วันรุ่งขึ้น ลู่ซิงเฉินตื่นขึ้นมาก็ไปที่ดินแดนสุขาวดีท้อดอกทันที
[วันนี้ดินแดนสุขาวดีท้อดอกไม่มีพรลาภ!]
ถึงโชคลาภจะไม่มาก แต่ลู่ซิงเฉินก็ไม่ใส่ใจ เพราะตอนนี้เธอเหลือแค่สร้างตลาดเท่านั้น เสบียงและเหรียญทองก็มีเหลือเฟือ ยังไม่ต้องพึ่งโชคมากนัก
ลู่ซิงเฉินกินอาหารเช้าเสร็จอย่างช้า ๆ เปิดหีบสมบัติอีกสองสามใบ ได้ของกินมาบางส่วน ถึงได้ไปที่หมู่บ้านฝนปราย
ปาอู่และปาลิ่วกำลังทำงานเก็บรายละเอียดตลาดให้เสร็จ อีกงานหนึ่งคือสร้างโรงแรม
แผงลอยและร้านค้าถูกจัดระเบียบเสร็จหมดแล้ว ภายในก็ตกแต่งไว้คร่าว ๆ
ลู่ซิงเฉินเดินอยู่ในตลาดของหมู่บ้านฝนปราย ก่อนอื่นก็ดูแปลงดอกไม้ เพราะฤทธิ์ของน้ำยาบำรุงพืชสีเงิน ภายในคืนเดียว พืชในแปลงก็โตขึ้นอย่างรวดเร็ว สูงประมาณ 10 กว่าเซนติเมตร
บนแปลงดอกไม้มีแต่สีเขียวขจี
บวกกับแนวต้นไม้สองข้างถนน ทำให้หมู่บ้านฝนปรายถูกปกคลุมด้วยสีเขียว งดงามอย่างยิ่ง
บริเวณชายหมู่บ้านยังมีต้นท้ออีกมาก ดอกท้อกำลังบาน สายลมโชยพัดพากลีบสีชมพูโปรยลงบนแผ่นหินเขียวที่เพิ่งปูเสร็จ เพิ่มกลิ่นอายโบราณขึ้นหลายส่วน
ช่างเป็นเมืองเล็กที่งดงามอะไรอย่างนี้!
ลู่ซิงเฉินพึงพอใจมาก
ทุกคนต่างวุ่นวาย
ทั้งฉินอู๋ชวนและเว่ยหลินต่างก็นำคนมาช่วย ส่วนจงเฉียงกำลังจัดร้านร่มกระดาษน้ำมัน เขาเอาร่มกระดาษน้ำมัน 80 คันมาวางในร้าน พร้อมกับแขวนอีหลายคันนอกร้าน
เกิดเป็นทิวทัศน์ที่แปลกตา
ลู่ซิงเฉินพอใจมาก จงเฉียงแม้จะซื่อ แต่รสนิยมก็ไม่เลว แถมยังละเอียดรอบคอบ งานอะไรก็ตามมอบให้เขาก็วางใจได้