กุมอำนาจทั่วราชสำนัก ชูทวนมังกร ปักธงมังกร!

ตอนที่ 4 แสดงอำนาจหน้าพระที่นั่ง

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“พรวด—”

โลหิตคำหนึ่งพุ่งออกจากปากฮ่องเต้ชรา กระเซ็นเปื้อนฉลองพระองค์มังกร ร่างทั้งร่างทรุดอ่อนอยู่บนแท่นบรรทมมังกร

เหล่าขุนนางบุ๋นบู๊ภายในท้องพระโรงต่างสูดลมหายใจเย็นเยียบ องค์รัชทายาทรีบถลาเข้าไปหา “เสด็จพ่อ!”

ฉินเวิ่นยืนอยู่กับที่ มองภาพเบื้องหน้าด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

ฮ่องเต้ชราหอบหายใจหนัก ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีเงื้อมพระหัตถ์ขึ้น ก่อนชี้สั่น ๆ ไปยังฉินเวิ่น “เจ้า... เจ้าขุนนางทรยศ...”

“ฝ่าบาทโปรดระงับโทสะ” ฉินเวิ่นประสานมือ “กระหม่อมเพียงช่วยฝ่าบาทปราบกบฏ จะกล่าวว่ากระหม่อมเป็นขุนนางทรยศได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?”

“ซังหยวนเป็นคนของเรา...” ฮ่องเต้ชราตรัสได้เพียงครึ่งประโยค ก็กลืนคำพูดกลับลงคออย่างยากเย็น

พระองค์ตรัสไม่ได้

หากยอมรับว่าซังหยวนเป็นคนสนิทที่พระองค์สั่งให้วางยาพิษสังหารฉินเวิ่น ก็เท่ากับยอมรับว่าพระองค์วางแผนใส่ร้ายขุนนางผู้สร้างคุณูปการ

หากเรื่องเช่นนี้แพร่ออกไป พระเกียรติยศของพระองค์ย่อมป่นปี้จนหมดสิ้น

“ฝ่าบาททรงหมายจะตรัสว่า ซังหยวนเป็นขุนนางผู้ภักดีของฝ่าบาทหรือพ่ะย่ะค่ะ?” ฉินเวิ่นยิ้ม “น่าเสียดาย ขุนนางผู้ภักดีไม่ควรก่อกบฏ เมื่อก่อกบฏแล้วก็ย่อมเป็นกบฏทรยศ กระหม่อมสังหารกบฏเพื่อฝ่าบาท นับเป็นความชอบใหญ่หลวงประการหนึ่งมิใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ?”

ฮ่องเต้ชราโกรธจนพระวรกายสั่นเทา ทว่ากลับตรัสไม่ออกแม้แต่คำเดียว

เมื่อเห็นเช่นนั้น ก่งฝานหมิงก็รีบก้าวออกมา “พระวรกายฝ่าบาทยังไม่แข็งแรง ขอราชครูโปรดอย่าตรัสมากไปกว่านี้ มิฉะนั้นอาจรบกวนพระอาการพ่ะย่ะค่ะ”

“ใต้เท้าก่งกล่าวถูกต้อง” ฉินเวิ่นพยักหน้า “ฝ่าบาทต้องทรงพักฟื้น กระหม่อมขอทูลลา”

“ช้าก่อน!” ฮ่องเต้ชราตรัสขึ้นกะทันหัน พระสุรเสียงแหบพร่า

ฉินเวิ่นหันกลับไปรอฟังถ้อยคำต่อไป

ฮ่องเต้ชราจ้องฉินเวิ่นเขม็ง เงียบไปครู่หนึ่งจึงตรัสช้า ๆ “ในเมื่อซังหยวนคิดก่อกบฏ ฉินไอ้ชิงมีความชอบในการปราบกบฏ เรา... เราอนุญาตแล้ว”

ถ้อยคำนี้ตรัสออกมาอย่างยากลำบาก ราวกับถูกเค้นออกมาจากลำคอ

มุมปากฉินเวิ่นยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม

ฮ่องเต้ชรายอมรับแล้ว

ขอเพียงพระองค์ยอมรับว่าซังหยวนก่อกบฏ การที่ฉินเวิ่นเข้าควบคุมกองทหารรักษาพระองค์ก็ย่อมสมเหตุสมผล

“กระหม่อมขอบพระทัยฝ่าบาท” ฉินเวิ่นประสานมือ

ฮ่องเต้ชราหลับพระเนตร สูดพระอัสสาสะลึก ก่อนลืมพระเนตรขึ้นฉับพลันแล้วตรัสเสียงก้อง “เรามีพระราชโองการ!”

ทุกคนในท้องพระโรงชะงัก ก่อนจะคุกเข่าลงพร้อมกัน “กระหม่อมทั้งหลายขอน้อมฟังพระราชโองการ!”

ฮ่องเต้ชราพยายามพยุงพระวรกายขึ้นนั่ง ขันทีรีบเข้าไปประคอง

“เรา... เรารู้ดีว่าวันเวลาของเรามีไม่มากแล้ว” ฮ่องเต้ชราหอบหายใจ “นับแต่วันนี้เป็นต้นไป เราจะมอบราชบัลลังก์ให้องค์รัชทายาท ให้เขาสืบทอดราชบัลลังก์!”

“เสด็จพ่อ!” องค์รัชทายาทร่ำไห้คุกเข่าลงบนพื้น

“หลังเราสิ้นพระชนม์ องค์รัชทายาทยังเยาว์วัย จำต้องมีผู้ช่วยเหลือ” ฮ่องเต้ชรากวาดพระเนตรมองรอบหนึ่ง ก่อนหยุดอยู่ที่ฉินเวิ่น “ฉินเวิ่นมีความชอบจากการปฏิรูปและปราบกบฏ เราแต่งตั้งเจ้าเป็นอัครเสนาบดีฝ่ายซ้าย ให้ดูแลราชกิจทั้งหมด”

ฉินเวิ่นเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

อัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายหรือ?

ฮ่องเต้ชราตรัสต่อ “ก่งฝานหมิงภักดีอย่างยิ่ง เราแต่งตั้งเจ้าเป็นอัครเสนาบดีฝ่ายขวา ร่วมกับอัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายดูแลราชกิจ คอยตรวจสอบถ่วงดุลกัน และช่วยเหลือกษัตริย์องค์ใหม่”

ก่งฝานหมิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนรีบโขกศีรษะ “กระหม่อมขอบพระทัยในพระมหากรุณาธิคุณพ่ะย่ะค่ะ!”

ฉินเวิ่นมิได้กล่าวสิ่งใด

ฮ่องเต้ชรากำลังถ่วงดุลอำนาจเขา

อัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายคนหนึ่ง อัครเสนาบดีฝ่ายขวาคนหนึ่ง ภายนอกดูเหมือนร่วมกันดูแลราชกิจ ทว่าแท้จริงแล้วคือให้ทั้งสองคอยยับยั้งกันและกัน

“อีกประการหนึ่ง” ฮ่องเต้ชรากระแอมหลายครั้ง “หลังเราสิ้นพระชนม์ องค์รัชทายาทขึ้นครองราชย์ ให้เปลี่ยนศักราชเป็นหย่งอัน ส่วน... ส่วนการจัดการพระราชพิธีศพของเรา ให้กรมพิธีการเป็นผู้ดำเนินการ”

“กระหม่อมทั้งหลายรับพระบัญชาพ่ะย่ะค่ะ!”

หลังตรัสจบ ฮ่องเต้ชราก็ประหนึ่งถูกสูบเรี่ยวแรงไปจนหมด ร่างทรุดลงบนแท่นบรรทมมังกร หลับพระเนตรและไม่ตรัสสิ่งใดอีก

หมอหลวงรีบเข้าไปจับชีพจร ก่อนส่ายหน้าและถอนหายใจ

ภายในท้องพระโรงเงียบงัน

ผู้ดูแลหลี่ซึ่งยืนอยู่ข้างฮ่องเต้ชรา เป็นขันทีชราวัยกว่าหกสิบปี เขาสั่นเทิ้มหยิบพระราชโองการขึ้น แล้วเดินมาหาฉินเวิ่น

“ใต้เท้าฉิน โปรดรับพระราชโองการ” ผู้ดูแลหลี่กล่าวด้วยเสียงแหลมเล็ก

ฉินเวิ่นไม่ขยับ

ผู้ดูแลหลี่ชะงักไป ก่อนขึ้นเสียง “ใต้เท้าฉิน พระดำรัสของฝ่าบาท โปรดรับพระราชโองการ!”

คราวนี้ฉินเวิ่นจึงเงยหน้าขึ้น จ้องผู้ดูแลหลี่ มุมปากยกเป็นรอยยิ้มเย็นชา

“ผู้ดูแลหลี่กำลังเร่งรัดกระหม่อมหรือ?”

ผู้ดูแลหลี่ใจเต้นวูบ รีบยิ้มประจบ “มิกล้า มิกล้าขอรับ เพียงแต่พระราชโองการของฝ่าบาทอยู่ที่นี่...”

“เมื่อพระราชโองการของฝ่าบาทอยู่ที่นี่ กระหม่อมย่อมรับไว้” ฉินเวิ่นกล่าวตัดบท “แต่ก่อนรับพระราชโองการ กระหม่อมมีเรื่องหนึ่งไม่เข้าใจ”

“เรื่องใดหรือ?” ผู้ดูแลหลี่ถามอย่างระมัดระวัง

“ผู้ดูแลหลี่รับใช้ในวังมาหลายปี คงทราบกฎอยู่กระมัง?” ฉินเวิ่นถามยิ้ม ๆ

“ย่อมทราบ” ผู้ดูแลหลี่เช็ดเหงื่อบนหน้าผาก

“เช่นนั้นผู้ดูแลหลี่ก็คงทราบว่าขันทีห้ามยุ่งเกี่ยวกับราชกิจ” น้ำเสียงฉินเวิ่นพลันเย็นเยียบ “ฝ่าบาทมีพระราชโองการ กระหม่อมยังไม่ได้รับ แต่ผู้ดูแลหลี่กลับเร่งให้กระหม่อมรับ นี่หมายความว่าอย่างไร?”

ใบหน้าผู้ดูแลหลี่ซีดเผือด “ใต้เท้าฉินเข้าใจผิดแล้ว ข้าน้อยเพียง...”

“เพียงอะไร?” ฉินเวิ่นแค่นยิ้ม “คิดจะตัดสินใจแทนฝ่าบาทหรือ คิดจะตัดสินใจแทนกระหม่อม?”

“มะ... มิใช่...” ผู้ดูแลหลี่ตกใจจนคุกเข่าลงบนพื้น

ฉินเวิ่นหันไปทางฮ่องเต้ชรา “ฝ่าบาท ผู้ดูแลหลี่ยุ่งเกี่ยวกับราชกิจ ตามกฎหมายควรลงโทษอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?”

ฮ่องเต้ชราลืมพระเนตรขึ้น จ้องฉินเวิ่น แต่ไม่ตรัสตอบ

ฉินเวิ่นไม่รอคำตอบ หันไปทางหวังหู่โดยตรง “หวังหู่”

“อยู่ขอรับ!”

“ผู้ดูแลหลี่ยุ่งเกี่ยวกับราชกิจ โบยจนตาย”

“ขอรับ!” หวังหู่ชักดาบ แล้วตรงเข้าไปหาผู้ดูแลหลี่

“มะ... อย่า!” ผู้ดูแลหลี่ตกใจจนคลานไปอยู่เบื้องหน้าฮ่องเต้ชรา “ฝ่าบาทช่วยชีวิตด้วย! ฝ่าบาท!”

ฮ่องเต้ชราเผยอพระโอษฐ์ ทว่ากลับตรัสสิ่งใดไม่ออก

พระองค์อยากช่วยผู้ดูแลหลี่

แต่เหตุผลของฉินเวิ่นหนักแน่นเกินไป

ขันทียุ่งเกี่ยวกับราชกิจ เป็นข้อห้ามร้ายแรง

หากพระองค์ปกป้องผู้ดูแลหลี่ในยามนี้ ก็เท่ากับยอมรับว่าพระองค์ปล่อยให้ขันทียุ่งเกี่ยวกับราชกิจ

“ฉับ—”

ดาบฟันลง ศีรษะผู้ดูแลหลี่กลิ้งไปด้านข้าง

โลหิตกระเซ็นเปรอะพื้น

ท้องพระโรงเงียบสนิท

ฉินเวิ่นปัดมือ “หวังหู่ ลากศพออกไป”

“ขอรับ” หวังหู่ลากศพผู้ดูแลหลี่ออกจากท้องพระโรง

ฉินเวิ่นจึงหันไปทางฮ่องเต้ชรา ประสานมือ “ฝ่าบาท กระหม่อมขอรับพระราชโองการ”

ฮ่องเต้ชราจ้องฉินเวิ่น พระเนตรเปี่ยมเพลิงโทสะ ทว่าทรงทำอะไรไม่ได้

ฉินเวิ่นคุกเข่ารับพระราชโองการ จากนั้นลุกขึ้นกวาดตามองทั่วท้องพระโรง

“ใต้เท้าทั้งหลาย วันนี้คงเห็นกันชัดแล้ว” ฉินเวิ่นกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ในราชสำนักมีขุนนางกบฏและคนทรยศ แต่ตราบใดที่กระหม่อมยังอยู่ แผ่นดินต้ากานก็จะมั่นคงดุจขุนเขา”

“หากใต้เท้าทั้งหลายจงรักภักดีต่อแผ่นดิน กระหม่อมย่อมยินดีต้อนรับ หากมีความคิดอื่น...”

ฉินเวิ่นหยุดไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มยิ่งแฝงแววเย้ยหยัน “ผู้ดูแลหลี่คือจุดจบ”

เหล่าขุนนางบุ๋นบู๊ในท้องพระโรงก้มหน้าลง ไม่มีผู้ใดกล้าส่งเสียง

ฉินเวิ่นหันกายเดินไปยังนอกท้องพระโรง

“กระหม่อมขอทูลลา”

เมื่อเดินถึงประตู ฉินเวิ่นพลันหยุดฝีเท้า หันกลับไปมองฮ่องเต้ชราบนแท่นบรรทมมังกร

“ฝ่าบาทโปรดทรงพักรักษาพระวรกายให้ดี กระหม่อมจะตรากตรำดูแลราชกิจทั้งวันทั้งคืน ไม่ให้ฝ่าบาทผิดหวังในความไว้วางพระราชหฤทัยพ่ะย่ะค่ะ”

กล่าวจบ ฉินเวิ่นก็ก้าวยาว ๆ ออกจากตำหนักหย่างซิน

เบื้องหลังมีเสียงไออย่างรุนแรงของฮ่องเต้ชราดังมา

“เสด็จพ่อ!” องค์รัชทายาทร่ำไห้ถลาเข้าไปหา

ฮ่องเต้ชรากุมพระหัตถ์องค์รัชทายาท ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดตรัสว่า “จำไว้... จำไว้... ฉินเวิ่นคนทรยศผู้นี้... เก็บไว้ไม่ได้...”

“เสด็จพ่อ!”

ฮ่องเต้ชรายังตรัสไม่ทันจบ พระเนตรก็เหลือกขึ้น ก่อนหมดสติไปทันที

“ฝ่าบาท!”

“หมอหลวง! หมอหลวง!”

ภายในท้องพระโรงพลันโกลาหล

ก่งฝานหมิงยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน ใบหน้าหม่นคล้ำ จ้องไปยังทิศทางนอกท้องพระโรง

ฉินเวิ่นเดินออกจากตำหนักหย่างซิน สูดลมหายใจลึก

หวังหู่เดินเข้ามาหา “ใต้เท้า”

“ทำได้ดี” ฉินเวิ่นพยักหน้า

หวังหู่ยิ้มซื่อ “เป็นเพราะใต้เท้าสั่งสอนดีขอรับ”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป