หงซานก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้แล้ว
ลู่ซิงเฉินครุ่นคิดสักพักแล้วพูดกับหงซานว่า "พี่หงซาน ช่วยข้าดูตรงนี้ให้หน่อย ข้าจะขึ้นไปสักพัก อีกเดี๋ยวลงมา"
นางลากเติ้งเหวินปินมา และให้เกาต้าฟู่เรียกชุมนุมให้นางกลับไปยังแพไม้
โยนเติ้งเหวินปินลงบนดาดฟ้า ลู่ซิงเฉินเอาดาบสั้นจ่อคอเติ้งเหวินปิน "ไหนว่ามาสิ เติ้งเหวินปิน ใครส่งแกมา?"
เติ้งเหวินปินหน้าซีดและแค่นเสียง "ลู่ซิงเฉิน แกฆ่าพ่อแม่ฉัน ฉันมาปล้นสมบัติแก นี่มันก็ปกติไม่ใช่รึ? ไม่ต้องให้ใครมาสั่งการเลย!"
ยาพิษที่ลู่ซิงเฉินปรุงขึ้นยังไม่ค่อยดีพอ หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็สร่างเมา
เมื่อได้ยินคำพูดของเขา ลู่ซิงเฉินหัวเราะเยาะ "แกมาด้วยตัวเอง? งั้นข้าถามแกหน่อย แกรู้จักลักษณะของนกยิ้มได้ยังไง? แกเดาวิธีหาเรือจมได้ยังไง? แกรู้ได้ไงว่าเรือจมอยู่ที่นี่?"
เติ้งเหวินปินหลับตาแน่นและไม่พูดอะไรเลย
ลู่ซิงเฉิน "เสวียนหยวนป้าเทียน ใช่ไหม?"
หลังจากคิดไปคิดมา คนที่สามารถรู้เรื่องมากขนาดนี้ได้ คงมีแต่เสวียนหยวนป้าเทียนเท่านั้น
แล้วก็ มีแต่เสวียนหยวนป้าเทียนเท่านั้นที่สามารถสั่งการไป๋ซานฉือได้
ดวงตาที่ปิดสนิทของเติ้งเหวินปินขยับเล็กน้อย แต่ก็ยังคงไม่พูดอะไร
หลานหลานตื่นเต้นมาก "จะรีดคำให้การไหมคะ? เสี่ยวลู่! ให้ฉันจัดการเอง ให้ฉันจัดการเอง!"
ท่านย่าก็กระตือรือร้นเช่นกัน "จะทรมานรีดคำให้การอีกแล้วหรือ? ซิงเฉิน ข้าเรียนรู้มาเพิ่มอีกสองสามวิธีแล้วนะ ให้ข้าทำ!"
ลู่ซิงเฉินหยิบยารักษาบาดแผลและโอสถคืนชีพออกมาสองสามขวด "ได้เลย อย่าทำให้ตายแล้วกัน ค่อย ๆ เล่นนะ!"
มาดูกันหน่อยว่ากระดูกของเติ้งเหวินปินจะแข็งแค่ไหน!