เธอเงียบไปนานแล้ว แชทประจำเขตก็คุยกันแต่เรื่องตลาดเยียนอี่ พอได้ยินคำพูดของเธอ พวกผู้เล่นก็ตอบสนองกันยกใหญ่ทันที:
“ว้าว รับสมัครงานแล้ว ๆ ท่านผู้นำลู่เปิดรับคนอีกแล้ว!”
“ค่าตอบแทนที่ลู่ซิงเฉินให้นี่ดีจริง ๆ นะ ชั่วโมงละ 10 เหรียญทอง วันหนึ่งทำงาน 10 ชั่วโมงงั้นก็ได้ 100 เหรียญทองต่อวันเลยสิ!”
“จริง ๆ นะ สามวันก็ได้ 300 เหรียญทองแล้ว จะไปทำอะไรได้ตั้ง 300 เหรียญทอง!”
“เฮ้อ ฉันสะสมเหรียญทองมาตั้งนานก็แค่ 200 กว่าเอง ไปสร้างบ้านก็ได้เยอะขนาดนี้เลยเหรอ? กำไรชัด ๆ!”
“ฮ่า ๆ พวกแกยังมัวคุยกันอยู่อีก? คนที่ฉลาด ๆ เขาไปสมัครกันหมดแล้ว!”
“ฮิ ๆ ๆ สายไปแล้ว เขารับคนครบแล้วนะ เอาสองร้อยคนเอง ได้ยินว่ามีคนสมัครตั้งห้าพันคน!”
“ฆ่าโจรสลัดสักตัวก็ได้ไม่กี่เหรียญทอง แถมยังไม่แน่ว่าจะฆ่าได้ด้วย ชั่วโมงละ 10 เหรียญทองนี่ ไม่รู้ว่ามีกี่คนที่อยากแย่งงานนี้!”
ลู่ซิงเฉินรับคนครบแล้ว
ช่วยไม่ได้นะ คนเยอะเกินไป! แค่สิบกว่านาที เธอก็ได้มือครบตามต้องการ
กลุ่มของฉินอู๋ชวนก็อยู่กันครบ พวกเขาบอกว่าจะทำงานให้ฟรี ไม่เอาเหรียญทอง
คนกลุ่มหนึ่งมาถึงอย่างรวดเร็วและเข้าร่วมกับกลุ่มของปาห้าและปาหก
พอนักขึ้น ความคืบหน้าก็ยิ่งเร็วขึ้น
ลู่ซิงเฉินคำนวณดูแล้ว ในสามวันนี้ แปลงดอกไม้กับต้นไม้น่าจะเสร็จไม่มีปัญหา
ตอนนี้เธอต้องจัดการอีกเรื่องหนึ่ง
ร่ม!
หมู่บ้านเหมยฝนสมชื่อจริง ๆ เลย ทุกวันต้องมีฝนตกหลายรอบ ฝนโปรยปรายละออง ถ้าไม่กางร่มก็อาจเปียกได้
เพราะงั้น เสื้อกันฝนกับร่มก็เป็นของจำเป็น
เธอสามารถผลิตเสื้อกันฝนได้แล้ว