ลู่ซิงเฉินก็เดาออกแล้ว
เพราะพวกนางเจอนกยิ้มแฉ่งมาหลายตัว แต่นกตัวนี้พิเศษกว่านกตัวอื่น นอกจากหัวเราะแล้ว มันยังพูดได้อีกหนึ่งประโยค
ลู่ซิงเฉินรีบชักแส้งูเทวดาออกมา แล้วกระโดดขึ้นหลังหลานหลาน พลางแปะการ์ดเร่งความเร็วใส่หลานหลานไปด้วย
หลานหลานพุ่งเข้าใส่
นกยิ้มแฉ่งหันหลังหนีทันที
ลู่ซิงเฉินฉงนหนัก เมื่อวานมันจะตายคาตีน มันถึงขั้นขนโกร๋น แต่ทำไมผ่านไปคืนเดียว ขนมันถึงขึ้นหนาขนาดนี้
พลังฟื้นฟูนี่มันน่าขนหัวลุกเกินไปแล้ว!
นางคิดว่านกยิ้มแฉ่งตัวนี้ไม่ธรรมดา นางจึงระแวดระวังเป็นพิเศษ กลัวจะพลาดเผลอตีมันตาย
ด้วยความหวาดระแวงว่าจะพลาดทำลายเป้าหมายสุดท้ายกลับทำให้จับมันไม่ได้เสียที
ลู่ซิงเฉินร้อนใจ เมื่อเห็นนกยิ้มแฉ่งบึ่งมาทางฉีหลินอวี้ ก็รีบแชทส่วนตัวไปว่า "ฉีหลินอวี้ สกัดมันไว้!"
หลานหลานเร่งความเร็วมาถึงตัว ลู่ซิงเฉินตะโกนใส่ฉีหลินอวี้ที่ยืนอึนว่า "ฉีหลินอวี้ หลบไป!"
ฉีหลินอวี้ผงะไปครู่หนึ่ง ยืนนิ่งไม่ขยับ
กว่าจะได้สติว่านกยิ้มแฉ่งวิ่งผ่านไปแล้ว ก็รีบออกวิ่งไล่
เสียเวลาไปชั่วอึดใจเดียว นกยิ้มแฉ่งก็เผ่นหนีไปได้
การ์ดเร่งความเร็วหมดเวลา ลู่ซิงเฉินลงจากหลังหลานหลานอย่างหัวเสีย
นางถาม "ฉีหลินอวี้ เกิดอะไรขึ้น เมื่อกี้ทำไมเจ้ายืนเหม่อ"
ฉีหลินอวี้ขมวดคิ้ว "ซิงเฉิน เมื่อกี้ทำไมเจ้าถึงปล่อยมือตลอดเวลาแทนที่จะฆ่านกยิ้มแฉ่งตัวนั้น"
ลู่ซิงเฉินเล่าข้อกังวลของตนให้ฟัง
ฉีหลินอวี้สีหน้าเคร่งขรึม "เมื่อกี้ข้าติดต่อเพื่อนของข้า เลยใจลอย เพื่อนข้าบอกว่า ถ้านกยิ้มแย้มเริ่มจู่โจมใส่คน แสดงว่าเรื่องใหญ่กำลังมา นั่นหมายความว่ามันผูกใจเจ็บ แล้วต่อไปจะบุกจู่โจมมนุษย์แบบไม่เป็นเวลา"
"จู่โจม?" ลู่ซิงเฉินขมวดคิ้ว
"อืม!" ฉีหลินอวี้พยักหน้า "เมื่อครู่นี้ ข้าไม่ได้แหย่นกยิ้มแฉ่งตัวนี้เลย มันเป็นฝ่ายบุกข้าก่อน"