จีซื่อจิ่ว?
ลู่ซิงเฉินมองลงไปจากหน้าต่าง เห็นจีซื่อจิ่วหยุดเรือเล็ก แล้วกระโดดขึ้นแพไม้ของเธอพร้อมกับจีเอ้อร์ฉือซาน
จีซื่อจิ่วยิ้มแป้น: "หลานหลาน เจ้าแกะน้อย ถวนจื่อ ฉันมาเล่นด้วยแล้ว!"
ส่วนจีเอ้อร์ฉือซานกลับมองไปรอบ ๆ
ลู่ซิงเฉินเดินออกจากห้อง
จีเอ้อร์ฉือซานเห็นเธอ ดวงตาเป็นประกาย รีบเข้ามาถาม: "ช่วงนี้เธอมีเรื่องมหัศจรรย์อะไรหรือเปล่า?"
ลู่ซิงเฉิน: "เรื่องมหัศจรรย์?"
เธอเพิ่งพบสมบัติเรือจม จีเอ้อร์ฉือซานรู้แล้วเหรอ?
เธอเล่าเรื่องเมื่อครู่สั้น ๆ
จีเอ้อร์ฉือซานตาลุกวาวกว่าเดิม: "งั้นเธอมีตั๋วเข้าเทวสถานปรมาจารย์จริง ๆ สินะ?"
ลู่ซิงเฉินพยักหน้า
จีเอ้อร์ฉือซาน: "งั้น..."
ทันใดนั้น น้ำเต้าหยกเขียวที่ผูกรอบข้อมือของลู่ซิงเฉินเปล่งแสงสีเขียวกะพริบ เสียงเย็นชาของปรมาจารย์หลิงกวงดังมา: "ลู่ซิงเฉิน เธอมาหน่อย"
ลู่ซิงเฉิน: "หา? ปรมาจารย์ ฉัน..."
ปรมาจารย์หลิงกวง: "อืม? ไม่ใช่ว่าบอกไว้แล้วเหรอ? ฉันจะเรียกเธอมาครั้งนึงทุกสัปดาห์ เป็นผู้ช่วยหมักเหล้าให้ฉัน? วันนี้ไม่ได้เหรอ?"
ลู่ซิงเฉิน: "ค่ะ ปรมาจารย์ งั้นพรุ่งนี้..."
ปรมาจารย์หลิงกวงขัดขึ้น: "ไม่ได้ก็ต้องได้ ฉันมีธุระกับเธอ เธอมาหน่อย มา!"
ลู่ซิงเฉินได้ยินเสียงแจ้งเตือน: [ปรมาจารย์หลิงกวงจะเรียกชุมนุมเธอไปอยู่ข้างกาย กำลังเริ่มเทเลพอร์ต 3 2 1...]
ลู่ซิงเฉินไม่มีทางปฏิเสธได้เลย
สถานการณ์ทางนี้ จีเอ้อร์ฉือซานเห็นแจ่มแจ้ง
สีหน้าเขาเปลี่ยนไป: "ซื่อจิ่ว หยุดกินได้แล้ว เร็ว กลับ!"