คุณตาอู๋ถูกภรรยาไล่ออกมารับหลานชายที่โรงเรียนอนุบาลกลับบ้านมากินข้าว สำหรับเขาแล้ว กินข้าวที่โรงเรียนก็ดีอยู่แล้วไม่ใช่หรือ จะให้เดินทางไปกลับวันละตั้ง 4 รอบทำไมกัน?
แต่ภรรยาของเขายืนกรานว่าอาหารในโรงอาหารของโรงเรียนอนุบาลไม่ดีต่อสุขภาพ สู้ทำกินเองที่บ้านไม่ได้ อย่างน้อยก็วางใจได้กว่า
“เฮ้อ...”
คุณตาอู๋เดินเอามือไพล่หลังไปตามตรอกอย่างจนปัญญา พลางส่ายหน้าเบา ๆ
หืม?
กลิ่นอะไรน่ะ?
คุณตาอู๋สูดจมูกฟุดฟิด ในอากาศเหมือนมีกลิ่นหอมบางอย่างลอยอบอวล กระตุ้นให้เขาน้ำลายสอโดยไม่รู้ตัว
ในตรอกนี้ก็ไม่มีร้านขายของชำนี่นา?
คุณตาอู๋เดินตามกลิ่นหอมไปจนถึงสุดตรอกด้วยความสงสัย ก่อนจะชะงักไปเมื่อเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังทอดแป้งต้นหอมอยู่หน้ารถเข็นขายอาหารที่ตั้งชิดกำแพง
“พ่อหนุ่ม นี่กำลัง...ตั้งแผงขายของอยู่เหรอ?”
คำถามนี้ดูจะชัดเจนอยู่แล้ว แต่คุณตาอู๋กลับคิดไม่ตกว่าทำไมถึงมีคนมาตั้งแผงขายของในที่ที่ไม่มีคนเดินผ่าน ขายให้หนูกินหรือไง?
ห่าวโอวได้ยินคนถามก็ใจชื้นขึ้นมาทันที ลูกค้ามาจริง ๆ ด้วย เขารีบตอบอย่างกระตือรือร้นว่า “ใช่ครับคุณตา รับแป้งต้นหอมสักแผ่นไหมครับ?”
ตั้งแผงขายจริง ๆ ด้วย คุณตาอู๋ไม่เข้าใจเลย ส่วนจะซื้อสักแผ่นไหมนั้น...
คุณตาอู๋กลืนน้ำลาย อดใจไว้ดีกว่า ภรรยาทำมื้อเที่ยงไว้แล้ว กินแป้งตอนนี้ก็สิ้นเปลืองเปล่า ๆ
“ไม่ล่ะ ที่บ้านทำกับข้าวไว้แล้ว”
“อย่างนั้นเหรอครับ...”
ห่าวโอวเดินออกมาจากหลังรถเข็นโดยใช้ไม้เท้าพยุง สีหน้าผิดหวัง ก่อนจะนั่งลงบนม้านั่ง
คุณตาอู๋ที่กำลังจะหันหลังเดินจากไปพลันพูดไม่ออก พ่อหนุ่มคนนี้สภาพแทบจะเป็นมัมมี่อยู่แล้ว ยังอุตส่าห์ยืนกรานมาตั้งแผงขาย คงใช้ชีวิตลำบากไม่น้อย
“เท่าไรล่ะ?”
“แผ่นละ 5 หยวนครับ”
วัตถุดิบทำแป้งต้นหอมราคาถูก ต้นทุนต่อแผ่นไม่ถึง 2 หยวน ภารกิจของระบบก็ไม่ได้จำกัดราคา ต่อให้ขายแผ่นละ 1 หยวนหรือแม้แต่ 1 เหมา ก็ยังได้ แต่ห่าวโอวตั้งราคาไว้ที่ 5 หยวน เพราะแผงขายแป้งต้นหอมเจ้าอื่นก็ขายราคาประมาณนี้ เขากลัวว่าถ้าขายถูกเกินไปจะทำให้คนระแวงและเข้าใจผิดโดยไม่จำเป็น
ตามความคิดเรื่องการใช้จ่ายแบบเรียบง่ายของคุณตาอู๋ การจ่าย 5 หยวนซื้อแป้งต้นหอมสักแผ่นถือว่าแพงไปนิด แต่ถ้าใช้ทำความดีวันละนิดก็ถือว่าคุ้มค่า
“เอามาแผ่นหนึ่ง”
“ได้เลยครับ!”
ห่าวโอวรีบกระโดดขาเดียวขึ้นมาทันที แม้จะมีแป้งต้นหอมที่เพิ่งทอดเสร็จวางอยู่บนตะแกรง แต่เขาก็ตั้งใจจะทำแผ่นใหม่ให้ลูกค้าคนแรก
เดิมทีคุณตาอู๋อยากบอกว่าไม่ต้องทำใหม่ก็ได้ แต่เห็นอีกฝ่ายลงมือไปแล้ว เขาก็ไม่อยากขัด
ห่าวโอวหยิบก้อนแป้งจากถังมาวางบนเขียง ทาน้ำมันบาง ๆ กันติด คลุมด้วยพลาสติกถนอมอาหาร แล้วพักแป้งไว้อีกสักหน่อยจะได้ผลดีกว่า
“คุณตารอสักครู่นะครับ”
คุณตาอู๋ไม่ได้รีบร้อนอยู่แล้ว ในเมื่อว่างอยู่ก็เลยชวนคุยขึ้นมา
“พ่อหนุ่ม ทำไมถึงเลือกมาตั้งแผงขายตรงนี้ล่ะ? ปกติไม่ค่อยมีคนเดินผ่านหรอกนะ”
จะไปรู้ได้ยังไงล่ะครับ ต้องไปถามระบบสิ ถึงภารกิจนี้ห่าวโอวจะเป็นคนสุ่มออกมาเอง แต่แค่ระบบตั้งเงื่อนไขแบบนี้ก็เหลวไหลสุด ๆ แล้วไม่ใช่หรือไง
“เอ่อ...” ห่าวโอวทำท่าเขินอาย “จริง ๆ วันนี้เป็นวันแรกที่ผมมาตั้งแผงครับ รู้สึกประหม่าอยู่หน่อย ๆ เลยขอมาฝึกในที่ที่คนไม่พลุกพล่านก่อน จะได้ปรับตัว”
“อ๋อ...” คุณตาอู๋เข้าใจขึ้นมาทันที “นี่เรียกว่ากลัวเข้าสังคมอย่างที่พวกหนุ่มสาวชอบพูดกันใช่ไหม?”
“เอ่อ...จะพูดอย่างนั้นก็ได้ครับ”
คุณตาอู๋พยักหน้าอย่างเข้าใจ คนหนุ่มสาวเดี๋ยวนี้ขี้อาย ระหว่างที่คุยกัน แป้งที่พักไว้จนฟูได้ที่ก็พร้อมใช้งานพอดี
ห่าวโอววางแป้งลงบนฝ่ามือแล้วกดให้แบน จากนั้นตักไส้ต้นหอมสับจากถังอีกใบมาหนึ่งทัพพีใหญ่ ใช้มือปั้นอย่างคล่องแคล่วจนเป็นก้อนกลมคล้ายซาลาเปา แล้ววางลงบนเขียง รีดให้แบนเป็นแผ่น ก่อนนำไปทอดในกระทะเหล็กแบนที่มีน้ำมันตื้น ๆ
กลิ่นหอมของต้นหอมถูกปลุกขึ้นมาด้วยความร้อนสูง เจ้าหนอนตะกละในท้องคุณตาอู๋เริ่มขยับยุกยิก เขาไม่มีอารมณ์จะคุยเล่นต่อแล้ว ได้แต่จ้องแผ่นแป้งที่กำลังส่งเสียงฉ่าและมีน้ำมันซึมอยู่บนกระทะตาไม่กะพริบ
ห่าวโอวกะเวลาแล้วกลับแป้งอีกด้าน ไม่นานแป้งต้นหอมสีเหลืองทองก็สุกได้ที่ เขาใช้ถุงกระดาษใส่ให้คุณตา
คุณตาอู๋รับมา เป่าลมใส่สองสามที ก่อนจะรีบอ้าปากกัดเข้าไป เปลือกด้านนอกกรอบ แต่ไม่ไหม้ ส่วนต้นหอมกับหมูสับด้านในกระจายอยู่ทั่วแผ่นแป้ง รสชาติหอมอร่อย
อร่อยเกินไปแล้ว!
คุณตาอู๋หรี่ตาลงอย่างมีความสุข นี่ต้องเป็นแป้งต้นหอมที่อร่อยที่สุดเท่าที่เขาเคยกินมาในชีวิตแน่นอน!
5 หยวนแพงเหรอ? ไม่แพงเลยสักนิด คุ้มสุด ๆ!
“พ่อหนุ่ม” คุณตาอู๋เคี้ยวแป้งพูดเสียงอู้อี้ “ฝีมือดีขนาดนี้ ต่อไปชีวิตต้องดีขึ้นแน่”
“ขอให้เป็นอย่างที่คุณตาว่าครับ”
ถ้าทำภารกิจทดสอบไม่สำเร็จจนเปิดใช้งานระบบไม่ได้ อย่างน้อยมีฝีมือติดตัวก็คงไม่อดตาย ยิ่งถ้าอาศัยหน้าตาของตัวเองสร้างชื่อเป็นแผงแป้งต้นหอมที่ดังในโลกออนไลน์ก็น่าจะไปได้สวยเหมือนกัน...
ถุย ๆ ๆ!
ทำไมถึงคิดอะไรไม่เอาไหนแบบนี้ได้เนี่ย!
ระหว่างที่ห่าวโอวกำลังตำหนิตัวเองในใจ คุณตาอู๋ก็กินหมดแล้ว เขาเช็ดปากเพื่อกำจัดหลักฐาน
เดี๋ยวต้องไปรับหลานชายอีก ห้ามให้เด็กนั่นรู้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นต้องงอแงอยากกินด้วยแน่ แล้วท้องน้อย ๆ ของเจ้าหนูนั่นคงกินมื้อเที่ยงไม่ลงพอดี
“พ่อหนุ่ม พรุ่งนี้ยังจะมาตั้งแผงตรงนี้อีกไหม?”
เรื่องนี้ตอบยาก ถ้าวันนี้ขายครบ 10 ที่ ห่าวโอวคิดว่าพรุ่งนี้คงไม่ต้องมาตั้งแผงแล้ว
“ถ้าพรุ่งนี้มาตั้งแผง ผมจะมาถึงที่นี่ตอน 10 โมงครับ”
คุณตาอู๋ไม่ได้ใส่ใจกับคำว่า ‘ถ้า’ เขาสนใจแค่เวลา 10 โมงเท่านั้น
“พ่อหนุ่ม แป้งต้นหอมเหมาะกินเป็นมื้อเช้าที่สุด มาตั้งแผงสายขนาดนี้ไม่มีลูกค้าหรอก”
“ช่วงสองสามวันนี้ขอฝึกมือก่อนครับ”
อ๋อ...คุณตาอู๋นึกขึ้นได้ว่าเจ้าของแผงตรงหน้าเป็นคนกลัวเข้าสังคมนี่เอง
“สู้ ๆ ฝึกอีกหน่อยก็เก่งขึ้นเอง”
“ขอบคุณครับคุณตา”
ให้กำลังใจคนรุ่นหลังเสร็จ คุณตาอู๋ก็หันหลังเดินจากไปอย่างอาลัยอาวรณ์ พลางเคี้ยวปากลิ้มรสชาติ พรุ่งนี้เขาต้องเกลี้ยกล่อมภรรยาให้ได้ว่าไม่ต้องทำมื้อเที่ยง
………………
………………
“คุณปู่——”
“เอิ้ก...”
คุณตาอู๋รับแรงปะทะแบบพุ่งเข้าชนของหลานชายเต็ม ๆ จนเรอเสียงดังออกมา
อู๋ข่ายเซวียนสูดจมูกฟุดฟิด “คุณปู่กินอะไรมาครับ?”
“ไม่ได้กินอะไร”
“แล้วกลิ่นอะไรครับ?”
“อาหารเช้า”
คุณตาอู๋อาบน้ำร้อนมาก่อน ยามหลอกเด็กจึงยังทำหน้าไม่เปลี่ยน หลานชายอย่างอู๋ข่ายเซวียนจึงเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง
ปู่กับหลานกลับถึงบ้าน คุณยายอู๋เตรียมอาหารกลางวันไว้เรียบร้อยแล้ว
“ตาเฒ่า วันนี้กินข้าวน้อยจัง?”
“เฮ้อ...แก่แล้ว กินได้น้อยลงน่ะ”
อู๋ข่ายเซวียนหรี่ตามองอย่างคลางแคลงใจ เขาไม่ใช่เด็กสามขวบแล้วนะ เขา 5 ขวบแล้ว!
อีกด้านหนึ่ง ห่าวโอวนั่งอยู่ตรงสุดตรอกอันเงียบสงบ รอลูกค้าคนต่อไปต่อไปอย่างใจเย็น แต่น่าเสียดายที่ตรงนี้ห่างไกลผู้คนเกินไป ปกติก็มีคนเดินผ่านน้อยอยู่แล้ว แถมยังเป็นช่วงมื้อเย็นที่ทุกบ้านกำลังทำอาหาร ต่อให้มีใครได้กลิ่น ก็มักจะคิดว่าบ้านไหนกำลังผัดกับข้าวอยู่
เคยลองรอจากฟ้าสว่างจนฟ้ามืดไหม?
ห่าวโอวมองดวงจันทร์บนท้องฟ้ายามค่ำคืน การมาตั้งแผงวันแรกยังขาดประสบการณ์ บางทีพรุ่งนี้เขาน่าจะเอาโทรโข่งมาสักอันไว้ตะโกนเรียกลูกค้า
วันนี้เก็บแผงกลับดีกว่า ห่าวโอวมองแป้งเหลวที่เหลืออยู่ในถัง แม้จะขายได้แค่แผ่นเดียว แต่เขาทำเตรียมไว้เยอะเพื่อดึงดูดลูกค้า
ยังไงพรุ่งนี้ก็ต้องเตรียมใหม่อยู่แล้ว ทำให้หมดตอนนี้เลยดีกว่า