ลู่ซิงเฉินกินมื้อกลางวันแบบช้า ๆ พอถึงบ่ายโมง เธอก็ได้รับข้อความแจ้ง: [ท่านอาจารย์หลิงกวงเรียกชุมนุมให้เจ้าไปที่กายของนาง เริ่มเทเลพอร์ตใน 3, 2, 1…]
หัวของลู่ซิงเฉินมึนไปชั่วขณะ แล้วก็มาปรากฏที่เกาะเดิมอีกครั้ง
ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงวัน เธอมองเห็นหญ้าเขียวขจี ดอกเยว่หยิงบานสะพรั่ง งดงามยิ่งนัก
ท่านอาจารย์หลิงกวงเดินออกมาพร้อมรอยยิ้มกว้าง: “เจ้ามาแล้วหรือ? มา ๆ พวกเราไปดูไวน์ใหม่ที่หมักไว้เมื่อวานด้วยกันเถอะ!”
ลู่ซิงเฉินได้กลิ่นฉุนเผ็ดโชยมาเตะจมูกอย่างไว
เธอเหลือบตามองไปทางโกดัง ก็เห็นประตูเปิดอ้าอยู่ และเมล็ดเล็ก ๆ กองหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะ
เอ๊ะ นั่นไม่ใช่พริกไทยดำหรอกหรือ?
พริกไทยดำเยอะขนาดนั้น ไม่ขาดไปสักเม็ด แล้ว… ที่เธอบดจนละเอียดเมื่อคืนนี้คืออะไรกัน?
ลู่ซิงเฉินใจหายวาบ รีบเดินเข้าไปในโกดังทันที
ใช่เลย วางเรียบร้อยอยู่บนโต๊ะ ยืนยันได้แน่ว่าเป็นพริกไทยดำ เหมือนกับครั้งแรกที่เห็นเมื่อวาน ไม่ขาดไปสักเม็ด แต่ลูกแก้วในหีบกลับหายไปไม่น้อย
ไม่จริงใช่ไหม?
ไม่จริงใช่ไหม ไม่จริงใช่ไหม!
เมื่อวานเธอทำผิดพลาดงั้นหรือ?
ลู่ซิงเฉินเดินไปที่โกดัง ก้มลงหยิบลูกแก้วจากเมื่อวานขึ้นมาเม็ดหนึ่ง ดมดู กลับได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ จาง ๆ
เมื่อวาน ประสาทรับกลิ่นของเธอมีปัญหาขึ้นมาฉับพลัน ถึงไม่ได้กลิ่นแบบนี้
หอมดีนี่!
สีหน้าของลู่ซิงเฉินเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาตลอด
ข่าวร้ายคือ เมื่อวานเธอมึนงงสับสนเกินไป เลยจำพริกไทยดำผิด ข่าวดีคือ ดูเหมือนกลิ่นของลูกแก้วพวกนี้จะไม่เลวนัก
แค่ไม่รู้ว่ามีพิษหรือเปล่า
แต่…
เธอมองไปที่ท่านอาจารย์หลิงกวง
ตอนนั้นเธอถูกความซวยตามติด ประสาทรับกลิ่นแปรปรวน แถมสมองยังตื้ออีก หรือว่าจมูกกับสมองของท่านอาจารย์หลิงกวงก็พังตามไปด้วย?