“ใต้เท้า กลอุบายที่ท่านใช้ในท้องพระโรงเมื่อครู่ ทำให้ข้าน้อยเลื่อมใสยิ่งนัก!” หวังหู่กดเสียงต่ำ น้ำเสียงตื่นเต้น “ฮ่องเต้เฒ่าถูกท่านทำให้โมโหถึงเพียงนั้น เกรงว่าคงอยู่ได้อีกไม่กี่วันแล้ว!”
ฉินเวิ่นชะงักฝีเท้า ก่อนหันมองหวังหู่
“ติดตามข้ามาตั้งหลายปี ยังไม่รู้อีกหรือว่าคำใดควรพูด คำใดไม่ควรพูด?”
หวังหู่ชะงัก เมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นชาในน้ำเสียงของฉินเวิ่น ก็รีบคุกเข่าลง “ข้าน้อยสมควรตาย!”
“ลุกขึ้นเถิด” ฉินเวิ่นโบกมือ “จงจำไว้ ภัยเกิดจากปาก วันนี้ไม่มีผู้ใดได้รับอนุญาตให้เอ่ยเรื่องนี้ออกไปแม้แต่คำเดียว”
“ขอรับ!”
ฉินเวิ่นเดินหน้าต่อ ความคิดในหัวแล่นปราด
แม้ฮ่องเต้เฒ่าจะถูกเขาทำให้โมโหจนกระอักเลือด แต่สถานการณ์ยังห่างไกลจากคำว่ามั่นคง
เหล่าขุนนางบุ๋นบู๊ในราชสำนักแสร้งสวามิภักดิ์ ทว่าลับหลังไม่รู้มีกี่คนที่อยากให้เขาตาย
ที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือ อำนาจทางทหารในหัวเมืองยังไม่อยู่ในกำมือเขาทั้งหมด
แม่ทัพชายแดนหลายคนล้วนเป็นคนสนิทที่ฮ่องเต้เฒ่าบ่มเพาะมาหลายปี
หากชิงบัลลังก์อย่างบุ่มบ่ามในยามนี้ มีแต่จะทำให้ทุกฝ่ายรุมเล่นงาน
ต้องค่อยเป็นค่อยไป
เริ่มจากทำให้ราชสำนักมั่นคง แล้วค่อย ๆ กัดกินอำนาจทางทหารในหัวเมือง รอจนถึงเวลาที่เหมาะสม แล้วค่อย…
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ฉินเวิ่นก็ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้ม
เขายื่นมือไปลูบสิ่งของในอกเสื้อ
มันคือปิ่นหยกเล่มหนึ่ง
ของซูหนิงปิง
ก่อนหน้านี้ตอนออกจากตำหนักฮองเฮา เขาหยิบติดมือมา
หยกเนื้อนุ่มนวล ยังหลงเหลือไออุ่นและกลิ่นหอมของสตรี
ฉินเวิ่นเล่นปิ่นหยกในมือ ภาพใบหน้าของซูหนิงปิงที่ทั้งอับอายทั้งขุ่นเคืองผุดขึ้นในห้วงความคิด
สตรีผู้นี้…
ก็น่าสนใจอยู่ไม่น้อย
“พรุ่งนี้ค่อยไปวังหลังอีกสักครั้ง” ฉินเวิ่นพึมพำกับตนเอง
“ใต้เท้าพูดว่าอะไรหรือ?” หวังหู่ฟังไม่ชัด
“ไม่มีอะไร” ฉินเวิ่นเก็บปิ่นหยก “เตรียมเกี้ยว กลับจวน”
ไม่นาน เกี้ยวแปดคนหามก็จอดอยู่นอกประตูวัง
ฉินเวิ่นนั่งเข้าไปในเกี้ยว ด้านหลังมีหวังหู่กับองครักษ์ตายกลุ่มหนึ่งกว่าสิบคนติดตาม
เกี้ยวเคลื่อนไปอย่างช้า ๆ ผ่านถนนสายยาวอันเวิ้งว้าง
ราตรีมืดมิด บนถนนแทบไม่เห็นเงาผู้คน
ฉินเวิ่นเอนกายอยู่ในเกี้ยว หลับตาทำทีงีบหลับ
ทันใดนั้น เสียงแหวกอากาศพลันดังขึ้น!
“ระวัง!” หวังหู่ตะโกนลั่น
“ฟิ้ว ๆ ๆ—”
ลูกดอกจากหน้าไม้หลายดอกพุ่งออกมาจากความมืด ตรงเข้าใส่เกี้ยว!
องครักษ์ตอบสนองว่องไว ชักดาบขึ้นขวางหน้าเกี้ยวในพริบตา
“เคร้ง ๆ ๆ—”
ลูกดอกจากหน้าไม้ถูกปัดกระเด็น ตกลงบนพื้น
ฉินเวิ่นลืมตาขึ้น เลิกม่านเกี้ยวมองออกไปด้านนอก
เห็นคนชุดดำปิดหน้าราวเจ็ดแปดคนยืนอยู่บนหลังคาสองข้างถนน ในมือถือหน้าไม้กับดาบและกระบี่
“มือสังหาร!” หวังหู่ชักดาบ นำเหล่าองครักษ์ตายพุ่งเข้าไป
เมื่อคนชุดดำเห็นว่าการลอบโจมตีล้มเหลว ก็ไม่ถอยหนี พวกมันกระโดดลงจากหลังคา เข้าต่อสู้กับหวังหู่และคนอื่น ๆ ทันที
เสียงดาบกระบี่ปะทะกันกึกก้องไปทั่วถนนสายยาว
ฉินเวิ่นนั่งอยู่ในเกี้ยว มองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
เจ้าของร่างเดิมวางแผนมาสามสิบปี เหล่าองครักษ์ตายที่เขาเลี้ยงไว้ลับ ๆ ล้วนเป็นยอดฝีมือ
แม้มือสังหารเหล่านี้จะมีฝีมือไม่เลว แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าหวังหู่ก็ยังห่างชั้นนัก
ยังไม่ทันครบเวลาหนึ่งก้านธูป มือสังหารเจ็ดแปดคนก็ถูกฟันล้มไปแล้วหกคน
อีกสองคนที่เหลือเห็นท่าไม่ดี จึงหันหลังคิดหนี
“จับเป็น!” ฉินเวิ่นเอ่ยขึ้นกะทันหัน
หวังหู่รับคำ พลันกระโจนไล่ตามไปไม่กี่ครั้ง ก็ฟันเอ็นขาของคนหนึ่งขาด
“อ๊าก—”
คนผู้นั้นร้องโหยหวน ล้มลงกับพื้น
อีกคนวิ่งได้เร็ว หายลับไปในราตรี
หวังหู่หิ้วมือสังหารกลับมา แล้วโยนลงหน้าเกี้ยวของฉินเวิ่นราวกับหิ้วลูกไก่
“ใต้เท้า จับได้แล้ว”
ฉินเวิ่นลงจากเกี้ยว เดินไปหยุดตรงหน้ามือสังหาร
ใบหน้าของมือสังหารถูกผ้าดำปิดไว้ เผยให้เห็นเพียงดวงตาคู่หนึ่งซึ่งเต็มไปด้วยความเคียดแค้น
“พูดมา ใครส่งเจ้ามา?” ฉินเวิ่นย่อตัวลง
มือสังสรกัดฟัน ไม่ยอมพูด
ฉินเวิ่นยิ้ม “ไม่พูดหรือ? เช่นนั้นก็อย่าหาว่าข้าไม่ปรานี”
เขาหันไปทางหวังหู่ “ลงมือ”
หวังหู่ไม่พูดพร่ำ ชักมีดสั้นออกมา แทงเข้าที่ไหล่ของมือสังหารทันที
“อ๊าก—”
มือสังหารร้องโหยหวน เหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก
“ข้าถามอีกครั้ง ใครส่งเจ้ามา?” ฉินเวิ่นเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
มือสังหารหอบหายใจอย่างหนัก แต่ก็ยังไม่ปริปาก
หวังหู่แทงมีดอีกครั้ง คราวนี้แทงเข้าที่ไหล่อีกข้าง
“จะพูดหรือไม่?”
มือสังหารตัวสั่นงันงก ในที่สุดก็พังทลาย “ข้าพูด! ข้าพูดแล้ว!”
หวังหู่ดึงมีดสั้นออกมา แล้วถอยไปก้าวหนึ่ง
“เป็น…เป็นพระชายารัชทายาท!” มือสังหารกัดฟัน “พระชายารัชทายาทสั่งให้พวกเราดักสังหารท่าน ไม่ว่าตายหรือเป็น!”
ฉินเวิ่นหรี่ตาลง
พระชายารัชทายาทหรือ?
ช่างเป็นพระชายารัชทายาทที่กล้านัก
ฮ่องเต้เฒ่ายังไม่สิ้นพระชนม์สนิท นางก็กล้าลงมือแล้วหรือ?
“ยังมีผู้ใดร่วมมืออีก?” ฉินเวิ่นถามต่อ
“มีเพียงพระชายารัชทายาทที่เป็นผู้สั่งการ ส่วนคนอื่นข้าไม่รู้” มือสังหารพูดจบก็ก้มหน้า
ฉินเวิ่นลุกขึ้น ยืนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง
เบื้องหลังพระชายารัชทายาทต้องมีคนอื่นอยู่อีกแน่
แต่สถานการณ์ยังไม่มั่นคง ยามนี้ยังไม่ควรแหวกหญ้าให้งูตื่น
“เอาตัวไปขังไว้” ฉินเวิ่นสั่ง “ห้ามผู้ใดพบเขา รวมถึงเจ้าด้วย”
หวังหู่อึ้งไป “ใต้เท้า ไม่สังหารหรือ?”
“สังหารย่อมง่ายกว่า แต่เก็บเขาไว้มีประโยชน์กว่า” ฉินเวิ่นหันกลับขึ้นเกี้ยว “เมื่อถึงเวลา เขาย่อมมีประโยชน์เอง”
แม้หวังหู่จะไม่เข้าใจ แต่ก็ยังทำตามคำสั่ง
องครักษ์ตายหลายคนลากมือสังหารออกไป แล้วหายลับไปในราตรี
ฉินเวิ่นกลับเข้าไปนั่งในเกี้ยว เกี้ยวเคลื่อนต่อไป
ถนนกลับคืนสู่ความเงียบสงบ ราวกับการต่อสู้เมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น
ครึ่งชั่วยามต่อมา เกี้ยวก็จอดหน้าจวนแห่งหนึ่ง
ที่นี่คือจวนของฉินเวิ่น—จวนอัครมหาเสนาบดี
แม้ฮ่องเต้เฒ่าเพิ่งแต่งตั้งเขาเป็นอัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายเมื่อครู่ แต่เจ้าของร่างเดิมดำรงตำแหน่งราชครูมาก่อน จวนจึงมีขนาดใหญ่โตสมฐานะอยู่แล้ว
ป้ายหน้าประตูเขียนว่า “จวนราชครู” มีแสงโคมสว่างไสว
ฉินเวิ่นลงจากเกี้ยว พ่อบ้านที่หน้าประตูรีบเข้ามาต้อนรับ
“นายท่าน ท่านกลับมาแล้ว!”
พ่อบ้านเป็นชายชราอายุเกินหกสิบปี แซ่จ้าว ติดตามเจ้าของร่างเดิมมานานกว่ายี่สิบปี นับเป็นคนสนิทผู้หนึ่ง
ฉินเวิ่นพยักหน้า แล้วเดินเข้าไปด้านใน
“นายท่าน ฮูหยินรอท่านอยู่ในห้องขอรับ” พ่อบ้านจ้าวกล่าวอย่างระมัดระวัง
ฉินเวิ่นชะงักฝีเท้า
ฮูหยินหรือ?
ภรรยาที่แต่งงานกับเจ้าของร่างเดิมหรือ?
ภาพหลายภาพวาบขึ้นในห้วงความคิดของเขา
ภรรยาของเจ้าของร่างเดิมชื่อหลิ่วจือจือ เป็นบุตรีของอดีตเสนาบดีกรมคลัง
ในปีนั้น หลังเจ้าของร่างเดิมสอบได้จอหงวน ก็ได้รับความชื่นชมจากเสนาบดีกรมคลัง จึงแต่งหลิ่วจือจือเป็นภรรยา อาศัยอำนาจของตระกูลหลิ่วไต่เต้าขึ้นสู่ตำแหน่งสูงเรื่อยมา
แต่เจ้าของร่างเดิมไม่เคยมีใจให้หลิ่วจือจือแม้แต่น้อย
ที่แต่งนางก็เพียงเพื่อใช้ประโยชน์จากตระกูลหลิ่ว
ตลอดหลายปีหลังแต่งงาน เจ้าของร่างเดิมถึงกับไม่เคยร่วมเรียงเคียงหมอนกับนาง
ฉินเวิ่นขมวดคิ้ว
นี่มันเรื่องอะไรกัน?
ใช้ประโยชน์เสร็จก็ทอดทิ้งอย่างนั้นหรือ?
“ฮูหยินอยู่ห้องใด?” ฉินเวิ่นถาม
“อยู่เรือนตะวันออกขอรับ” พ่อบ้านจ้าวตอบ
ฉินเวิ่นก้าวเท้าไปทางเรือนตะวันออก
พ่อบ้านจ้าวรีบตามไป แต่เมื่อเดินไปได้ครึ่งทาง ฉินเวิ่นก็หยุดลงกะทันหัน
“พวกเจ้าถอยไปให้หมด ข้าจะไปเอง”
“ขอรับ…” พ่อบ้านจ้าวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะคุกเข่าลงกะทันหัน “นายท่าน โปรดเมตตาด้วย!”
ฉินเวิ่นหันไปมอง “หมายความว่าอย่างไร?”
“นายท่าน ฮูหยินนาง…นางรู้ความผิดแล้ว!” พ่อบ้านจ้าวโขกศีรษะ “เมื่อวานท่านถูกเหล่าขุนนางถวายฎีกากล่าวโทษในราชสำนัก พอกลับจวนก็ฟาดฮูหยินไปหนึ่งฉาด ฮูหยินมิได้กล่าวโทษท่าน ยังคงรอท่านกลับมาอยู่ในห้อง…”
สีหน้าฉินเวิ่นพลันเคร่งขรึม
ฟาดนางไปหนึ่งฉาดหรือ?
เขาฟังต่อ
“เมื่อคืนท่านกล่าวว่า…คืนนี้จะอบรมฮูหยินอีก…” เสียงพ่อบ้านจ้าวสั่นเครือ “นายท่าน ฮูหยินรู้ความผิดแล้วจริง ๆ ขอท่านโปรดละเว้นนางสักครั้ง!”
ฉินเวิ่นยืนนิ่ง ความทรงจำช่วงหนึ่งผุดขึ้นในหัว
เมื่อวาน เจ้าของร่างเดิมถูกกลุ่มขุนนางผู้ถวายฎีกากล่าวโทษในราชสำนัก หาว่าเขาใช้อำนาจเกินขอบเขตและก่อความวุ่นวายในการปกครอง
หลังกลับจวน เจ้าของร่างเดิมโกรธเกรี้ยวเป็นอันมาก พอดีกับที่หลิ่วจือจือมาถามสารทุกข์สุกดิบ เขาจึงฟาดนางจนล้มลงกับพื้น