธีลองเชิงวิธีหนึ่ง