ลู่ซิงเฉินยิ้มบาง "เดาสิ?"
เติ้งเหวินปินยังจะมีอะไรไม่เข้าใจอีก?
หน้าของเขาซีดเผือดในพริบตา ถอยกรูดไปหลายก้าวโดยไม่รู้ตัว
มาถึงตอนนี้ ไป๋ซานฉือก็ยังไม่พาคนเข้ามา แสดงว่าถูกขัดขวางไว้
ใครเล่าจะขัดขวาง NPC ได้?
ลู่ซิงเฉินมีแผนรับมือตั้งแต่แรกแล้ว!
เขาประมาทไป!
ไม่ใช่ แค่นั้นไม่พอ เขาเดินเข้าสู่กับดักของลู่ซิงเฉินต่างหาก!
ถ้าพึ่งแค่ลู่ซิงเฉิน ไม่มีทางเจอสมบัติเรือจมได้เร็วขนาดนี้
เป็นเขา เป็นเขาที่คอยชี้ทางทีละขั้น เป็นเขาที่ช่วยลู่ซิงเฉิน!
ทั้งที่แท้จริงแล้ว เขาคือผู้ล่าไม่ใช่หรือ!
สีหน้าของเติ้งเหวินปินเดี๋ยวซีดเดี๋ยวคล้ำ ยืนนิ่งงันอยู่กับที่
จังหวะที่เขากำลังใจลอย ลู่ซิงเฉินหยิบฉมวกดีดขั้นสูงออกมา กดปุ่ม "ปัง" เสียงดัง ฉมวกดีดพุ่งออกไป เร็วราวสายฟ้า ปักเข้าไปในอกซ้ายของเติ้งเหวินปิน
ฉมวกดีดมีความเร็วสูงมาก เติ้งเหวินปินยังไม่ทันได้ตอบสนอง ก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่หน้าอก
ลู่ซิงเฉินกดปุ่ม "ฟิ้ว" ฉมวกดีดหดกลับมา นำเนื้อกับเลือดติดมาด้วย
"อ๊าก!" เติ้งเหวินปินร้องลั่น ละอองเลือดพวยพุ่งออกมา
เขาทั้งตกใจกลัวและตื่นตระหนก แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้ มือกุมหน้าอก ปิดการ์ดป้องกันให้ตัวเอง แล้วเบียดกายเข้าไปในเรือจมอย่างยากลำบาก
สมบัติอยู่แค่เอื้อม เขาจะกลับมือเปล่าได้ยังไง!
ลู่ซิงเฉินก็พุ่งเข้าไปตาม
เข้าไปในเรือจมแล้ว เติ้งเหวินปินก็กินโอสถคืนชีพไปแล้วหนึ่งเม็ด ขบฟันอดทนความเจ็บปวด ออกแรงดึงห่วงเหล็กทองแดงบนดาดฟ้า