เกาะของท่านอาจารย์หลิงกวงงดงามมาก ในลานเล็กเต็มไปด้วยไข่มุกเรืองแสง แม้จะเป็นยามวิกาล แต่ก็สว่างไสวดังกลางวัน
โกดังอยู่ทางขวาของลาน เป็นตึกสองชั้น
ลู่ซิงเฉินหาวหวอด เดินไปยังห้องบนสุดของชั้นสองตามที่อาจารย์หลิงกวงชี้ไว้ บนโต๊ะเธอพบพริกไทยดำที่ยังไม่ได้เก็บ
พริกไทยดำถูกเด็ดและตากแห้งเรียบร้อยแล้ว เธอแค่ต้องบดให้ละเอียด
ลู่ซิงเฉินกวาดสายตามองโกดังของอาจารย์หลิงกวงอย่างสบาย ๆ
ภายในโกดังมีกล่องใหญ่น้อยจำนวนไม่น้อยวางเกะกะบนพื้น เป็นกองเล็กกองน้อย
จากจุดนี้ก็พอเห็นได้ว่า อาจารย์หลิงกวงเป็นคนไม่ถือตัว
เธอตั้งใจจะช่วยอาจารย์จัดของให้เป็นระเบียบ จึงเดินไปหยิบกล่องใบหนึ่งขึ้นมา หมายจะวางซ้อนกัน
ใครจะรู้ เพิ่งอุ้มกล่องเดินไปได้สองก้าว เท้าซ้ายกลับไปเกี่ยวเท้าขวา เกิดเสียง “ตึง” ร่างเธอกระแทกลงกับพื้น
และดันไปโดนกล่องเล็กอีกใบที่วางซ้อนอยู่ข้างบน เสียง “เปรี้ยง” ดังลั่น สิ่งของในกล่องคว่ำลงมา มีเม็ดเล็ก ๆ จำนวนมากหล่นกระจายเกลื่อนพื้น
เม็ดเล็ก ๆ พวกนั้นไม่รู้ว่าเป็นอะไร เส้นผ่านศูนย์กลางน่าจะไม่ถึงห้ามิลลิเมตร ถึงแม้จะมีไข่มุกเรืองแสงวางอยู่บนโต๊ะ สว่างราวกับกลางวัน แต่ลู่ซิงเฉินก็ยังรู้สึกตาลาย
เธอจำต้องวางกล่องในมือลง แล้วเดินไปสองก้าว
แต่แล้วก็พลาดท่าย่ำไปบนลูกแก้วลูกหนึ่ง เกิดลื่นล้ม “ตึง” ดังอีกครั้ง
เธอรีบใช้มือขวายันโต๊ะไว้ แต่แขนไปเหวี่ยงโดนจนพริกไทยดำที่อยู่บนโต๊ะ “เปรี้ยง” หกกระจายตามลงมาอีก
ทีนี้พื้นก็ยิ่งเละเทะเข้าไปใหญ่
ทั้งลูกแก้วและพริกไทยดำ สีก็คล้ายกัน ขนาดก็พอ ๆ กัน แยกไม่ออกเลย