ฉีหลินอวี้สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย แล้วรีบพูดว่า "ซิงเฉิน ฉันปีนต้นไม้เป็นนะ เมื่อกี้ฉันปีนขึ้นไปดูมา ไม่งั้นฉันจะโชว์ให้เธอดูเดี๋ยวนี้เลย!"
ไม่ทันที่ลู่ซิงเฉินจะพูดอะไร ฉีหลินอวี้ก็เดินไปที่ต้นไม้ร่มยักษ์ สะบัดมือโยนตะขอเกี่ยวที่มีเชือกผูกไว้ มือเดียวจับเชือกแล้วไต่ขึ้นไปพรวดพราดๆ ในเวลาไม่กี่อึดใจ
ใช้เวลาไม่ถึงเจ็ดแปดนาที เธอก็ปีนขึ้นไปถึงยอดไม้ อยู่ได้ไม่ถึงนาทีก็ไถลตัวลงมาอย่างรวดเร็ว
การเคลื่อนไหวพลิ้วไหวไร้ที่ติ
เธอเก็บตะขอเกี่ยว "ซิงเฉิน ทีนี้เธอคงเชื่อฉันแล้วใช่ไหม?"
"ส่วนที่ฉันไม่แชทส่วนตัวไปหาเธอ ก็เพราะฉันพลาดไปชั่วครู่ ลืมไปเลย"
ลู่ซิงเฉินคิดอยู่ครู่หนึ่ง เหมือนจะเชื่อเข้าให้แล้ว พยักหน้าหงึกๆ "อย่างนี้นี่เอง ฉันเข้าใจเธอผิดเอง แล้วเราควรทำอะไรต่อไป?"
ฉีหลินอวี้ก็จนปัญญา "ฉันแค่เจอสิ่งผิดปกติเลยบอกเธอบางอย่าง ขั้นต่อไปฉันก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงแล้ว ซิงเฉิน เธอมีความคิดอะไรไหม?"
ลู่ซิงเฉินเรียกหลานหลานมา แล้วกระโดดขึ้นขี่หลัง บินกับหลานหลานไปที่ยอดไม้พร้อมกัน
บนยอดไม้มีรังนกอยู่หนึ่งรังจริงๆ ซ่อนอยู่ในพุ่มใบไม้เขียวขจี
ทำจากวัสดุไม่ทราบชื่อสีเหลืองทองและสีเขียวเข้ม ดูประณีตงดงามยิ่ง
ลู่ซิงเฉินลองเอามือลูบดู แล้วทดลองใช้ดาบยาวจิ้มดู แต่จิ้มไม่เข้าเลย
คิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอหยิบดาบสั้นออกมา
ดาบสั้นเล่มนี้อยู่ในระดับหายาก คมกริบยิ่ง เธอใช้ดาบสั้นฟันแรงๆ หนึ่งครั้ง ถึงจะทำรอยตื้นๆ บนรังนกได้แค่นั้น
แข็งแกร่งจริงๆ!
ยิ่งไปกว่านั้น รังนกนี้ติดแน่นอยู่กับกิ่งไม้หนาๆ โดยรอบ จึงเอาลงมาไม่ได้
ทดลองอยู่ไม่กี่ครั้ง ลู่ซิงเฉินก็ลงมาข้างล่าง
ฉีหลินอวี้ร้อนใจมาก "ซิงเฉิน ทำไงดี?"
ลู่ซิงเฉินโบกมือ "ฉันก็จนปัญญาเหมือนกัน รังนกนี้แข็งแกร่งมาก แต่เราก็ไม่จำเป็นต้องเอามันลงมาให้ได้นี่ จริงไหม?"