ช่วงนี้จั่วเฮ่ากำลังวุ่นกับการเปิดคลินิก วันนี้ก็ยังจัดการอะไรต่อมิอะไรจนดึกดื่นกว่าจะปิดร้านกลับบ้าน ระหว่างเดินผ่านตรอก เขาก็ได้กลิ่นหอมลอยมา
“โครก~”
กลิ่นหอมนั้นปลุกความอยากกินในท้องของจั่วเฮ่าขึ้นมา เขาสูดดมอย่างตั้งใจ คล้ายจะเป็นกลิ่นแป้งทอดต้นหอม
นาน ๆ ทีก็ควรหาอะไรกินมื้อดึกเป็นรางวัลให้ตัวเองบ้าง จั่วเฮ่าจึงเดินเข้าตรอกตามใจตัวเอง เลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาตามกลิ่นหอมไป จนในที่สุดก็พบรถเข็นขายอาหารอยู่ตรงทางตันท้ายตรอก
เป็นแผงขายแป้งทอดต้นหอมจริง ๆ ด้วย!
แม้จะเดาไว้ตั้งแต่แรกแล้ว แต่พอได้เห็นกับตาก็ยังรู้สึกประหลาดใจ ใครที่ไหนจะมาตั้งแผงขายของในซอกหลืบแบบนี้ตอนดึก ๆ กันล่ะ?
พูดตามตรง ถ้าเมื่อกี้ไม่ได้โดนกลิ่นหอมยั่วจนเคลิ้ม เขาคงไม่เดินมาทางนี้หรอก
ห่าวโอวกำลังใช้ที่คีบพลิกแผ่นแป้งทอดอยู่ พอรู้สึกว่ามีคนมองก็เงยหน้าขึ้น เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ไม่ไกล สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
เห็นสีหน้าอีกฝ่าย ห่าวโอวก็เดาออกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ แต่กว่าจะมีลูกค้าสักคน ต้องร้องเรียกให้เต็มที่หน่อย
“พี่ชาย เพิ่งเลิกงานล่วงเวลามาใช่ไหม เอาของกินมื้อดึกสักชิ้นไหม?”
ท้องของจั่วเฮ่าร้องโครกครากขึ้นมาอีกครั้ง พอเข้ามาใกล้ กลิ่นก็หอมยิ่งกว่าเดิม
“งั้น...” จั่วเฮ่ากลืนน้ำลาย “เอาชิ้นหนึ่งครับ”
“ได้เลย~”
แป้งทอดต้นหอมที่ห่าวโอวกำลังทำใกล้เสร็จแล้ว จั่วเฮ่าสนใจแผงเล็ก ๆ นี้มาก จึงเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ
“เถ้าแก่ ทำไมดึกขนาดนี้แล้วยังตั้งแผงอยู่ล่ะ?”
“เพราะยังขายไม่หมดไง”
เหตุผลง่าย ๆ ตรงไปตรงมาจริง ๆ จั่วเฮ่ามองแป้งทอดต้นหอมหลายชิ้นที่วางพักอยู่บนตะแกรงเหล็กจนเย็นแล้ว ธุรกิจของเถ้าแก่แย่จริง ๆ ด้วย...
ไม่สิ จั่วเฮ่านึกอะไรขึ้นมาได้กะทันหัน ตั้งแผงขายในตรอกตันแบบนี้ จะมีคนซื้อได้ยังไงกัน
“เถ้าแก่ ทำไมถึงมาตั้งแผงตรงนี้ล่ะ?”
ห่าวโอวแตะหน้ากากบนใบหน้า “เข้าสังคมไม่เก่ง”
“...”
จั่วเฮ่าพูดไม่ออก แต่กลับรู้สึกเห็นใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ชีวิตบีบให้คนไม่ถนัดเข้าสังคมต้องออกมาตั้งแผงขายของ ช่างลำบากจริง ๆ
“เรียบร้อย” ห่าวโอวยื่นแป้งทอดต้นหอมที่ใส่ถุงแล้วให้จั่วเฮ่า “ทั้งหมด 5 หยวนครับ”
จั่วเฮ่าสแกนจ่ายเงินเสร็จก็ยืนกินอยู่หน้าแผงทันที
“อื้ม!”
จั่วเฮ่าเคี้ยวแป้งทอดต้นหอมร้อน ๆ พลางเบิกตากว้าง “สุดยอดมาก!”
ใช้วัตถุดิบธรรมดาและวิธีปรุงง่าย ๆ แต่กลับทำออกมาได้อร่อยระดับสุดยอด เถ้าแก่คนนี้ไม่ธรรมดา!
จั่วเฮ่าเองก็เป็นนักชิมตัวยง แป้งทอดต้นหอมแบบนี้ แป้งที่ใช้สำคัญมาก ถ้าปรุงไม่ดีจะจืดชืดเหมือนเคี้ยวขี้ผึ้ง แต่ชิ้นนี้ทำได้ดีมาก ทั้งกรอบหอมและนุ่มฟู ต้นหอมกับหมูสับก็เข้ากันได้อย่างลงตัว
ฝีมือเถ้าแก่ก็ดีไม่น้อย พ่อค้าแม่ค้าบางคนตอนรีดแป้งห่อไส้มักทำแป้งชั้นนอกแตก พอลงทอด น้ำมันก็ซึมเข้าไปในไส้ กินแล้วเลี่ยนมาก
บางร้านใส่ต้นหอมกับเนื้อในไส้ไม่สมดุล หรือไม่ก็รีดแป้งไม่ดี ทำให้ไส้กระจายไม่ทั่ว แต่แป้งทอดต้นหอมของเถ้าแก่คนนี้ทำได้สมบูรณ์แบบสุด ๆ
“เถ้าแก่ ฝีมือดีขนาดนี้ ถ้าไปตั้งแผงตรงปากถนนช่วงเช้าที่คนออกไปทำงาน ไม่ทำเงินเป็นกอบเป็นกำเลยเหรอ?”
“ฮ่า~ ไม่อยากไปทำให้การจราจรติดขัดน่ะ”
“ก็จริง” จั่วเฮ่านึกภาพตาม “ถึงตอนนั้นคงมีคนต่อแถวยาวเหยียดแน่”
กินแป้งทอดต้นหอมชิ้นหนึ่งหมดแล้ว จั่วเฮ่าก็ยังอยากกินต่อ “เถ้าแก่ เอาอีกชิ้นครับ”
“แป้งหมดแล้ว” ห่าวโอวตบถังเปล่าเบา ๆ
จั่วเฮ่าผิดหวังเล็กน้อย สายตาอดมองแป้งทอดต้นหอมที่เย็นชืดอยู่ข้าง ๆ ไม่ได้
“เย็นแล้วก็ไม่เป็นไร กลับบ้านไปอุ่นไมโครเวฟได้ ขอใส่ถุงให้สองชิ้นนะ”
“ได้ งั้นลดให้ ชิ้นละ 3 หยวน”
“ไม่ได้หรอกครับ” จั่วเฮ่าสแกนจ่ายไป 10 หยวน “เถ้าแก่ต้องมาตั้งแผงดึก ๆ ก็ลำบากเหมือนกัน”
“นายก็ลำบากเหมือนกัน เลิกงานเอาป่านนี้” ห่าวโอวเข้าใจดี บางครั้งเจอเจ้านายไร้คุณธรรมก็ต้องทำงานล่วงเวลาให้ฟรี ๆ ไม่มีแม้แต่ค่าโอที
เมื่อเห็นสายตาเห็นใจ จั่วเฮ่าก็รู้ว่าห่าวโอวเข้าใจผิด จึงอธิบายว่า “ผมเปิดคลินิกเอง เพิ่งเปิดใหม่เลยยุ่งหน่อย อยู่ตรงปากตรอกนี่เอง ถ้าเถ้าแก่ไม่สบายก็แวะมาได้นะครับ”
“...”
คุยเรื่องอะไรกันเนี่ย... เดี๋ยวก่อน! ห่าวโอวนึกอะไรขึ้นมาได้ คลินิกที่เพิ่งเปิดใหม่บนถนนซานหยาง นั่นไม่ใช่ญาติห่าง ๆ ของเสี่ยวหลิวหรอกเหรอ?
โห โลกกลมจริง ๆ
ระหว่างที่ห่าวโอวยังครุ่นคิด จั่วเฮ่าก็ถ่ายรูปแผงขายแป้งทอดแล้วโพสต์ลงโซเชียล
【บังเอิญเจอแผงของกินเด็ด ๆ กลางดึกในตรอกลึก】
จากนั้นจั่วเฮ่าก็เก็บโทรศัพท์ หิ้วถุงพลาสติกเดินกลับบ้านไป ทิ้งให้ห่าวโอวยืนนิ่งอึ้งอยู่ตรงนั้น
เมื่อกี้เขาคงไม่ได้ถ่ายรูปแล้วโพสต์ลงโซเชียลหรอกนะ?
ห่าวโอวอดดีใจอีกครั้งไม่ได้ที่สวมหน้ากากอยู่ ว่าแต่หลังจากเขาออกมาแล้ว เสี่ยวหลิวคงยุ่งหัวหมุนจนไม่มีเวลาไถฟีดแล้วมั้ง?
แป้งชุดสุดท้ายหมดลง ห่าวโอวจึงเก็บแผงได้ พรุ่งนี้ยังต้องตื่นแต่เช้าไปตลาดซื้อวัตถุดิบอีก
ระหว่างเก็บข้าวของ ห่าวโอวเหลือบดูแถบความคืบหน้าภารกิจ ตอนนี้อยู่ที่สองในสิบส่วน
เป็นไปตามคาดจริง ๆ นับตามจำนวนคนที่ซื้อ ถ้าโจทย์กำหนดให้ขายแป้งทอดต้นหอมให้ได้ 10 ชิ้น เขาคงต้องกล่อมลูกค้าคนเมื่อกี้ให้ซื้อเพิ่มอีกหลายชิ้นแน่
ในเวลาเดียวกัน เรื่องกลับไม่เป็นอย่างที่ห่าวโอวคาดไว้ ตอนนี้เสี่ยวหลิวกำลังไถโทรศัพท์อยู่ อาจเป็นเพราะการลุกขึ้นสู้ของห่าวโอว ทำให้หัวหน้าแผนกกับหัวหน้าแพทย์ที่ปกติไม่ค่อยคิดทบทวนตัวเอง ลองถามดูสักครั้งว่าพวกเขากดขี่แพทย์ประจำบ้านหนักเกินไปหรือเปล่า
แม้แต่เกาเสี่ยวที่เป็นเด็กเส้นก็อู้งานไม่ได้แล้ว พวกเขากลัวว่าถ้าทำให้เสี่ยวหลิวโมโหจนลาออกไปด้วย กำลังคนจะขาดแคลนจริง ๆ
พอแบ่งงานออกไป แม้จะขาดคู่หูไปคนหนึ่ง แต่เวลาว่างของเสี่ยวหลิวกลับมีมากขึ้น
“พี่ชาย ขอบคุณที่ช่วยทำให้ฉันมีเวลาหายใจบ้าง”
เสี่ยวหลิวกลับมาเปิดดูฟีดหลังจากไม่ได้เข้าอยู่นาน ก็เห็นรูปกับข้อความที่ญาติห่าง ๆ ของเขาโพสต์ขึ้นมา นี่มันอะไรกันเนี่ย ปล่อยของกินยั่วกันกลางดึกแบบนี้!
แป้งทอดต้นหอมดูน่ากินมากจริง ๆ
เอ๊ะ?
เสี่ยวหลิวแตะเปิดรูปแล้วขยายดู พ่อค้าแผงนี้ดูคุ้น ๆ นะ?
………………
………………
“พ่อ ผมกลับมาแล้วครับ”
พ่อจั่วมองลูกชายที่กำลังเปลี่ยนรองเท้าตรงโถงทางเข้า “วันนี้เป็นยังไงบ้าง?”
“ก็ราบรื่นดีครับ อ้อ ระหว่างทางกลับผมซื้อแป้งทอดต้นหอมมาด้วย”
พ่อจั่วไม่ค่อยชอบแป้งทอดต้นหอมเท่าไร โดยเฉพาะที่วางทิ้งไว้จนเย็นสนิท ไม่เพียงแต่น้ำมันจะแข็งตัว ยังดูดความชื้นในอากาศจนแป้งนิ่มอีกด้วย
“กินเองเถอะ”
จั่วเฮ่าไม่ได้เซ้าซี้ เขาจัดใส่จานแล้วเอาเข้าไมโครเวฟ พอเปิดเตาอีกครั้ง กลิ่นหอมก็ฟุ้งไปทั่วบ้าน
พ่อจั่วสูดจมูก “สองชิ้นนี่ลูกกินหมดเหรอ?”
“ระหว่างทางผมกินไปแล้ว ตอนนี้กินไม่หมดจริง ๆ ครับ”
“ห้ามทิ้งของกินสิ” พ่อจั่วหาเหตุผลมารักษาหน้าให้ตัวเอง
พอได้กินแป้งทอดต้นหอม พ่อจั่วก็ไม่ฝืนทำเป็นไม่อยากกินอีก “หอมจริง ๆ~”
แค่อุ่นซ้ำยังอร่อยขนาดนี้ ถ้าเพิ่งทอดเสร็จใหม่ ๆ จะอร่อยขนาดไหนกันนะ?
“แป้งทอดต้นหอมนี่ซื้อที่ไหน?”
“อยู่ลึกเข้าไปสุดตรอกเลยครับ”
พ่อจั่วประหลาดใจ “ตรงนั้นจะมีลูกค้าเหรอ?”
“นั่นสิครับ” จั่วเฮ่าหัวเราะอย่างจนใจ “ตอนผมไป ยังเหลืออีกตั้งเยอะ”
“น่าเสียดาย แป้งทอดต้นหอมอร่อยขนาดนี้กลับปล่อยให้เย็น ทำไมเขาไม่ไปตั้งแผงในที่คนเยอะ ๆ ล่ะ?”
“เขาบอกว่าเข้าสังคมไม่เก่งครับ”
“น่าสงสารจริง ๆ พรุ่งนี้พ่อจะไปอุดหนุนเขา”