ประมูล?
ลู่ซิงเฉินตาเป็นประกาย
ได้เลย!
สี่ปรมาจารย์เถียงกันเซ็งแซ่ นางก็ไม่รู้จะให้ใครดี
จริง ๆ แล้ว ก็แค่ใครให้เหรียญทองมากกว่าก็ให้คนนั้น?
ผู้เสนอราคาสูงสุดได้ไป ยุติธรรม!
ปรมาจารย์ปาปูลูกตากลิ้งไปมา ไม่ยินยอม "ทำไมต้องประมูล? เหลยจิน นายคิดว่านายรวยนักเหรอ? เรื่องที่ 5,000 เหรียญทองก็จบได้ ทำไมต้องใช้ 5 ล้านเหรียญทอง?"
ปรมาจารย์เหลยจินชำเลืองมองเขาอย่างเย็นชา
หลานหลานไม่กลัวตายตะโกนว่า "ไอ้จนอย่ามาก่อกวน!"
มันพูดแทนสิ่งที่ปรมาจารย์คนอื่น ๆ คิด
ปรมาจารย์หลิงกวงพยักหน้า "ได้ ประมูล!"
ปรมาจารย์จีวอลังเลนิดหน่อย ครุ่นคิด แล้วถอนหายใจ "เอาล่ะ ประมูล!"
มีเพียงการประมูลเท่านั้นที่จะแก้เรื่องนี้ได้
ปรมาจารย์ปาปูยังไม่ยอม "ไม่ ข้าไม่เห็นด้วย!"
ปรมาจารย์เหลยจิน "ดี ปาปูสละสิทธิ์ เราสามคนประมูล!"
ปรมาจารย์ปาปู "เฮ้ย ๆ ไม่ได้ ๆ ใครบอกข้าสละสิทธิ์?"
หลานหลาน "ชิ ไอ้จน คัดออก!"
ปรมาจารย์ปาปูโมโหหนัก "ลู่ซิงเฉิน เจ้าด่าข้า!"
ลู่ซิงเฉินทำหน้าซื่อ "ท่านปรมาจารย์ปาปู ข้าไม่ได้ทำอะไรเลย ท่านอย่าใส่ร้ายข้า…"
นางส่งสายตาให้หลานหลาน
อย่าไปยั่วโมโหปรมาจารย์ปาปูอีกเลย เดี๋ยวสิวก็จะขึ้นมาอีก
ปรมาจารย์หลิงกวงขมวดคิ้ว "เงียบ เริ่มประมูล!"
ปรมาจารย์เหลยจินเปิดฉากก่อน "5 ล้านเหรียญทอง!"
ปรมาจารย์ปาปูตกใจถอยหลังไปสองสามก้าว "เหลยจิน เจ้าบ้าไปแล้วเหรอ? 5 ล้านเหรียญทอง? เจ้าจะเอาทรัพย์สินหมดตัว?"
ปู้ปู้ยิ้ม "ท่านอาจารย์ปาปูไม่ต้องกังวล สำหรับตระกูลเราแล้ว นี่ก็แค่ขนเส้นเดียวจากวัวเก้าตัว…"