“ห่าวโอว สรุปการจำหน่ายของเตียง 36 รีบเขียนให้เสร็จนะ บ่ายนี้หัวหน้าต้องเซ็นแล้ว”
“ห่าวโอว ที่เคาน์เตอร์พยาบาลคนไม่พอ นายไปช่วยหน่อย”
“ห่าวโอว เสี่ยวเกายังมีเวชระเบียนอีก 19 ฉบับที่ยังไม่ได้เขียน นายช่วยกรอกให้เขาที…”
ในพื้นที่ทำงานของบุคลากรทางการแพทย์ คำสั่งจากแพทย์เจ้าของไข้กับหัวหน้าพยาบาลดังต่อเนื่องกันไม่ขาดสาย ห่าวโอวฟังจนสมองแทบระเบิด เรื่องอื่นยังพอว่า แต่ให้เขาช่วยเขียนเวชระเบียนแทนเสี่ยวเกาที่นั่งไขว่ห้างอู้งานอยู่นี่มันเรื่องอะไรกัน?
อย่ารังแกคนซื่อสิ!
“ยังยืนบื้ออะไรอยู่?”
“รีบหน่อย ไม่เห็นหรือไงว่ายุ่งกันขนาดไหน ไม่มีหัวคิดเอาซะเลย”
เพียงเขาเผลอเหม่อไปชั่วครู่ เสียงเร่งก็พลันดังขึ้นติด ๆ กัน
“ฉันไม่ทำแล้วโว้ย!”
คำพูดนี้ดังกึกก้องราวฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ คนที่กำลังดูผลตรวจ คนที่กำลังเขียนเอกสาร รวมถึงคนที่กำลังอู้งาน ต่างหยุดมือแล้วหันมามองเขาพร้อมกัน
“หึ~” จาง แพทย์เจ้าของไข้หัวเราะเยาะ “ขู่ใครอยู่?”
“โวยวายอะไร ถ้าแน่จริงก็เขียนใบลาออกจากการฝึกอบรมสิ~”
“เอาละ ๆ พูดกันให้น้อยหน่อย เสี่ยวห่าวเข้าเวรดึกติดกันสามคืน คงเหนื่อยจนสติเลอะเลือนไปแล้ว เสี่ยวเกา ถ้าไม่มีอะไรทำก็รีบเขียนเวชระเบียนให้เสร็จ”
บางคนส่งเสียงโห่ บางคนก็เข้ามาห้าม แพทย์เจ้าของไข้ที่เพิ่งใช้ห่าวโอวทำงานมีสีหน้าไม่ค่อยดีนัก แพทย์ประจำบ้านคนหนึ่งกล้าทำหน้าใส่เขางั้นหรือ?
เห็นอีกฝ่ายกำลังเดือด เสี่ยวหลิวก็รู้ว่าถ้าห่าวโอวไม่ยอมอ่อนข้อ เรื่องวันนี้คงจบไม่สวยแน่ จึงรีบดึงห่าวโอวไปอีกทาง
“รีบขอโทษอาจารย์แพทย์หวังเร็ว!”
“ฉันไม่ทำแล้ว ยังจะให้ขอโทษอะไรอีก?” ห่าวโอวทำหน้าไม่แยแส
เสี่ยวหลิวเห็นว่าเขาไม่ได้ล้อเล่นก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ “นายบ้าไปแล้วหรือไง!”
พอเห็นคนอื่นหันมามองอีกครั้ง เขาก็รู้ตัวว่าเผลอขึ้นเสียงดังไป จึงรีบลดเสียงลง
“อีกไม่ถึงปีการฝึกอบรมเฉพาะทางก็จะจบแล้ว ตอนนี้ยอมแพ้ ความลำบากที่นายเจอมาสองปี… ไม่สิ เจ็ดปีที่ผ่านมาก็เสียเปล่าน่ะสิ?”
พยาบาลสาวคนหนึ่งก็เข้ามาสมทบ ช่วยเกลี้ยกล่อมอย่างจริงใจ “ห่าวโอว ถ้าลาออกจากการฝึกตอนนี้ อาชีพหมอของนายก็พังเลยนะ อดทนสักหน่อยก็ผ่านไปแล้ว ไม่คุ้มที่จะเอาอาชีพทั้งชีวิตมาแลกกับเรื่องแค่นี้หรอก”
ห่าวโอวเข้าใจความหมายของทั้งสองคน ต่อให้ไม่ใช่คนเรียนแพทย์ก็รู้ว่าชีวิตนักศึกษาแพทย์ลำบากแค่ไหน ถ้าไม่เรียนต่อปริญญาโท หลักสูตรปริญญาตรีก็ต้องเรียน 5 ปี ในจำนวนนั้นฝึกงาน 1 ปี พอเรียนจบก็ต้องฝึกอบรมเฉพาะทางอีก 3 ปี เรียกได้ว่าเป็นตัวอย่างชัด ๆ ของการทำงานโดยต้องจ่ายเงินเอง ตลอดสามปีนั้นได้เบี้ยเลี้ยงน้อยนิดจนน่าสงสาร แค่กินข้าวยังแทบไม่พอ ไม่ต้องพูดถึงการหาเงินเลย
ที่หนักกว่าเดิมคือระหว่างหมุนเวียนไปตามแผนกต่าง ๆ ต้องทำงานสกปรกงานหนักทุกอย่าง ถ้าผ่านเกณฑ์ไม่ได้ก็จะไม่ได้ใบรับรองการฝึกอบรมเฉพาะทาง ต่อให้มีใบประกอบวิชาชีพแพทย์ก็อย่าหวังว่าจะได้เข้าทำงานในโรงพยาบาลรัฐระดับสองเอหรือระดับสาม ทำได้แค่ไปอยู่คลินิกเล็ก ๆ เพดานชีวิตทั้งชีวิตมองเห็นอยู่แค่ตรงหน้า
แต่ถึงอย่างนั้น ตามที่บอกไปก่อนหน้านี้ เขาไม่ใช่คนเรียนแพทย์
ใช่แล้ว ห่าวโอวคนปัจจุบันเปลี่ยนแก่นวิญญาณมาตั้งแต่ช่วงเช้ามืดวันนี้ จากความทรงจำเลือนรางที่หลงเหลืออยู่ เขาสงสัยว่าเจ้าของร่างเดิมคงอดนอนเข้าเวรดึกติดกันจนตายกะทันหัน…
“ห่าวโอว! ยังไม่รีบทำงานอีกหรือไง อย่าคิดว่าแค่เสียงดังแล้วจะอู้งานได้!”
รองหัวหน้าแผนกตะโกนใส่ พร้อมส่งสายตาให้หัวหน้าพยาบาล หัวหน้าพยาบาลก็เข้าใจทันที
“ตามฉันมา คนติดแถบตรวจมีไม่พอ”
ยังไงก็ต้องไว้หน้าแพทย์เจ้าของไข้หน่อย ถึงอย่างไรก็เป็นรุ่นพี่ อีกทั้งยังเป็นการหาทางลงให้เด็กหนุ่มด้วย ขอแค่ห่าวโอวตามเธอออกไป เรื่องนี้ก็ถือว่าจบกัน
“ไปตายซะไป!”
ห่าวโอวยกนิ้วกลางใส่รองหัวหน้าแผนก ทำมาเป็นคนดี ถ้าเสี่ยวเกาไม่ใช่หลานชายของนาย จะกล้ากำเริบขนาดนี้หรือไง? เป็นแพทย์ประจำบ้านที่ฝึกอบรมเหมือนกันแท้ ๆ แต่งานกลับกองอยู่บนหัวเขากับเสี่ยวหลิวหมด
หน้ารองหัวหน้าแผนกเขียวคล้ำในทันที เสี่ยวหลิวเองก็เงียบกริบ ทั้งห้องทำงานเงียบจนน่ากลัว ส่วนแพทย์เจ้าของไข้ที่โดนห่าวโอวตะโกนใส่กลับรู้สึกโล่งใจขึ้นมา ไอ้หนุ่มนี่ไม่ได้ดูถูกเขาคนเดียว แต่หาเรื่องทุกคนอย่างเท่าเทียมกันต่างหาก!
…………………
…………………
ห่าวโอวกอดกล่องกระดาษที่ใส่ของส่วนตัวไว้เต็มกล่อง เดินออกจากประตูโรงพยาบาลซินเฉิงที่สาม จะบอกว่าไม่รู้สึกสับสนก็คงเป็นไปไม่ได้
จากความทรงจำที่ได้รับสืบทอดมา เจ้าของร่างเดิมสูญเสียพ่อแม่ไปตอนอายุ 15 ปี ไม่มีญาติให้พึ่งพา แถมอายุยังอยู่ในช่วงกระอักกระอ่วนจนไม่เหมาะจะเข้าไปอยู่สถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า จึงอาศัยเงินชดเชยกับความช่วยเหลือจากชุมชนเรียนจนจบปริญญาตรี แม้จะอยากเข้าทำงานในโรงพยาบาลระดับสาม แต่ขั้นต่ำก็ต้องจบปริญญาโท ทว่าเขาไม่มีเงินเรียนต่อแล้วจริง ๆ
ห่าวโอวรู้ดีว่าเด็กกำพร้าที่ไม่มีคนหนุนหลังหรือภูมิหลังอย่างเจ้าของร่างเดิมกว่าจะมาถึงจุดนี้ได้ไม่ง่าย แต่ชาติก่อนเขาทำงานเป็นนักวางแผน ชาตินี้ก็ไม่ได้รับความรู้ด้านการแพทย์มาด้วย เรื่องที่เกี่ยวข้องกับชีวิตคนจะเอามาล้อเล่นไม่ได้ นอกจากฉวยโอกาสนี้หนีออกมา ก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว
แต่จากนี้ไปจะไปทางไหนดีล่ะ?
ห่าวโอวกอดกล่องกระดาษเดินผ่านสวนสาธารณะ เห็นผู้หญิงสองคนนั่งคุยกันอย่างอารมณ์พลุ่งพล่านอยู่บนม้านั่งไม้
“เขามีคนอื่น!”
“ฉันก็รู้อยู่แล้วว่าเขาไม่ใช่คนดี!”
ห่าวโอวเดินขึ้นบันไดด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขาไม่สนใจเรื่องซุบซิบพวกนี้
“ผู้หญิงแพศยาคนนั้นเป็นใคร?”
“แฟนเก่าฉัน”
⊙∀⊙!?
ห่าวโอวอดหันกลับไปมองไม่ได้ พลันเหยียบพลาดขั้นบันได
………………
ไม่คิดเลยว่าเพิ่งออกจากโรงพยาบาลมา ก็ต้องเข้าโรงพยาบาลอีกแห่งเสียแล้ว ห่าวโอวนั่งรอเรียกคิวอยู่บนเก้าอี้ตรงโถงทางเดิน แล้วเห็นข้อความที่เสี่ยวหลิวส่งมา
【พี่ชาย นายโอเคไหม?】
【กำลังรอเอกซเรย์อยู่】
【!!!】
ห่าวโอวกำลังพิมพ์ข้อความอธิบายว่าทำไมถึงต้องเอกซเรย์ อีกฝ่ายก็โทรศัพท์มาหาเสียก่อน
“ฮัลโหล…”
“ไม่ถึงกับต้องขนาดนั้นมั้งพี่ชาย!”
ห่าวโอวยังไม่ทันพูดอะไร เสียงดังสนั่นของเสี่ยวหลิวก็ทำให้เขาเผลอขยับโทรศัพท์ออกห่างจากหู ส่วนเสี่ยวหลิวก็ยังพูดต่อไม่หยุด
“ถึงนายจะไม่ได้ใบรับรองจบการฝึกอบรม ถึงจะเข้าทำงานในโรงพยาบาลรัฐไม่ได้ ถึงความลำบากจากมหาวิทยาลัยสี่ปี ฝึกงานหนึ่งปี แล้วก็ฝึกอบรมอีกสองปีจะสูญเปล่า ถึงยอดเงินในกระเป๋านายจะเหลือแค่สามหลัก…”
(ㅍ_ㅍ)
ห่าวโอวฟังด้วยสีหน้าเฉยชา ชีวิตเจ้าของร่างเดิมช่างน่าสงสารจริง ๆ น่าสงสารจนเขาอยากขึ้นดาดฟ้าไปโชว์ปีกที่มองไม่เห็นเสียด้วยซ้ำ
ว่าแต่เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงนะ?
ห่าวโอวเงยหน้ามองเพดานโถงทางเดิน ระหว่างฟังเสี่ยวหลิวบ่นไม่หยุด…
ห่าวโอวทำงานล่วงเวลาจนดึกเพื่อแก้แผนงานให้ลูกค้าที่เรื่องมากถึง 33 รอบ ในที่สุดก็เสร็จงานเสียที เขาเดินโซเซไปหมด ตอนกำลังเดินผ่านโถงอาคารสำนักงานและใกล้จะออกจากประตู ก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งยืนชี้ไม้ชี้มือแหงนมองขึ้นไปข้างบน
มีคนจะกระโดดตึกหรือ!?
ห่าวโอวตื่นตัวขึ้นมาทันที รีบเดินออกไปแล้วเงยหน้ามองว่าใครกันที่จู่ ๆ ก็คิดตก
แต่ห่าวโอวยังมองไม่ชัดว่าเป็นใคร ก็เห็นเงาดำขนาดใหญ่ร่วงลงมาจากฟ้า
“อ๊าก—”
“โครม—”
เสียงกรีดร้องไม่ได้มาจากห่าวโอว เขาไม่มีโอกาสได้ส่งเสียงด้วยซ้ำ ระหว่างที่สติเลือนราง เขาได้ยินเสียงคนมุงร้องตะโกนด้วยความตกใจ
“รีบเรียกรถพยาบาลเร็ว!”
“คนกระโดดตึกไม่ตาย แต่ดันตกใส่คนที่เดินผ่านจนตาย!”
…………
พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง ห่าวโอวก็พบว่าตัวเองทะลุมิติมาอยู่ในร่างของชายหนุ่มที่ชื่อและนามสกุลเหมือนกับเขา
“นายยังหนุ่มยังแน่น อย่าคิดสั้นสิ!”
เสียงของเสี่ยวหลิวดึงห่าวโอวกลับสู่ความเป็นจริง เมื่อตกอยู่ในสภาพแบบนี้ เขาก็เข้าใจหลักการข้อหนึ่ง
จะเผือกเรื่องชาวบ้านก็ต้องระวังตัว