ท่านปรมาจารย์หลิงกวงขมวดคิ้ว: "ยังมีเสื้อผ้าอีกหรือ"
ลู่ซิงเฉินผงกหัวรัว ๆ: "ใช่แล้ว ๆ ท่านปรมาจารย์ เสื้อผ้าพวกนั้นไม่มีประโยชน์แล้วสินะ"
ท่านปรมาจารย์หลิงกวงจมสู่ห้วงภวังค์ครุ่นคิด: "ช่วงสองสามปีก่อนดูเหมือนข้าจะทำเสื้อผ้าไว้ไม่น้อย โยนทิ้งในกล่องมั่ว ๆ … เอาละ เจ้าช่วยจัดการเสื้อผ้าพวกนั้นให้เรียบร้อยแล้วเอาไปขายให้ข้าหมด"
ท่านปรมาจารย์หลิงกวง: "ข้าไม่มีแก่ใจมาจัดการเรื่องพวกนี้ จะตั้งราคาหรือขายยังไง เจ้าจัดการเองให้หมดก็แล้วกัน"
ลู่ซิงเฉินตอบอย่างร่าเริง: "ได้เลยท่านปรมาจารย์ ถึงตอนนั้นข้าจะเอารายได้ส่งให้ท่านทั้งหมด"
ที่เธอต้องการคือผลการโปรโมทจากท่านปรมาจารย์หลิงกวง ตัวเองจะหาเงินหรือไม่นั้นไม่สำคัญ
ท่านปรมาจารย์หลิงกวงพอจะนึกออกถึงเรื่องพวกนี้แล้ว จึงพูดตรง ๆ ว่า: "อืม รายได้แบ่งให้เจ้าสองส่วน ถูกแล้ว พวกเหล้านั่นข้าอุตส่าห์หมักอย่างยากลำบาก ต้องตั้งราคาสูงหน่อย ไหหนึ่งขายที่… สองหมื่นเหรียญทองก็แล้วกัน"
ลู่ซิงเฉินยิ้มบาง ๆ: "ท่านปรมาจารย์ สุราของท่านดีปานนี้ ราคาจะต่ำเช่นนี้ได้ยังไง วางใจได้เลย มีข้าอยู่ ข้าจะทำให้ท่านรวยเละแน่นอน"
มีเสื้อผ้าอยู่แล้วยังจะกลัวขายเหล้าไม่ออกอีกหรือ
เธอจะขายเหล้ารสชาติย่ำแย่พวกนี้ด้วยราคาแพงที่สุด
"ดี" ท่านปรมาจารย์หลิงกวงพอใจอย่างยิ่ง เอานิ้วชี้ไปชั้นบน: "ชั้นบนยังมีเสื้อผ้าอีกนิดหน่อย เจ้าเอาไปขายให้ข้าหมด"
"จัดไป" ลู่ซิงเฉินตื่นเต้นขึ้นไปชั้นบน
ในกล่องเก็บของชั้นบน เธอพบเสื้อผ้าอีกกว่าสิบตัว รวมกับชั้นล่างเจ็ดแปดตัว ก็เป็นยี่สิบกว่าตัวแล้ว