หลังจากห่าวโอวอธิบายอยู่พักใหญ่ เสี่ยวหลิวถึงได้เข้าใจว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด จริง ๆ แล้วที่เขาคิดแบบนั้นก็ไม่แปลก ในยุคที่แข่งขันกันอย่างหนักหน่วงแบบนี้ นักศึกษาแพทย์ปริญญาตรีหาที่ฝึกอบรมในโรงพยาบาลรัฐไม่ง่ายเลย เขาเห็นห่าวโอวพยายามลดตัวเอาใจคนอื่นเพื่อโอกาสนี้มาตลอด
เพราะอย่างนั้น พฤติกรรมของห่าวโอววันนี้ในสายตาเขาจึงเหมือนคนเสียสติ ในที่สุดก็เพี้ยนไปเพราะเก็บกดมานาน กลัวเหลือเกินว่าอีกฝ่ายจะทำอะไรแผลง ๆ ขึ้นมาอีก
“โอว กลับมาเถอะ ใบลาออกจากการฝึกอบรมของนาย ผอ.หม่า ยังไม่ได้เซ็น เขาบอกว่านายลำบากมาตลอดหลายปี เดี๋ยวเขาจะออกหน้าช่วยไกล่เกลี่ยให้ เรื่องนี้ก็ถือว่าจบกัน”
ห่าวโอวถอนหายใจ แม้ความสัมพันธ์ในโรงพยาบาลจะซับซ้อน ปกติต่างคนต่างแก่งแย่งชิงดีและโยนความผิดใส่กันไปมา แต่ดูเหมือนพวกเขาก็ไม่ได้แย่ไปเสียหมด
“ลูกผู้ชายพูดคำไหนคำนั้น พูดออกไปแล้ว ฉันก็ไม่กลับไปอีกแน่”
“อย่าสิ ถ้าไม่มีนายแล้วฉันจะอยู่ยังไง!”
แค่ฟังเสียงตะโกนผ่านสายก็สัมผัสได้ถึงความเศร้าอันจริงใจ ห่าวโอวรู้สึกซาบซึ้งอยู่เหมือนกัน เสี่ยวหลิวเป็นคนที่คบได้จริง ๆ...
“ต่อไปงานทุกอย่างก็ต้องตกมาที่ฉันหมดไม่ใช่หรือไง?”
ห่าวโอว: “...”
เอาเถอะ สุดท้ายก็เป็นเขาที่คิดไปเอง
“คนต่อไป คุณห่าวโอวค่ะ”
พอได้ยินพยาบาลเรียกชื่อ ห่าวโอวก็รีบพูดอีกสองสามคำแล้ววางสาย
“มาแล้วครับ”
……………………
……………………
ห่าวโอวนอนพักโดยยกขาพาดอยู่บนเตียงในห้องเช่า บ้านที่พ่อแม่ของเจ้าของร่างเดิมทิ้งไว้ให้เขาอยู่ที่บ้านเกิดในเมืองชิงหนิง ส่วนนิวเฉิงเป็นเมืองที่เขาเรียนมหาวิทยาลัย พอเรียนจบก็เข้ารับการฝึกอบรมต่อที่นั่น
เท้าข้างนี้ไม่ได้หัก แค่บวมหนักมาก พอทายาแล้วพันผ้าก๊อซก็ดูเหมือนใส่เฝือก
เขารู้สึกร้อนนิดหน่อย จึงพยายามเอื้อมไปคว้ารีโมตแอร์ แต่กดแล้วกลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“เสียแล้วเหรอ?”
ห่าวโอวขมวดคิ้ว แล้วกดสวิตช์โคมไฟหัวเตียง แต่ไฟก็ไม่ติด
เอาเถอะ ดูท่าจะไฟดับ
เขาเปิดบัญชีบริการบนมือถือเช็กดู ถึงได้รู้ว่ายังไม่ได้จ่ายค่าไฟ ส่วนยอดเงินที่เหลือหลังจ่ายแล้วนี่แทบไม่อยากมอง
ห่าวโอวหันหน้าหนี คนเราจะจนได้ถึงขนาดนี้เลยหรือไง?
พอไฟกลับมา ห่าวโอวก็ไม่ได้เปิดแอร์อีก รอให้เหงื่อออกจนหายร้อนเองก็แล้วกัน
ตอนนี้เขาจำต้องเปิดแอปหางานแล้วไถดู ถ้ายังหางานไม่ได้ เดือนหน้าคงต้องกินดินแล้ว
“มีประสบการณ์ แต่ดันไม่ตรงสายที่เรียนมา”
ดูไปดูมา มีแค่งานขายที่ไม่ต้องมีคุณสมบัติอะไร
“อะไรนะ? ไม่มีเงินเดือนประจำ!?”
ห่าวโอวสูดลมหายใจเฮือก หรือว่าเขาต้องเข้าโรงงานไปขันน็อต?
ในที่สุดห่าวโอวก็ตัดสินใจถอดเสื้อคลุมยาวแล้วลองดูงานในโรงงานอิเล็กทรอนิกส์ แต่พอเห็นชั่วโมงทำงานกับวันหยุดแล้ว ก็หน้ามืดไปทันที
ในฐานะคนข้ามมิติมา ทำไมเขาถึงไม่มีพลังพิเศษติดตัวมาบ้างเลย?
ห่าวโอวแหงนหน้าถอนหายใจ ไม่ควรเป็นแบบนี้สิ!
“ฉันไม่เชื่อหรอก!”
ห่าวโอวฮึดสู้แล้วเลื่อนดูต่อ แต่ยิ่งเวลาผ่านไป คิ้วก็ยิ่งขมวดแน่น เปลี่ยนมิติมาแล้ว สภาพการจ้างงานยังโหดร้ายเหมือนเดิมอีกเหรอ?
………………
………………
ห่าวโอวใช้ไม้ค้ำยัน ลากขาที่พันผ้าก๊อซออกไปสัมภาษณ์งาน ผู้ใหญ่ไม่เชื่อในน้ำตาหรอก
ขณะที่เขาเดินอยู่ริมถนน มือถือก็ดังขึ้น พอดูแล้วก็เป็นเสี่ยวหลิวอีกแล้ว
“ฮัลโหล~”
“โอว ลูกชายคนเล็กของพี่สาวคนโตของคุณตาทวดฝั่งแม่ของน้าชายคนที่สามฉัน เปิดคลินิกเอกชนอยู่ในชุมชนซานหยาง ตอนนี้กำลังรับหมอ นายลองไปดูไหม?”
เสี่ยวหลิวเป็นคนดีจริง ๆ ห่าวโอวคิดในใจ แต่เขาคงต้องปฏิเสธความหวังดีนี้แล้ว
“ฉันไม่...”
【ติ๊ง—ตรวจพบโฮสต์ที่เหมาะสม】
ห่าวโอวชะงักค้างไปทันที ในที่สุดระบบพลังพิเศษที่ต้องมีติดตัวมาหลังข้ามมิติก็มาถึงแล้วเหรอ?
เพียงชั่ววินาที ความคิดมากมายก็ผุดขึ้นในหัวห่าวโอว จากประสบการณ์ที่อ่านนิยายมานับไม่ถ้วน ระบบนี้ต้องเกี่ยวกับการแพทย์แน่ ๆ บทต่อจากนี้คงเป็นเรื่องที่เขาพลิกชะตาจากคลินิกเล็ก ๆ ที่ไม่มีใครเห็นดีด้วย แล้วเติบโตจนกลายเป็นหมอแผนจีนผู้ยิ่งใหญ่!
“ไม่...ไม่...ฉันจะไม่ไปได้ยังไง...”
【ต้องการเปิดใช้งานระบบนักชิมสายโรแมนติกหรือไม่】
“...ฝันไปเถอะ!”
ห่าวโอวกดวางสายอย่างแรง ตอนนี้เขาไม่สนแล้วว่าเสี่ยวหลิวที่อยู่อีกฝั่งจะทำหน้ายังไง เขาตะโกนใส่อากาศตรงหน้า
“ฉันยอม!”
ถึงฟังชื่อระบบแล้วจะรู้เลยว่าเอาไว้ทำอาชีพพ่อครัว ไม่เกี่ยวกับสายที่เขาเรียนมาทั้งชาติก่อนและชาตินี้เลยสักนิด แต่เขาไม่เลือกงานหรอก!
งานไหนก็ทำได้ทั้งนั้น ขอแค่มีพลังพิเศษติดตัวก็พอ ห่าวโอวตื่นเต้นสุดขีด ในที่สุดโชคชะตาก็พลิกผันแล้ว!
【โฮสต์ที่อยู่ระหว่างการคัดเลือกต้องทำภารกิจทดสอบให้สำเร็จก่อน จึงจะเปิดใช้งานและผูกมัดระบบได้ ต้องการรับคำท้าหรือไม่】
ยังต้องถามอีกเหรอ ห่าวโอวไม่ลังเลแม้แต่น้อย ตอนนี้ความเสี่ยงหรือผลเสียอะไรทั้งนั้นไม่อยู่ในขอบเขตที่เขาจะนึกถึง โอกาสเปลี่ยนชะตาชีวิตอาจมีแค่ครั้งเดียว
“รับคำท้า!”
จากนั้นสติของห่าวโอวก็เข้าสู่พื้นที่ระบบที่เต็มไปด้วยบรรยากาศล้ำสมัย ตรงหน้ามีกล่องใบหนึ่งลอยอยู่กลางอากาศ พร้อมปุ่มกด
【กรุณาสุ่มภารกิจ】
ใจเต้นระรัว มือสั่นเทา ห่าวโอวจิ้มปุ่มนั้น กล่องเริ่มหมุนแล้วค่อย ๆ หยุดลง ก่อนจะเปิดออก
【หอมแค่ไหนก็ไม่กลัวตรอกลึก กรุณาเริ่มขายแป้งทอดต้นหอมที่ท้ายตรอกซานหยางตอน 10 โมงเช้า จำนวนผู้ทำภารกิจ 10 คน ระยะเวลาภารกิจ 72 ชั่วโมง】
จากนั้นห่าวโอวก็สัมผัสกับความรู้สึกที่เรียกว่าถ่ายทอดทักษะเข้าสู่สมอง เพียง 5 นาที เขาก็รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นช่างทำแป้งทอดที่ทำมานาน 20 ปี
เขากำลังดีใจอยู่ พอลืมตาขึ้นก็เห็นแผงระบบแสดงเวลานับถอยหลัง
“เดี๋ยวนะ เริ่มนับเวลาตอนนี้เลยเหรอ?”
ระบบไม่สนใจคำบ่นของเขา
“เอาเถอะ” ห่าวโอวถอนหายใจ “แล้วรถล่ะ?”
【รถอะไร?】
“รถเข็นขายแป้งทอดต้นหอมน่ะสิ!”
【ไม่มี กรุณาให้โฮสต์ที่อยู่ระหว่างการคัดเลือกจัดการด้วยตนเอง】
“...”
เฮ้อ ใครใช้ให้เขาเป็นแค่โฮสต์ที่อยู่ระหว่างการคัดเลือกกันล่ะ สวัสดิการก็เลยมีจำกัด
ห่าวโอวยอมรับชะตากรรม หยิบมือถือขึ้นมาค้นหารถเข็นมือสอง ไม่อยากจะเชื่อเลยว่ารถเข็นสภาพเหมือนใหม่ตั้งหลายคันกำลังลดราคากันกระหน่ำ สาเหตุมาจากกระแสเศรษฐกิจแผงลอยที่บูมขึ้น จนดึงดูดคนมากมายให้แห่กันมาลงทุนแบบไม่ลืมหูลืมตา
น่าเสียดาย ต่อให้เป็นแบบนั้นเขาก็ยังซื้อไม่ไหว จนยากจนอยากไปปล้นคนรวยมาแจกคนจน
ห่าวโอวทำหน้าหน้าด้านโทรกลับหาเสี่ยวหลิว
“พี่หลิว~”
“พูดดี ๆ!”
“ให้ฉันยืมเงินหน่อยได้ไหม?”
“เป็นแพทย์ประจำบ้านเหมือนกัน นายยังไม่มีเงิน แล้วคิดว่าฉันจะมีเงินได้ยังไง?”
“...”
หลังวางสาย ห่าวโอวก็ไม่สนิทกับคนอื่น จึงทำได้แค่ขอความช่วยเหลือจากระบบ
“พี่ระบบ ช่วยฉันสักครั้งเถอะ ให้ฉันติดเงินค่ารถเข็นไว้ก่อนนะ ขอร้องล่ะ (இωஇ )”
ห่าวโอวประนมมือเข้าด้วยกัน ประโยคนั้นว่าไงนะ ผู้ชายที่อ้อนเก่งมักได้ดี
แต่ผ่านไปหลายสิบวินาที ระบบก็ยังไม่ตอบสนอง
เฮ้อ สุดท้ายก็ไม่ได้จริง ๆ สินะ ขณะที่ห่าวโอวกำลังจะเปิดรายชื่อผู้ติดต่อ ลองดูว่ามีใครใจดีพอจะช่วยเหลือเขาได้บ้าง จู่ ๆ เงาหนึ่งก็พุ่งชนเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว
“อ๊าก—”
ห่าวโอวถูกชนกระเด็นเข้าไปในพุ่มไม้
“ขอโทษ ๆ เป็นยังไงบ้าง?”
คนสองคนลงจากรถแล้วรีบเดินมาที่หน้าพุ่มไม้
“ฉันบอกแล้วไงว่าเทคโนโลยีขับเคลื่อนอัตโนมัติยังไม่พร้อม นายก็ยังจะลอง!”
“ตอนนี้ใช่เวลาพูดเรื่องนั้นไหม รีบเรียกรถพยาบาลสิ!”
“พี่ชาย เป็นอะไรหรือเปล่า?”
ห่าวโอวนอนหงายฝังตัวอยู่ในพุ่มไม้ ไม่อยากพูดอะไร เพราะเมื่อครู่เขาได้ยินเสียงระบบ
【ฉันช่วยนายได้แค่นี้】
ฉันบอกแล้วไง โชคชะตา เธอนี่เสแสร้งใจดีจริง ๆ
ห่าวโอวชูนิ้วกลางขึ้นฟ้า