ลู่ซิงเฉินใจคอไม่ดี รอบนี้ ไม่รู้จะมีคนมากันเท่าไหร่
เธอก็คิดจะเชิญผู้เล่นเหมือนกัน แต่ทว่า กำลังหลักในตลาดก็คือเอ็นพีซี เธอตัดสินใจต้อนรับเอ็นพีซีก่อน ยังไม่เชิญผู้เล่นชั่วคราว
เพื่อป้องกันไม่ให้เอ็นพีซีกับผู้เล่นเยอะเกินไป เกิดความขัดแย้ง ควบคุมสถานการณ์ลำบาก
พอคิดได้ดังนั้น จู่ๆ เธอก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า ยังไม่มีคนเฝ้ายามที่เหมาะสมเลย
ฉู่หงอีจะส่งคนมาให้ แต่พวกนั้นเป็นผู้เล่น พลังต่อสู้ต่ำเกินไป เกรงว่าจะคุมเอ็นพีซีพวกนี้ไม่อยู่
ลู่ซิงเฉินคิดไปคิดมา สุดท้ายก็ไปหาอาจารย์เหลยจิน
อาจารย์เหลยจินผู้น่ารักกลับมาแล้ว!
หออาจารย์ยังไม่เปิดชั่วคราว เขาต้องรออีกสองสามวันถึงจะเข้าไปได้
ครั้งนี้ ลู่ซิงเฉินถือหม้อซี่โครงกระดูกหมูไปหม้อหนึ่ง ยังมีเป็ดย่าง ปลา กุ้ง ผักใบเขียวและอื่นๆ รวมแล้วเจ็ดแปดอย่าง อาหารพวกนี้ล้วนเป็นฝีมือหงสือซานกับคุณยายทั้งนั้น
อีกทั้งยังเป็นมื้อค่ำ+อาหารว่างยามดึกของเธอด้วย
แน่นอน เธอยังเอาเนื้อย่างเสียบไม้ที่เกาต้าฟู่ปิ้งเสร็จเรียบร้อยไปด้วย อุดมสมบูรณ์มาก
อาจารย์เหลยจินกำลังดำเนินการวางผังขั้นสุดท้ายของบ้านพักตากอากาศในสวนเล็กๆ และกำลังคุยกับปาปูกับตุ๊กตาอยู่ที่ยอดเขาหยานอวี่ที่หนึ่ง
ลู่ซิงเฉินยิ้มร่าจัดวางข้าวกับกับข้าวเรียบร้อย "อาจารย์ วันนี้พอมีเวลาแล้ว พวกเรากินข้าวด้วยกันสักมื้อไหม?"
อาจารย์เหลยจินมองข้าวปลาอาหารเต็มโต๊ะ ฮึในลำคอ "เกรงว่าเจ้าคงมีเรื่องอื่นจะขอสินะ?"
หลานหลานบินโฉบมา "ปาปูปาปูปาปู ข้ามาส่งข้าวให้เจ้าแล้ว"