ระหว่างรอรถพยาบาล ทั้งสองคนกลัวว่าจะทำให้ห่าวโอวบาดเจ็บซ้ำ จึงไม่กล้าขยับตัวส่งเดช ได้แต่ยืนเฝ้าอยู่หน้าแถบต้นไม้ริมทาง
ห่าวโอวรู้ชื่อของทั้งสองคนแล้ว เจ้าของรถชื่อกู้หงอวี่ ส่วนคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ คือเพื่อนร่วมงานของเขา หลี่เฮ่าซิน ทั้งคู่ไม่ใช่คนท้องถิ่น แต่บริษัทส่งมาทำธุระที่เมืองนิวเฉิงเพื่อเจรจางาน
“แย่แล้ว ระบบอัจฉริยะในรถมีช่องโหว่ด้านความปลอดภัยขนาดนี้ จะเปิดให้ใช้กันทั่วประเทศได้ยังไง?”
“ฉันแจ้งบริษัทไปแล้ว วิศวกรจะตรวจสอบและปรับระบบใหม่”
ห่าวโอวฟังแล้วรู้สึกผิดอยู่หน่อย ๆ จึงพึมพำว่า “ฉันว่าไม่น่าใช่ปัญหาที่ระบบหรอก”
“อะไรนะ?”
พอได้ยินเสียงห่าวโอว กู้หงอวี่ก็ขยับเข้ามาใกล้อีกนิด
“อ้อ... ฉันหมายถึงพวกนายก็ยุ่งกันอยู่ ให้ฉันรอตรงนี้เองก็ได้”
“แบบนั้นได้ยังไง” กู้หงอวี่มองขาที่บาดเจ็บของห่าวโอวแล้วยิ่งรู้สึกผิด เหมือนซ้ำเติมเข้าไปอีก
“ถ้าพวกนายรู้สึกผิดจริง ๆ ชดเชยค่าเสียเวลาทำงานให้ฉันหน่อยก็พอ”
เรียกร้องค่าเสียหายเนียน ๆ เหรอ?
หลี่เฮ่าซินถามอย่างระแวงว่า “เท่าไร?”
ห่าวโอวคำนวณเงินทุนเริ่มต้นในใจ ก่อนจะลังเลแล้วยกนิ้วขึ้นมาสามนิ้วช้า ๆ
สามแสน!
หลี่เฮ่าซินเบิกตากว้าง นี่มันเรียกค่าเสียหายชัด ๆ!
“สามพัน”
“นายพูดว่า... เท่าไหร่นะ?” หลี่เฮ่าซินรีบเปลี่ยนคำพูดกลางคัน
“สามพัน” ห่าวโอวพูดซ้ำ ในใจแอบหวั่น ๆ ว่าขอมากไปหรือเปล่า
“หยวน?”
ห่าวโอวพยักหน้า
“หมายถึงเงินหยวนของประเทศหลงใช่ไหม?”
ห่าวโอวพยักหน้าอีกครั้ง
คราวนี้หลี่เฮ่าซินถึงกับไปไม่เป็น เดิมทีนึกว่าจะเรียกแพงหูฉี่ ที่ไหนได้แค่ขู่ฟ่อเหมือนแมวน้อย
กู้หงอวี่ได้ฟังแล้วรู้สึกว่าห่าวโอวเป็นคนตรงไปตรงมา จึงหยิบมือถือออกมา “แอดวีแชตกัน เดี๋ยวฉันโอนให้”
“ติ๊ง!”
เงินเข้าบัญชีแล้ว ห่าวโอวยิ้มทั้งน้ำตา
“พวกนายไปทำธุระเถอะ ไม่ต้องห่วงฉันแล้ว”
เห็นว่าอีกฝ่ายยังรู้สึกตัวดี แถมดูเหมือนไม่ได้เป็นอะไรมาก กู้หงอวี่จึงโล่งใจ “ถ้าเงินไม่พอก็ส่งใบเสร็จมา เดี๋ยวฉันโอนให้อีก”
สำหรับผู้บริหารที่มีรายได้ปีละล้านอย่างเขา เงินสามพันหยวนไม่ใช่เรื่องใหญ่ ถ้าไม่รีบจริง ๆ เขาคงพาห่าวโอวไปตรวจที่โรงพยาบาลด้วยตัวเองแล้ว
“งั้นพวกเราขอตัวก่อนนะ” หลี่เฮ่าซินยกมือถือขึ้นถ่ายวิดีโอ
กู้หงอวี่มองเขาอย่างจนใจ
“แฮะ~” หลี่เฮ่าซินเก็บมือถือ “ชินกับการบันทึกหลักฐานเวลาทำงานน่ะ”
“เดินทางดี ๆ ไว้มีโอกาสคงได้เจอกันอีก” ห่าวโอวโบกมือลา
………………
………………
เสี่ยวหลิวหิ้วถุงผลไม้เดินเข้ามาในห้องผู้ป่วย
“ไม่เจอกันไม่กี่วัน นายก็เข้าโรงพยาบาลอีกแล้วเหรอ?”
“นายว่างนักหรือไง?” ห่าวโอวเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน
“หัวหน้ารู้เรื่องนาย เลยอนุมัติให้ฉันลาสามชั่วโมงมาเยี่ยม จะได้แสดงความห่วงใยเพื่อนมนุษย์ไง”
“……”
หลิวหมิงฮ่าวนั่งลงข้างเตียงอย่างไม่เกรงใจ “สมัยนี้หางานดี ๆ ยากจะตาย ดูอย่างนายเข้าโรงพยาบาลรอบนี้ยังเบิกประกันสุขภาพได้เลย แต่เดือนหน้าประกันก็ขาดแล้วนะ”
ห่าวโอวไม่ได้ใส่ใจ มองเรื่องนี้อย่างปล่อยวาง “ประกันสุขภาพเป็นบัตรผ่านของคนอ่อนแอ ส่วนฉันเป็นผู้กล้า”
หลิวหมิงฮ่าวพูดไม่ออก ก่อนจะยกนิ้วโป้งให้ “นายแน่มาก”
“ฉันรับคำชมไว้แล้ว”
“……”
หลิวหมิงฮ่าวหมดคำจะพูด นี่ชมว่านายอ้วนแล้วยังหอบตามอีก เลยตัดสินใจสั่งสอนเพื่อนร่วมงานเก่าคนนี้ให้เจ็บ ๆ สักหน่อย
“งั้นผู้กล้า ขอถามหน่อยว่านายวางแผนจะทำอะไรต่อ?”
“คนมีความสามารถย่อมมีแผนเด็ดของตัวเอง”
………………
………………
ห่าวโอวเรียกรถไปยังร้านขายรถเข็นอาหาร หลังได้รับเงินช่วยเหลือจากคนใจดี
เจ้าของร้านมองลูกค้าที่อยู่ตรงหน้าอย่างซับซ้อน ทั้งตัวพันผ้าพันแผลแถมยังใช้ไม้ค้ำอีก ใจสู้จริง ๆ นะเนี่ย
“พูดกันตรง ๆ เลยนะ งบมี 2,000”
“……”
เจ้าของร้านเงียบไปหลายวินาที สีหน้ายิ่งซับซ้อนกว่าเดิม “พี่ชาย ตั้งใจจะซื้อรถเข็นจริง ๆ เหรอ?”
“ถ้าไม่ได้ก็ให้ผมเช่าสามวัน”
“……”
สุดท้ายห่าวโอวจ่ายไป 1,999 หยวน ได้รถเข็นอาหารมือห้ามาในสภาพใหม่ประมาณเจ็ดส่วน แถมเจ้าของร้านยังให้ถังแก๊สกับอุปกรณ์ทำแป้งทอดต้นหอมมาเป็นชุดด้วย
เดิมทีเจ้าของร้านขายรถเข็นใหม่โดยเฉพาะ แต่ลูกค้าหลายคนซื้อไปไม่ถึงสัปดาห์ก็ทนไม่ไหว เอากลับมาขายคืนในราคาถูก ร้านนี้เลยค่อย ๆ กลายเป็นร้านขายรถมือสอง แน่นอนว่าถ้าจะเอาให้ถูกจริง ๆ บางคันก็ผ่านมือมาแล้วสามสี่ห้าหกเจ็ดแปดมือ
เจ้าของร้านใจดีขับรถพาห่าวโอวกับรถเข็นไปส่งถึงย่านที่เขาเช่าบ้านอยู่ โลกนี้ยังมีคนดีอีกเยอะจริง ๆ
พอเข้าบ้าน ห่าวโอวที่วุ่นวายมาครึ่งค่อนวันก็ล้มตัวลงนอน พรุ่งนี้ยังต้องตื่นแต่เช้าไปซื้อของอีก
วันถัดมา ห่าวโอวถูกนาฬิกาปลุกทำให้ตื่น แล้วมุ่งหน้าไปตลาดสดตอนตีสามตีสี่ ซึ่งเป็นบทเรียนแห่งความลำบากของชีวิต
เขาซื้อต้นหอมมาหนึ่งกำกับเนื้อขาหลังหมูหนึ่งจิน ใช่แล้ว แค่หนึ่งจินเท่านั้น
คนที่เคยกินแป้งทอดต้นหอมย่อมรู้ดีว่าไส้เกือบทั้งหมดเป็นต้นหอม ส่วนเนื้อสับมีปริมาณพอ ๆ กับซองเครื่องปรุงในบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสเนื้อวัว
เป้าหมายของเขาคือขายให้ได้แค่สิบคน คาดว่าเนื้อคงใช้ไม่ถึงสองเหลี่ยง ที่เหลือก็เอาไว้ผัดกินเอง
กลับถึงบ้าน ห่าวโอวก็เริ่มเตรียมของ วัตถุดิบสำหรับแป้งทอดต้นหอมมีไม่กี่อย่าง ขั้นตอนที่ยุ่งยากที่สุดคงเป็นการล้างและซอยต้นหอม
สับต้นหอมจนเต็มกะละมังแล้วก็สับเนื้อ จากนั้นผสมให้เข้ากัน เติมเกลือกับยี่หร่า ปรุงไส้เสร็จก็พักไว้
จากนั้นห่าวโอวหยิบกะละมังใบใหญ่ เทแป้งลงไปหนึ่งถุง เติมเกลือ ไข่ และยีสต์ในปริมาณที่เหมาะสมตามสัดส่วน แล้วเติมน้ำอุ่น คนจนไม่เหลือเม็ดแป้ง เทแป้งเหนียวที่ผสมเสร็จลงถัง ปิดฝาไว้ พอถึงที่ตั้งแผง แป้งก็คงขึ้นได้ที่พอดี
ต่อมาก็ขนวัตถุดิบทั้งหมดขึ้นรถเข็นอาหาร เล่นเอาเขาออกแรงไปไม่น้อย พอยกถังน้ำมันสำหรับทำอาหารขึ้นรถเข็นเสร็จ ห่าวโอวก็เช็ดเหงื่อ
“เฮ้อ~ เหนื่อยแทบตาย”
ห่าวโอวเข็นรถออกเดินทาง ตลอดทางมีคนเดินผ่านเหลียวมองกันเป็นแถว
“เห็นไหม ถ้าไม่ตั้งใจเรียน ต่อให้ขาหักก็ต้องออกมาขายของ”
“หนุ่มคนนี้คงเจอเรื่องลำบากมา น่าสงสารจริง ๆ”
“หรือแกล้งทำกันนะ เรียกคะแนนสงสารหรือเปล่า?”
…………
ห่าวโอวอายจนแทบอยากมุดดิน โชคดีที่สวมหน้ากากอยู่ มิน่าละในหนังคนทำเรื่องไม่ดีถึงต้องปิดหน้า ช่วยลดความอายได้เยอะจริง ๆ
ห่าวโอวเปิดแผนที่นำทาง เข็นรถไปยังจุดหมายอยู่นานกว่าสี่สิบนาที ในที่สุดก็ไปถึง แต่หัวใจก็วูบลงทันที
กลิ่นหอมของแป้งทอดไม่กลัวตรอกลึก แต่นี่มันลึกเกินไปแล้ว!
ห่าวโอวยืนนิ่งอยู่หน้ากำแพงตรงทางตันหลายวินาที ก่อนถอนหายใจ ในเมื่อมาถึงแล้ว ก็ลองตั้งแผงดูก่อนแล้วกัน
เขายกม้านั่งมานั่ง ห่าวโอวยังไม่ได้เริ่มทอดแป้งทันที เพราะแป้งทอดต้นหอมต้องกินตอนร้อน ๆ ถึงจะอร่อย ไม่อย่างนั้นเปลือกกรอบจะนิ่ม แถมยังมันเลี่ยนจนเสียรสชาติ
แต่ผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมง กลับไม่มีคนเดินผ่านมาสักคน
นอกจากทำเลแล้ว เวลาตั้งแผงก็มีส่วนเหมือนกัน เขาเริ่มขายตอนสิบโมงเช้า ชาวบ้านแถวตรอกที่ทำงานก็ไปทำงาน เด็กนักเรียนก็ไปเรียน จะมีคนเดินไปเดินมาได้ยังไง?
ห่าวโอวมองเวลา หรือวันนี้จะเป็นแบบนี้ไปทั้งวัน?
ยังเหลืออีก 46 ชั่วโมง ถ้าวันนี้ขายไม่ได้เลย ก็ต้องฝากความหวังทั้งหมดไว้กับพรุ่งนี้แล้ว
ไม่ได้ จะเสี่ยงแบบนี้ไม่ได้ ห่าวโอวคิดว่าตัวเองจะเอาแต่นั่งรอเฉย ๆ ไม่ได้ ต้องทำอะไรสักอย่าง
ตอนนี้สิบเอ็ดโมงกว่า ใกล้เวลาอาหารกลางวันแล้ว มาเถอะ ให้เขาได้เห็นกันไปเลยว่าแป้งทอดนี่จะหอมอร่อยได้แค่ไหน!