ฝูงชนเริ่มฮือฮาขึ้นมา
ทุกคนต่างเคยได้ยินชื่อเสียงของคุณรอสซีมานานแล้ว แต่คนที่เคยเห็นตัวจริงกลับมีน้อยนิด
สายตาของเหล่าผู้ทรงอิทธิพลระดับสูงหลายคนหันไปจับจ้องเจี่ยนหล่านแล้ว
เจี่ยนหล่านมาไห่เฉิงย่อมไปเยี่ยมเยียนตระกูลเหล่านี้ก่อน แต่ด้วยสถานะของคนเหล่านั้น ไม่มีทางมาร่วมวงคึกคักอยู่ตรงนี้ จึงได้แต่นิ่งเงียบมาตลอด
ท่ามกลางเสียงพูดคุยอื้ออึง มีทั้งเสียงวิพากษ์วิจารณ์ เสียงคาดหวัง และเสียงตะโกนอย่างตื่นเต้นของพวกพ้องลั่วอวี่เฉิง
“อวี่เฉิง เสี่ยวรอสซีใกล้จะออกมาแล้ว”
“ใช่แล้ว อวี่เฉิง แค้นที่โดนตบสองฉาดคราวนี้จะได้ชำระแล้ว!”
“นั่นสิ เสี่ยวรอสซีต้องช่วยจัดการให้เธอแน่! ไล่คนพวกนี้ออกไปให้หมดเลย!”
เวินถิงเยี่ยนกับอาเหวินฟังแล้วรู้สึกแปลกใจ เสี่ยวรอสซีเกี่ยวข้องอะไรกับลั่วอวี่เฉิงกัน?
ลั่วอวี่เฉิงหลบสายตาพวกเขา มือกุมแก้มไว้ ไม่พูดอะไรสักคำ
ทุกคนต่างตั้งตารอ แต่เสี่ยวรอสซีกลับไม่ปรากฏตัวบนเวทีเสียที
ไม่ใช่ว่าเสี่ยวรอสซีจงใจไม่ยอมออกมา แต่ตอนนี้คนขวางอยู่ตรงหน้าแน่นขนาดนี้ เขาฝ่าออกไปไม่ได้จริง ๆ พวกนั้นจึงมีเวลาถกเถียงกันอยู่ตรงนี้
จนกระทั่งบอดี้การ์ดแหวกฝูงชนเปิดทาง เจี่ยนหล่านถึงเดินไปข้างหน้าได้
แน่นอนว่าเขาจูงมือเจี่ยนจือไปด้วย
“นี่ พวกคุณจะไปไหน? อย่าเดินเพ่นพ่านให้ขายหน้า นี่ไม่ใช่ที่ของพวกคุณ...”
เสียงของลั่วอวี่เฉิงยังดังมาจากด้านหลัง ทว่าเจี่ยนหล่านจูงมือเจี่ยนจือในชุดเดรสสีแดงทับทิม มุ่งหน้าไปทางฉีโหลวจื้อแล้ว
“เจี่ยนจือ!” เวินถิงเยี่ยนเอื้อมมือไปคว้ามือเธอ แต่แม้แต่ชายกระโปรงก็ยังแตะไม่ถึง