กุมอำนาจทั่วราชสำนัก ชูทวนมังกร ปักธงมังกร!

ตอนที่ 3 ทำฮ่องเต้เฒ่าโกรธจนกระอักโลหิต

7 นาที· 1.7K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ตำหนักหย่างซิน ภายในห้องบรรทมของฮ่องเต้ แสงเทียนสลัว บรรยากาศหนักอึ้ง

พระเกศาและพระมัสสุของฮ่องเต้บนแท่นบรรทมมังกรขาวโพลน พระพักตร์เหลืองซีด พระองค์ค่อย ๆ ลืมพระเนตรอันหนักอึ้ง แม้แต่จะสูดพระปราณสักเฮือกก็ยังไร้เรี่ยวแรง

องค์รัชทายาทวัยเยาว์คุกเข่าอยู่ข้างแท่นบรรทม ทอดพระเนตรฮ่องเต้ที่ใกล้สิ้นพระชนม์ด้วยความกังวล

เหล่าขุนนางผู้สำเร็จราชการคุกเข่าอยู่กับพื้น ใช้มือปิดหน้า สะอื้นไห้ ต่างกังวลถึงอนาคตของราชวงศ์ต้ากาน

ฮ่องเต้ทรงเผยอพระโอษฐ์ที่แห้งผาก ตรัสด้วยสุรเสียงแหบพร่า “ขุนนางที่รักทั้งหลาย หลายวันมานี้เรารู้สึกว่าพระวรกายไม่สู้ดี แม้จะเชิญหมอเทวดาทั่วหล้ามารักษา ก็ยังไม่เห็นผล เกรงว่าชีวิตเราคงเหลืออีกไม่นาน”

เหล่าขุนนางสะดุ้งตกใจ รีบโขกศีรษะ “ขอฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปี หมื่น ๆ ปี!”

ฮ่องเต้ทรงผ่อนลมหายใจขุ่นข้นออกมา ก่อนกวาดพระเนตรมองเหล่าขุนนางที่อยู่ในตำหนัก “เพื่อให้ราชวงศ์ต้ากานสืบต่อไปชั่วกาลนาน เราตั้งพระทัยจะถ่ายทอดบัลลังก์ให้องค์รัชทายาท หวังว่าขุนนางทั้งหลายจะช่วยกันถวายงานอย่างเต็มกำลัง แค่ก ๆ ๆ”

ขุนนางบางส่วนรีบกล่าวรับ “ฝ่าบาทโปรดวางพระทัย กระหม่อมทั้งหลายจะภักดีต่อต้ากาน และยินดีถวายชีวิตรับใช้พ่ะย่ะค่ะ”

ขุนนางอีกส่วนกระซิบหารือกัน “เหตุใดท่านราชครูยังมาไม่ถึงอีก?”

“นั่นสิ ท่านราชครูฉินเวิ่นเป็นเสาหลักของราชสำนัก ยามฝากฝังองค์รัชทายาท เหตุใดจึงไม่มาร่วมด้วย?”

“ท่านราชครูอยู่ที่ใด?”

เมื่อได้ยินเสียงกระซิบของเหล่าขุนนาง ฮ่องเต้เฒ่าบนแท่นบรรทมมังกรก็เผยรอยยิ้มลึกล้ำ

ตามแผนที่พระองค์กับฮองเฮาวางแผนลับไว้ ฉินเวิ่นคงสิ้นชีพไปนานแล้ว

ขอเพียงราชครูฉินเวิ่นตาย ก็จะรับประกันได้ว่าองค์รัชทายาทจะขึ้นครองราชย์และกุมอำนาจได้สำเร็จ

ฮ่องเต้ทอดพระเนตรเหล่าขุนนางที่ปกติประจบฉินเวิ่นกำลังเหลียวมองรอบด้านอย่างกระวนกระวาย แววสังหารฉายชัดในพระเนตร ก่อนรับสั่งองครักษ์ข้างพระวรกาย “ทหาร! จับขุนนางเหล่านี้เข้าคุกหลวง พรุ่งนี้ยามจื่อประหารเสีย!”

เหล่าขุนนางฝ่ายฉินเวิ่นเผยสีหน้าตื่นตระหนก “ฝ่าบาท ฝ่าบาท กระหม่อมมีความผิดอันใดพ่ะย่ะค่ะ?”

ฮ่องเต้แค่นพระสรวล “พวกเจ้าคิดว่าเราแก่ชราอ่อนแอ จนไม่อาจล่วงรู้ความสัมพันธ์ลับ ๆ ระหว่างพวกเจ้ากับราชครูหรือ?”

เหล่าขุนนางแตกตื่นลนลาน “ฝ่าบาท ความภักดีของกระหม่อมพิสูจน์ได้ด้วยฟ้าดิน ขอฝ่าบาททรงไว้ชีวิตพวกกระหม่อมด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”

ฮ่องเต้ตรัสเสียงขรึม “ปกติพวกเจ้าชอบอยู่กับราชครู เราจึงตั้งใจส่งพวกเจ้าไปพบกันพร้อมหน้าที่นรก นี่เป็นน้ำใจจากเรา พวกเจ้าไม่ดีใจหรือ?”

“อะไรนะ...ไปพบกันที่นรกหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

เหล่าขุนนางต่างตกตะลึง

เมื่อเห็นว่าได้เวลาอันเหมาะสม ฮ่องเต้ก็แค่นพระสรวล “เราจะไม่ปิดบังขุนนางทั้งหลายแล้ว ท่านราชครูคงสิ้นชีพในตำหนักฝ่ายในไปแล้ว นับแต่นี้ราชสำนักต้ากานจะไม่มีราชครูอีก!”

ฉินเวิ่นเป็นราชครูผู้กุมอำนาจยิ่งใหญ่ในราชสำนัก ยามปกติย่อมมีศัตรูทางการเมืองอยู่ไม่น้อย

ก่งฝานหมิง เสนาบดีกระทรวงคลังผู้เป็นหัวหน้ากลุ่ม รีบกล่าวรับเป็นคนแรก “ฝ่าบาททรงพระปรีชายิ่ง ราชครูฉินเวิ่นบ่อนทำลายราชกิจ ไม่เห็นพระบารมีอยู่ในสายตา สมควรถูกปลดและประหารตั้งนานแล้ว กระหม่อมขอเสนอให้ลงโทษประหารทั้งเก้าชั่วโคตร เพื่อแสดงพระบารมีพ่ะย่ะค่ะ!”

เมื่อเห็นว่าฉินเวิ่นหมดอำนาจแล้ว ขุนนางไม่น้อยก็พากันเอ่ยสนับสนุน “ท่านเสนาบดีก่งกล่าวได้ถูกต้องยิ่ง ราชครูฉินเวิ่นกุมอำนาจไว้แต่ผู้เดียว บัดนี้พระวรกายของฝ่าบาทไม่สู้ดี ควรประหารเขาเสียโดยเร็ว เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝันพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้ตรัสอย่างลำพองพระทัย “ขุนนางที่รักทั้งหลายโปรดวางใจ เราสั่งให้ฮองเฮาลอบประหารฉินเวิ่นแล้ว นับแต่นี้พวกเจ้าจงตั้งใจถวายงานช่วยองค์รัชทายาทขึ้นครองราชย์ ราชสำนักต้ากานต้องฝากไว้กับพวกเจ้าแล้ว!”

ในบรรดาผู้ที่ยินดีที่สุดเมื่อราชครูฉินเวิ่นผู้กุมอำนาจถูกประหาร ย่อมเป็นก่งฝานหมิง เสนาบดีกระทรวงคลัง ฮ่องเต้มีพระวรกายไม่สู้ดีและคงมีพระชนม์ชีพอีกไม่นาน พระองค์ย่อมเลือกเขาเป็นขุนนางผู้สำเร็จราชการ ต่อไปเขาก็จะกลายเป็นราชครูคนที่สอง

ก่งฝานหมิงประจบสอพลออย่างนอบน้อม “ฝ่าบาททรงพระปรีชายิ่ง กระหม่อมทั้งหลายจะไม่ทำให้พระองค์ผิดหวังในพระราชประสงค์พ่ะย่ะค่ะ!”

ฮ่องเต้ลูบพระมัสสุขาว ทรงทราบว่าก่งฝานหมิงเป็นศัตรูทางการเมืองของฉินเวิ่น หลังพระองค์สวรรคตก็คงไม่รื้อคดีให้ฉินเวิ่น ยิ่งไปกว่านั้น แม้ก่งฝานหมิงจะเป็นขุนนางขั้นหนึ่ง แต่ในมือไม่มีอำนาจทางทหาร เลือกเขาเป็นขุนนางผู้สำเร็จราชการย่อมเหมาะสมที่สุด

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ฮ่องเต้ก็ประกาศทันที “ถ่ายทอดราชโองการของเรา แต่งตั้งท่านเสนาบดี...”

“ปัง!”

ฮ่องเต้ยังตรัสไม่ทันจบ ประตูตำหนักก็ถูกผลักเปิดอย่างแรง

ขันทีผู้หนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา สะดุดล้มคะมำลงกับพื้น รองเท้าหลุดหายไปข้างหนึ่ง

“ฝะ...ฝ่าบาท เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

ขันทีจัดหมวกให้เข้าที่ พลางร้องด้วยเสียงสั่นเทา

“เสียบรรยากาศยิ่งนัก ราชครูถูกเราประหารไปแล้ว ราชสำนักยังมีเรื่องใดไม่ดีอีก?”

ฮ่องเต้ทรงกริ้วจัด

“ทะ...ท่านราชครูมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

ขันทีชี้ไปนอกประตูด้วยมือสั่นระริก

“อะไรนะ?!”

สิ้นเสียงนั้น เหล่าขุนนางในตำหนักก็สะดุ้งจนลุกพรวดขึ้นจากพื้น

พระพักตร์ฮ่องเต้ซีดเผือด ด้วยโทสะที่จู่โจมพระทัย พระองค์ทรงกุมพระอุระ “เจ้าว่าอย่างไรนะ?”

ขันทีตัวสั่นงันงก “ท่านราชครูมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ อยู่ด้านนอกประตู”

องค์รัชทายาทข้างแท่นบรรทมมีพระพักตร์ซีดขาว กำพระหัตถ์แน่น

พระองค์มีพระชนมายุ 17 ชันษา และดำรงตำแหน่งองค์รัชทายาทมา 3 ปี ทว่าฮ่องเต้เฒ่าไม่ยอมมอบอำนาจให้เสียที ไม่เคยปล่อยให้พระองค์จัดการราชกิจ ความสัมพันธ์ระหว่างพระองค์กับเหล่าขุนนางในราชสำนักจึงห่างเหินยิ่ง

ยามนี้ฮ่องเต้ยังไม่สวรรคต เหล่าขุนนางยังมีความกังวลอยู่บ้าง จึงไม่กล้าขัดพระราชโองการ หากฮ่องเต้สิ้นพระชนม์ไป แม้จะมีราชโองการให้พระองค์สืบทอดบัลลังก์ วันหน้าก็ยังต้องดูสีหน้าฉินเวิ่นเมื่ออยู่ในราชสำนัก

ผู้ที่กังวลที่สุดยังคงเป็นฮ่องเต้ แผนการคืนนี้เป็นสิ่งที่พระองค์วางไว้ล่วงหน้าอย่างพิถีพิถัน คาดไม่ถึงว่าฉินเวิ่นจะหนีรอดมาได้ พระองค์ไม่มีเรี่ยวแรงพอจะวางแผนรับมืออีกแล้ว

หากพระองค์สวรรคต บัลลังก์แห่งต้ากานในวันหน้าจะตกเป็นของราชสกุลโจวหรือราชสกุลฉินกันแน่?

“ท่านราชครูมาถึงแล้ว!”

พลันมีเสียงตะโกนก้องขึ้น

ฉินเวิ่นสวมชุดขุนนาง คาดกระบี่ไว้ที่เอว เดินผึ่งผายเข้ามาในตำหนัก

หวังหู่คนสนิทที่ติดตามมาด้านหลัง พากององครักษ์มรณะสวมเกราะหลายสิบคนเข้ามาด้วย

เมื่อเห็นท่านราชครูปรากฏตัวต่อหน้า เหล่าขุนนางที่ถูกจับกุมก็ราวกับเห็นผู้ช่วยชีวิต พวกเขาสะบัดหลุดจากการควบคุมขององครักษ์ แล้วคุกเข่าต่อหน้าฉินเวิ่นอย่างเปิดเผย

“ท่านราชครู ท่านไม่เป็นอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

“ดีเหลือเกิน ท่านราชครูปลอดภัยไร้เรื่อง!”

“ท่านราชครูปลอดภัยไร้เรื่อง นับเป็นโชคดีของราชสำนักต้ากานโดยแท้!”

เหล่าขุนนางพากันประจบสอพลอ

ขุนนางผู้ภักดีต่อฮ่องเต้ไม่น้อยหน้าซีดเผือด ต่างตระหนักว่าเรื่องราวได้พลิกผันไปแล้ว

ฮ่องเต้บนแท่นบรรทมมังกรทรงไออย่างรุนแรง แล้วกระอักโลหิตเก่าออกมาคำหนึ่ง

“เสด็จพ่อ!”

องค์รัชทายาทมีสีหน้าตื่นตระหนก เกรงว่าฮ่องเต้จะสิ้นพระชนม์

ยามนี้พระองค์ยังไม่แข็งแกร่งพอจะต่อกรกับฉินเวิ่น

ก่งฝานหมิง เสนาบดีกระทรวงคลัง จ้องฉินเวิ่นเขม็งด้วยความเคียดแค้น เดิมทีคิดจะสืบทอดอำนาจของราชครู ใครจะคิดว่าฉินเวิ่นยังไม่ตาย!

เขาฉวยโอกาสกล่าวตำหนิต่อหน้าทุกคน “ฉินเวิ่น เจ้าบังอาจนัก กล้านำกระบี่เข้ามาในท้องพระโรงได้อย่างไร!”

ฉินเวิ่นมองเขาด้วยแววตาเย็นชา “ที่นี่มีที่ให้เจ้าพูดด้วยหรือ?”

“เจ้า!”

ก่งฝานหมิงถึงกับพูดไม่ออกชั่วขณะ

หวังหู่ก้าวออกมา กำดาบล้ำค่าในมือแน่น “เท่าที่ข้าทราบ ไม่ว่าตำแหน่งขุนนางหรือยศศักดิ์ของท่านเสนาบดีก่ง ล้วนด้อยกว่าท่านราชครู เหตุใดจึงเรียกชื่อท่านอย่างไร้มารยาท?”

ก่งฝานหมิงสะดุ้ง เขารู้ว่าหวังหู่เป็นคนสนิทของฉินเวิ่น ทั้งยังเป็นแม่ทัพที่ออกรบมาหลายปี ฆ่าคนมานับไม่ถ้วน จึงรีบหุบปาก

ฉินเวิ่นยกยิ้มเย็น “ท่านแม่ทัพหวัง อย่าเสียมารยาท ชื่อก็มีไว้ให้คนเรียกอยู่แล้ว เพียงแต่การพกกระบี่เข้าท้องพระโรงเป็นเรื่องจำเป็นสุดวิสัย ขอฝ่าบาทโปรดพิจารณาด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

องค์รัชทายาทตรัสถาม “เหตุใดจึงจำเป็นสุดวิสัย?”

ฉินเวิ่นยิ้มพลางอธิบาย

“กราบทูลองค์รัชทายาท กระหม่อมได้ยินว่าราชสำนักเกิดความเปลี่ยนแปลง ผู้บัญชาการทหารรักษาพระองค์ ซังหยวน วางแผนชิงบัลลังก์มานานแล้ว ทั้งยังใช้ทหารรักษาพระองค์ก่อกบฏ กระหม่อมจึงจำต้องใช้กำลังเข้าคลี่คลาย ครึ่งชั่วยามก่อนซังหยวนถูกสังหารแล้ว ฝ่าบาทและขุนนางทั้งหลายโปรดอย่าตื่นตระหนกพ่ะย่ะค่ะ”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป