ตั้งแผงขายสุ่ม ลูกค้าหัวร้อนทุกวัน

ตอนที่ 5 ตั้งแผงขายแบบสุ่ม ลูกค้าหัวร้อนกันทุกวัน

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ช่วงนี้จั่วเฮ่ากำลังวุ่นกับการเปิดคลินิก วันนี้ก็ยังจัดการอะไรต่อมิอะไรจนดึกดื่นกว่าจะปิดร้านกลับบ้าน ระหว่างเดินผ่านตรอก เขาก็ได้กลิ่นหอมลอยมา

“โครก~”

กลิ่นหอมนั้นปลุกความอยากกินในท้องของจั่วเฮ่าขึ้นมา เขาสูดดมอย่างตั้งใจ คล้ายจะเป็นกลิ่นแป้งทอดต้นหอม

นาน ๆ ทีก็ควรหาอะไรกินมื้อดึกเป็นรางวัลให้ตัวเองบ้าง จั่วเฮ่าจึงเดินเข้าตรอกตามใจตัวเอง เลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาตามกลิ่นหอมไป จนในที่สุดก็พบรถเข็นขายอาหารอยู่ตรงทางตันท้ายตรอก

เป็นแผงขายแป้งทอดต้นหอมจริง ๆ ด้วย!

แม้จะเดาไว้ตั้งแต่แรกแล้ว แต่พอได้เห็นกับตาก็ยังรู้สึกประหลาดใจ ใครที่ไหนจะมาตั้งแผงขายของในซอกหลืบแบบนี้ตอนดึก ๆ กันล่ะ?

พูดตามตรง ถ้าเมื่อกี้ไม่ได้โดนกลิ่นหอมยั่วจนเคลิ้ม เขาคงไม่เดินมาทางนี้หรอก

ห่าวโอวกำลังใช้ที่คีบพลิกแผ่นแป้งทอดอยู่ พอรู้สึกว่ามีคนมองก็เงยหน้าขึ้น เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ไม่ไกล สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

เห็นสีหน้าอีกฝ่าย ห่าวโอวก็เดาออกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ แต่กว่าจะมีลูกค้าสักคน ต้องร้องเรียกให้เต็มที่หน่อย

“พี่ชาย เพิ่งเลิกงานล่วงเวลามาใช่ไหม เอาของกินมื้อดึกสักชิ้นไหม?”

ท้องของจั่วเฮ่าร้องโครกครากขึ้นมาอีกครั้ง พอเข้ามาใกล้ กลิ่นก็หอมยิ่งกว่าเดิม

“งั้น...” จั่วเฮ่ากลืนน้ำลาย “เอาชิ้นหนึ่งครับ”

“ได้เลย~”

แป้งทอดต้นหอมที่ห่าวโอวกำลังทำใกล้เสร็จแล้ว จั่วเฮ่าสนใจแผงเล็ก ๆ นี้มาก จึงเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ

“เถ้าแก่ ทำไมดึกขนาดนี้แล้วยังตั้งแผงอยู่ล่ะ?”

“เพราะยังขายไม่หมดไง”

เหตุผลง่าย ๆ ตรงไปตรงมาจริง ๆ จั่วเฮ่ามองแป้งทอดต้นหอมหลายชิ้นที่วางพักอยู่บนตะแกรงเหล็กจนเย็นแล้ว ธุรกิจของเถ้าแก่แย่จริง ๆ ด้วย...

ไม่สิ จั่วเฮ่านึกอะไรขึ้นมาได้กะทันหัน ตั้งแผงขายในตรอกตันแบบนี้ จะมีคนซื้อได้ยังไงกัน

“เถ้าแก่ ทำไมถึงมาตั้งแผงตรงนี้ล่ะ?”

ห่าวโอวแตะหน้ากากบนใบหน้า “เข้าสังคมไม่เก่ง”

“...”

จั่วเฮ่าพูดไม่ออก แต่กลับรู้สึกเห็นใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ชีวิตบีบให้คนไม่ถนัดเข้าสังคมต้องออกมาตั้งแผงขายของ ช่างลำบากจริง ๆ

“เรียบร้อย” ห่าวโอวยื่นแป้งทอดต้นหอมที่ใส่ถุงแล้วให้จั่วเฮ่า “ทั้งหมด 5 หยวนครับ”

จั่วเฮ่าสแกนจ่ายเงินเสร็จก็ยืนกินอยู่หน้าแผงทันที

“อื้ม!”

จั่วเฮ่าเคี้ยวแป้งทอดต้นหอมร้อน ๆ พลางเบิกตากว้าง “สุดยอดมาก!”

ใช้วัตถุดิบธรรมดาและวิธีปรุงง่าย ๆ แต่กลับทำออกมาได้อร่อยระดับสุดยอด เถ้าแก่คนนี้ไม่ธรรมดา!

จั่วเฮ่าเองก็เป็นนักชิมตัวยง แป้งทอดต้นหอมแบบนี้ แป้งที่ใช้สำคัญมาก ถ้าปรุงไม่ดีจะจืดชืดเหมือนเคี้ยวขี้ผึ้ง แต่ชิ้นนี้ทำได้ดีมาก ทั้งกรอบหอมและนุ่มฟู ต้นหอมกับหมูสับก็เข้ากันได้อย่างลงตัว

ฝีมือเถ้าแก่ก็ดีไม่น้อย พ่อค้าแม่ค้าบางคนตอนรีดแป้งห่อไส้มักทำแป้งชั้นนอกแตก พอลงทอด น้ำมันก็ซึมเข้าไปในไส้ กินแล้วเลี่ยนมาก

บางร้านใส่ต้นหอมกับเนื้อในไส้ไม่สมดุล หรือไม่ก็รีดแป้งไม่ดี ทำให้ไส้กระจายไม่ทั่ว แต่แป้งทอดต้นหอมของเถ้าแก่คนนี้ทำได้สมบูรณ์แบบสุด ๆ

“เถ้าแก่ ฝีมือดีขนาดนี้ ถ้าไปตั้งแผงตรงปากถนนช่วงเช้าที่คนออกไปทำงาน ไม่ทำเงินเป็นกอบเป็นกำเลยเหรอ?”

“ฮ่า~ ไม่อยากไปทำให้การจราจรติดขัดน่ะ”

“ก็จริง” จั่วเฮ่านึกภาพตาม “ถึงตอนนั้นคงมีคนต่อแถวยาวเหยียดแน่”

กินแป้งทอดต้นหอมชิ้นหนึ่งหมดแล้ว จั่วเฮ่าก็ยังอยากกินต่อ “เถ้าแก่ เอาอีกชิ้นครับ”

“แป้งหมดแล้ว” ห่าวโอวตบถังเปล่าเบา ๆ

จั่วเฮ่าผิดหวังเล็กน้อย สายตาอดมองแป้งทอดต้นหอมที่เย็นชืดอยู่ข้าง ๆ ไม่ได้

“เย็นแล้วก็ไม่เป็นไร กลับบ้านไปอุ่นไมโครเวฟได้ ขอใส่ถุงให้สองชิ้นนะ”

“ได้ งั้นลดให้ ชิ้นละ 3 หยวน”

“ไม่ได้หรอกครับ” จั่วเฮ่าสแกนจ่ายไป 10 หยวน “เถ้าแก่ต้องมาตั้งแผงดึก ๆ ก็ลำบากเหมือนกัน”

“นายก็ลำบากเหมือนกัน เลิกงานเอาป่านนี้” ห่าวโอวเข้าใจดี บางครั้งเจอเจ้านายไร้คุณธรรมก็ต้องทำงานล่วงเวลาให้ฟรี ๆ ไม่มีแม้แต่ค่าโอที

เมื่อเห็นสายตาเห็นใจ จั่วเฮ่าก็รู้ว่าห่าวโอวเข้าใจผิด จึงอธิบายว่า “ผมเปิดคลินิกเอง เพิ่งเปิดใหม่เลยยุ่งหน่อย อยู่ตรงปากตรอกนี่เอง ถ้าเถ้าแก่ไม่สบายก็แวะมาได้นะครับ”

“...”

คุยเรื่องอะไรกันเนี่ย... เดี๋ยวก่อน! ห่าวโอวนึกอะไรขึ้นมาได้ คลินิกที่เพิ่งเปิดใหม่บนถนนซานหยาง นั่นไม่ใช่ญาติห่าง ๆ ของเสี่ยวหลิวหรอกเหรอ?

โห โลกกลมจริง ๆ

ระหว่างที่ห่าวโอวยังครุ่นคิด จั่วเฮ่าก็ถ่ายรูปแผงขายแป้งทอดแล้วโพสต์ลงโซเชียล

【บังเอิญเจอแผงของกินเด็ด ๆ กลางดึกในตรอกลึก】

จากนั้นจั่วเฮ่าก็เก็บโทรศัพท์ หิ้วถุงพลาสติกเดินกลับบ้านไป ทิ้งให้ห่าวโอวยืนนิ่งอึ้งอยู่ตรงนั้น

เมื่อกี้เขาคงไม่ได้ถ่ายรูปแล้วโพสต์ลงโซเชียลหรอกนะ?

ห่าวโอวอดดีใจอีกครั้งไม่ได้ที่สวมหน้ากากอยู่ ว่าแต่หลังจากเขาออกมาแล้ว เสี่ยวหลิวคงยุ่งหัวหมุนจนไม่มีเวลาไถฟีดแล้วมั้ง?

แป้งชุดสุดท้ายหมดลง ห่าวโอวจึงเก็บแผงได้ พรุ่งนี้ยังต้องตื่นแต่เช้าไปตลาดซื้อวัตถุดิบอีก

ระหว่างเก็บข้าวของ ห่าวโอวเหลือบดูแถบความคืบหน้าภารกิจ ตอนนี้อยู่ที่สองในสิบส่วน

เป็นไปตามคาดจริง ๆ นับตามจำนวนคนที่ซื้อ ถ้าโจทย์กำหนดให้ขายแป้งทอดต้นหอมให้ได้ 10 ชิ้น เขาคงต้องกล่อมลูกค้าคนเมื่อกี้ให้ซื้อเพิ่มอีกหลายชิ้นแน่

ในเวลาเดียวกัน เรื่องกลับไม่เป็นอย่างที่ห่าวโอวคาดไว้ ตอนนี้เสี่ยวหลิวกำลังไถโทรศัพท์อยู่ อาจเป็นเพราะการลุกขึ้นสู้ของห่าวโอว ทำให้หัวหน้าแผนกกับหัวหน้าแพทย์ที่ปกติไม่ค่อยคิดทบทวนตัวเอง ลองถามดูสักครั้งว่าพวกเขากดขี่แพทย์ประจำบ้านหนักเกินไปหรือเปล่า

แม้แต่เกาเสี่ยวที่เป็นเด็กเส้นก็อู้งานไม่ได้แล้ว พวกเขากลัวว่าถ้าทำให้เสี่ยวหลิวโมโหจนลาออกไปด้วย กำลังคนจะขาดแคลนจริง ๆ

พอแบ่งงานออกไป แม้จะขาดคู่หูไปคนหนึ่ง แต่เวลาว่างของเสี่ยวหลิวกลับมีมากขึ้น

“พี่ชาย ขอบคุณที่ช่วยทำให้ฉันมีเวลาหายใจบ้าง”

เสี่ยวหลิวกลับมาเปิดดูฟีดหลังจากไม่ได้เข้าอยู่นาน ก็เห็นรูปกับข้อความที่ญาติห่าง ๆ ของเขาโพสต์ขึ้นมา นี่มันอะไรกันเนี่ย ปล่อยของกินยั่วกันกลางดึกแบบนี้!

แป้งทอดต้นหอมดูน่ากินมากจริง ๆ

เอ๊ะ?

เสี่ยวหลิวแตะเปิดรูปแล้วขยายดู พ่อค้าแผงนี้ดูคุ้น ๆ นะ?

………………

………………

“พ่อ ผมกลับมาแล้วครับ”

พ่อจั่วมองลูกชายที่กำลังเปลี่ยนรองเท้าตรงโถงทางเข้า “วันนี้เป็นยังไงบ้าง?”

“ก็ราบรื่นดีครับ อ้อ ระหว่างทางกลับผมซื้อแป้งทอดต้นหอมมาด้วย”

พ่อจั่วไม่ค่อยชอบแป้งทอดต้นหอมเท่าไร โดยเฉพาะที่วางทิ้งไว้จนเย็นสนิท ไม่เพียงแต่น้ำมันจะแข็งตัว ยังดูดความชื้นในอากาศจนแป้งนิ่มอีกด้วย

“กินเองเถอะ”

จั่วเฮ่าไม่ได้เซ้าซี้ เขาจัดใส่จานแล้วเอาเข้าไมโครเวฟ พอเปิดเตาอีกครั้ง กลิ่นหอมก็ฟุ้งไปทั่วบ้าน

พ่อจั่วสูดจมูก “สองชิ้นนี่ลูกกินหมดเหรอ?”

“ระหว่างทางผมกินไปแล้ว ตอนนี้กินไม่หมดจริง ๆ ครับ”

“ห้ามทิ้งของกินสิ” พ่อจั่วหาเหตุผลมารักษาหน้าให้ตัวเอง

พอได้กินแป้งทอดต้นหอม พ่อจั่วก็ไม่ฝืนทำเป็นไม่อยากกินอีก “หอมจริง ๆ~”

แค่อุ่นซ้ำยังอร่อยขนาดนี้ ถ้าเพิ่งทอดเสร็จใหม่ ๆ จะอร่อยขนาดไหนกันนะ?

“แป้งทอดต้นหอมนี่ซื้อที่ไหน?”

“อยู่ลึกเข้าไปสุดตรอกเลยครับ”

พ่อจั่วประหลาดใจ “ตรงนั้นจะมีลูกค้าเหรอ?”

“นั่นสิครับ” จั่วเฮ่าหัวเราะอย่างจนใจ “ตอนผมไป ยังเหลืออีกตั้งเยอะ”

“น่าเสียดาย แป้งทอดต้นหอมอร่อยขนาดนี้กลับปล่อยให้เย็น ทำไมเขาไม่ไปตั้งแผงในที่คนเยอะ ๆ ล่ะ?”

“เขาบอกว่าเข้าสังคมไม่เก่งครับ”

“น่าสงสารจริง ๆ พรุ่งนี้พ่อจะไปอุดหนุนเขา”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป