ตั้งแผงขายสุ่ม ลูกค้าหัวร้อนทุกวัน

ตอนที่ 3 ตั้งแผงขายของตามใจ ลูกค้าหัวร้อนกันทุกวัน

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ระหว่างรอรถพยาบาล ทั้งสองคนกลัวว่าจะทำให้ห่าวโอวบาดเจ็บซ้ำ จึงไม่กล้าขยับตัวส่งเดช ได้แต่ยืนเฝ้าอยู่หน้าแถบต้นไม้ริมทาง

ห่าวโอวรู้ชื่อของทั้งสองคนแล้ว เจ้าของรถชื่อกู้หงอวี่ ส่วนคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ คือเพื่อนร่วมงานของเขา หลี่เฮ่าซิน ทั้งคู่ไม่ใช่คนท้องถิ่น แต่บริษัทส่งมาทำธุระที่เมืองนิวเฉิงเพื่อเจรจางาน

“แย่แล้ว ระบบอัจฉริยะในรถมีช่องโหว่ด้านความปลอดภัยขนาดนี้ จะเปิดให้ใช้กันทั่วประเทศได้ยังไง?”

“ฉันแจ้งบริษัทไปแล้ว วิศวกรจะตรวจสอบและปรับระบบใหม่”

ห่าวโอวฟังแล้วรู้สึกผิดอยู่หน่อย ๆ จึงพึมพำว่า “ฉันว่าไม่น่าใช่ปัญหาที่ระบบหรอก”

“อะไรนะ?”

พอได้ยินเสียงห่าวโอว กู้หงอวี่ก็ขยับเข้ามาใกล้อีกนิด

“อ้อ... ฉันหมายถึงพวกนายก็ยุ่งกันอยู่ ให้ฉันรอตรงนี้เองก็ได้”

“แบบนั้นได้ยังไง” กู้หงอวี่มองขาที่บาดเจ็บของห่าวโอวแล้วยิ่งรู้สึกผิด เหมือนซ้ำเติมเข้าไปอีก

“ถ้าพวกนายรู้สึกผิดจริง ๆ ชดเชยค่าเสียเวลาทำงานให้ฉันหน่อยก็พอ”

เรียกร้องค่าเสียหายเนียน ๆ เหรอ?

หลี่เฮ่าซินถามอย่างระแวงว่า “เท่าไร?”

ห่าวโอวคำนวณเงินทุนเริ่มต้นในใจ ก่อนจะลังเลแล้วยกนิ้วขึ้นมาสามนิ้วช้า ๆ

สามแสน!

หลี่เฮ่าซินเบิกตากว้าง นี่มันเรียกค่าเสียหายชัด ๆ!

“สามพัน”

“นายพูดว่า... เท่าไหร่นะ?” หลี่เฮ่าซินรีบเปลี่ยนคำพูดกลางคัน

“สามพัน” ห่าวโอวพูดซ้ำ ในใจแอบหวั่น ๆ ว่าขอมากไปหรือเปล่า

“หยวน?”

ห่าวโอวพยักหน้า

“หมายถึงเงินหยวนของประเทศหลงใช่ไหม?”

ห่าวโอวพยักหน้าอีกครั้ง

คราวนี้หลี่เฮ่าซินถึงกับไปไม่เป็น เดิมทีนึกว่าจะเรียกแพงหูฉี่ ที่ไหนได้แค่ขู่ฟ่อเหมือนแมวน้อย

กู้หงอวี่ได้ฟังแล้วรู้สึกว่าห่าวโอวเป็นคนตรงไปตรงมา จึงหยิบมือถือออกมา “แอดวีแชตกัน เดี๋ยวฉันโอนให้”

“ติ๊ง!”

เงินเข้าบัญชีแล้ว ห่าวโอวยิ้มทั้งน้ำตา

“พวกนายไปทำธุระเถอะ ไม่ต้องห่วงฉันแล้ว”

เห็นว่าอีกฝ่ายยังรู้สึกตัวดี แถมดูเหมือนไม่ได้เป็นอะไรมาก กู้หงอวี่จึงโล่งใจ “ถ้าเงินไม่พอก็ส่งใบเสร็จมา เดี๋ยวฉันโอนให้อีก”

สำหรับผู้บริหารที่มีรายได้ปีละล้านอย่างเขา เงินสามพันหยวนไม่ใช่เรื่องใหญ่ ถ้าไม่รีบจริง ๆ เขาคงพาห่าวโอวไปตรวจที่โรงพยาบาลด้วยตัวเองแล้ว

“งั้นพวกเราขอตัวก่อนนะ” หลี่เฮ่าซินยกมือถือขึ้นถ่ายวิดีโอ

กู้หงอวี่มองเขาอย่างจนใจ

“แฮะ~” หลี่เฮ่าซินเก็บมือถือ “ชินกับการบันทึกหลักฐานเวลาทำงานน่ะ”

“เดินทางดี ๆ ไว้มีโอกาสคงได้เจอกันอีก” ห่าวโอวโบกมือลา

………………

………………

เสี่ยวหลิวหิ้วถุงผลไม้เดินเข้ามาในห้องผู้ป่วย

“ไม่เจอกันไม่กี่วัน นายก็เข้าโรงพยาบาลอีกแล้วเหรอ?”

“นายว่างนักหรือไง?” ห่าวโอวเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน

“หัวหน้ารู้เรื่องนาย เลยอนุมัติให้ฉันลาสามชั่วโมงมาเยี่ยม จะได้แสดงความห่วงใยเพื่อนมนุษย์ไง”

“……”

หลิวหมิงฮ่าวนั่งลงข้างเตียงอย่างไม่เกรงใจ “สมัยนี้หางานดี ๆ ยากจะตาย ดูอย่างนายเข้าโรงพยาบาลรอบนี้ยังเบิกประกันสุขภาพได้เลย แต่เดือนหน้าประกันก็ขาดแล้วนะ”

ห่าวโอวไม่ได้ใส่ใจ มองเรื่องนี้อย่างปล่อยวาง “ประกันสุขภาพเป็นบัตรผ่านของคนอ่อนแอ ส่วนฉันเป็นผู้กล้า”

หลิวหมิงฮ่าวพูดไม่ออก ก่อนจะยกนิ้วโป้งให้ “นายแน่มาก”

“ฉันรับคำชมไว้แล้ว”

“……”

หลิวหมิงฮ่าวหมดคำจะพูด นี่ชมว่านายอ้วนแล้วยังหอบตามอีก เลยตัดสินใจสั่งสอนเพื่อนร่วมงานเก่าคนนี้ให้เจ็บ ๆ สักหน่อย

“งั้นผู้กล้า ขอถามหน่อยว่านายวางแผนจะทำอะไรต่อ?”

“คนมีความสามารถย่อมมีแผนเด็ดของตัวเอง”

………………

………………

ห่าวโอวเรียกรถไปยังร้านขายรถเข็นอาหาร หลังได้รับเงินช่วยเหลือจากคนใจดี

เจ้าของร้านมองลูกค้าที่อยู่ตรงหน้าอย่างซับซ้อน ทั้งตัวพันผ้าพันแผลแถมยังใช้ไม้ค้ำอีก ใจสู้จริง ๆ นะเนี่ย

“พูดกันตรง ๆ เลยนะ งบมี 2,000”

“……”

เจ้าของร้านเงียบไปหลายวินาที สีหน้ายิ่งซับซ้อนกว่าเดิม “พี่ชาย ตั้งใจจะซื้อรถเข็นจริง ๆ เหรอ?”

“ถ้าไม่ได้ก็ให้ผมเช่าสามวัน”

“……”

สุดท้ายห่าวโอวจ่ายไป 1,999 หยวน ได้รถเข็นอาหารมือห้ามาในสภาพใหม่ประมาณเจ็ดส่วน แถมเจ้าของร้านยังให้ถังแก๊สกับอุปกรณ์ทำแป้งทอดต้นหอมมาเป็นชุดด้วย

เดิมทีเจ้าของร้านขายรถเข็นใหม่โดยเฉพาะ แต่ลูกค้าหลายคนซื้อไปไม่ถึงสัปดาห์ก็ทนไม่ไหว เอากลับมาขายคืนในราคาถูก ร้านนี้เลยค่อย ๆ กลายเป็นร้านขายรถมือสอง แน่นอนว่าถ้าจะเอาให้ถูกจริง ๆ บางคันก็ผ่านมือมาแล้วสามสี่ห้าหกเจ็ดแปดมือ

เจ้าของร้านใจดีขับรถพาห่าวโอวกับรถเข็นไปส่งถึงย่านที่เขาเช่าบ้านอยู่ โลกนี้ยังมีคนดีอีกเยอะจริง ๆ

พอเข้าบ้าน ห่าวโอวที่วุ่นวายมาครึ่งค่อนวันก็ล้มตัวลงนอน พรุ่งนี้ยังต้องตื่นแต่เช้าไปซื้อของอีก

วันถัดมา ห่าวโอวถูกนาฬิกาปลุกทำให้ตื่น แล้วมุ่งหน้าไปตลาดสดตอนตีสามตีสี่ ซึ่งเป็นบทเรียนแห่งความลำบากของชีวิต

เขาซื้อต้นหอมมาหนึ่งกำกับเนื้อขาหลังหมูหนึ่งจิน ใช่แล้ว แค่หนึ่งจินเท่านั้น

คนที่เคยกินแป้งทอดต้นหอมย่อมรู้ดีว่าไส้เกือบทั้งหมดเป็นต้นหอม ส่วนเนื้อสับมีปริมาณพอ ๆ กับซองเครื่องปรุงในบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสเนื้อวัว

เป้าหมายของเขาคือขายให้ได้แค่สิบคน คาดว่าเนื้อคงใช้ไม่ถึงสองเหลี่ยง ที่เหลือก็เอาไว้ผัดกินเอง

กลับถึงบ้าน ห่าวโอวก็เริ่มเตรียมของ วัตถุดิบสำหรับแป้งทอดต้นหอมมีไม่กี่อย่าง ขั้นตอนที่ยุ่งยากที่สุดคงเป็นการล้างและซอยต้นหอม

สับต้นหอมจนเต็มกะละมังแล้วก็สับเนื้อ จากนั้นผสมให้เข้ากัน เติมเกลือกับยี่หร่า ปรุงไส้เสร็จก็พักไว้

จากนั้นห่าวโอวหยิบกะละมังใบใหญ่ เทแป้งลงไปหนึ่งถุง เติมเกลือ ไข่ และยีสต์ในปริมาณที่เหมาะสมตามสัดส่วน แล้วเติมน้ำอุ่น คนจนไม่เหลือเม็ดแป้ง เทแป้งเหนียวที่ผสมเสร็จลงถัง ปิดฝาไว้ พอถึงที่ตั้งแผง แป้งก็คงขึ้นได้ที่พอดี

ต่อมาก็ขนวัตถุดิบทั้งหมดขึ้นรถเข็นอาหาร เล่นเอาเขาออกแรงไปไม่น้อย พอยกถังน้ำมันสำหรับทำอาหารขึ้นรถเข็นเสร็จ ห่าวโอวก็เช็ดเหงื่อ

“เฮ้อ~ เหนื่อยแทบตาย”

ห่าวโอวเข็นรถออกเดินทาง ตลอดทางมีคนเดินผ่านเหลียวมองกันเป็นแถว

“เห็นไหม ถ้าไม่ตั้งใจเรียน ต่อให้ขาหักก็ต้องออกมาขายของ”

“หนุ่มคนนี้คงเจอเรื่องลำบากมา น่าสงสารจริง ๆ”

“หรือแกล้งทำกันนะ เรียกคะแนนสงสารหรือเปล่า?”

…………

ห่าวโอวอายจนแทบอยากมุดดิน โชคดีที่สวมหน้ากากอยู่ มิน่าละในหนังคนทำเรื่องไม่ดีถึงต้องปิดหน้า ช่วยลดความอายได้เยอะจริง ๆ

ห่าวโอวเปิดแผนที่นำทาง เข็นรถไปยังจุดหมายอยู่นานกว่าสี่สิบนาที ในที่สุดก็ไปถึง แต่หัวใจก็วูบลงทันที

กลิ่นหอมของแป้งทอดไม่กลัวตรอกลึก แต่นี่มันลึกเกินไปแล้ว!

ห่าวโอวยืนนิ่งอยู่หน้ากำแพงตรงทางตันหลายวินาที ก่อนถอนหายใจ ในเมื่อมาถึงแล้ว ก็ลองตั้งแผงดูก่อนแล้วกัน

เขายกม้านั่งมานั่ง ห่าวโอวยังไม่ได้เริ่มทอดแป้งทันที เพราะแป้งทอดต้นหอมต้องกินตอนร้อน ๆ ถึงจะอร่อย ไม่อย่างนั้นเปลือกกรอบจะนิ่ม แถมยังมันเลี่ยนจนเสียรสชาติ

แต่ผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมง กลับไม่มีคนเดินผ่านมาสักคน

นอกจากทำเลแล้ว เวลาตั้งแผงก็มีส่วนเหมือนกัน เขาเริ่มขายตอนสิบโมงเช้า ชาวบ้านแถวตรอกที่ทำงานก็ไปทำงาน เด็กนักเรียนก็ไปเรียน จะมีคนเดินไปเดินมาได้ยังไง?

ห่าวโอวมองเวลา หรือวันนี้จะเป็นแบบนี้ไปทั้งวัน?

ยังเหลืออีก 46 ชั่วโมง ถ้าวันนี้ขายไม่ได้เลย ก็ต้องฝากความหวังทั้งหมดไว้กับพรุ่งนี้แล้ว

ไม่ได้ จะเสี่ยงแบบนี้ไม่ได้ ห่าวโอวคิดว่าตัวเองจะเอาแต่นั่งรอเฉย ๆ ไม่ได้ ต้องทำอะไรสักอย่าง

ตอนนี้สิบเอ็ดโมงกว่า ใกล้เวลาอาหารกลางวันแล้ว มาเถอะ ให้เขาได้เห็นกันไปเลยว่าแป้งทอดนี่จะหอมอร่อยได้แค่ไหน!

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป