ลู่ซิงเฉินตัดสินใจไปหาท่านอาจารย์หลุยจินแล้ว
เพราะในบรรดาอาจารย์ทั้งหมดที่เธอรู้จัก ดูเหมือนท่านอาจารย์หลุยจินจะรวยที่สุด
เธอกลับไปที่แพไม้ก่อน
บนแพไม้ ยังมีคนอีกหลายคนที่ยังไม่ได้จัดการ
อย่างเช่น เติ้งเหวินปิน
ทว่า ตอนนี้เติ้งเหวินปินแทบจะคลั่งแล้ว เพราะกู้เหยียนจือกับเกาต้าฟู่กลับมาแล้ว
ทั้งสองพาฉีหลินอวี้กลับมาด้วย ในมือกู้เหยียนจือยังถือดาบยาวเล่มหนึ่ง
ด้ามดาบยาวฝังอัญมณี ดูดีกว่าดาบยาวของเขาเล็กน้อย และยาวกว่าด้วย
สีหน้าของเติ้งเหวินปินเปลี่ยนไปอย่างมาก "คุณ ๆ ๆ ฆ่าเขาเหรอ?"
กู้เหยียนจือพลิกดูดาบยาว "ใครนะ? เจ้าของดาบเล่มนี้เหรอ? ตายแล้ว!"
เกาต้าฟู่หัวเราะร่า "ไม่มีใครรอดจากการไล่ล่าของกู้เหยียนจือได้หรอก เติ้งเหวินปิน เพื่อนคนนั้นของนายตายสนิทแน่ เป็นไง เสียใจล่ะสิ?"
เติ้งเหวินปินคลั่ง "อ๊าก นั่นมันเพื่อนรักของฉัน!"
เกาต้าฟู่ทำท่าเข้าใจในทันใด "โอ้ นายนี่เองที่ฆ่าเพื่อนตัวเอง? เฮ้อ น่าเสียดาย ถูกนายฆ่าซะแล้ว!"
เติ้งเหวินปินตาแทบถลน จ้องกู้เหยียนจือด้วยความแค้น
กู้เหยียนจือมองเขาแวบหนึ่งอย่างเย็นชา ถามลู่ซิงเฉิน "ยังมีประโยชน์อีกไหม?"
ลู่ซิงเฉินมองไปที่เติ้งเหวินปิน
เติ้งเหวินปินเย็นวาบไปทั้งตัว รีบตะโกนทันที "ลู่ซิงเฉิน คุณพูดแล้วนี่ ถ้าผมช่วยคุณหากุญแจ คุณจะปล่อยผม!"
ลู่ซิงเฉินลูบกำไลลูกปัดสีน้ำเงินในมือ "ก็จริง ฉันเจอกุญแจแล้ว ตามสัญญา ต้องปล่อยคุณ"