“โม้แบบนี้สนุกตรงไหน? ถ้ารอสซีตัวน้อยชอบเธอจริง เธอจะกลับมาได้ยังไง?” เจี่ยนจือไม่เข้าใจเลย การยกหางตัวเองแบบนี้มีประโยชน์อะไร นอกจากรักษาหน้าแล้ว ยังได้อะไรอีก?
“มีประโยชน์แน่นอน” เจี่ยนหล่านบอกเธออยู่ข้าง ๆ
ต่างสายงานก็เหมือนอยู่คนละโลก เจี่ยนจือเรียนศิลปะมา จึงไม่เข้าใจกฎเกณฑ์ทางธุรกิจ
โจวเนี่ยนอี๋เอ่ยเสียงเย็น “สถานะข้างนอกนั่น ใคร ๆ ก็สร้างให้ตัวเองได้ ขอแค่กล้าโม้ ก็มีคนกล้าเชื่อ ต่อให้เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง บริษัทเล็ก ๆ ก็ยังเอาใจเธอ อย่างน้อยไม่ได้ผลประโยชน์ก้อนโต ก็ได้กระเป๋าสักใบ น้ำหอมสักขวด เธอก็นับว่าได้กำไรแล้ว ต่อให้ทีหลังไม่สำเร็จ ก็ไม่มีใครกลับมาทวงของคืน”
เป็นแบบนี้จริง ๆ เหรอ?
เจี่ยนจือหันไปมองเจี่ยนหล่าน พอเห็นเขายิ้มบาง ๆ ก็เข้าใจว่าโจวเนี่ยนอี๋พูดถูก
อวี่จือฉีดูแคลนจนแทบไม่อยากเชื่อ มองกลุ่มคนที่ถือเครื่องดื่มกลับมาแล้วพูดเสียงเย็น “หน้าด้านถึงที่สุดจริง ๆ!”
ลั่วอวี่เฉิงกับพวกเดินผ่านหน้าเจี่ยนจือและคนอื่นอีกครั้ง ก่อนจะหยุดลงพร้อมเครื่องดื่มในมือ
“เจี่ยนจือ” ลั่วอวี่เฉิงยกแก้วขึ้นแนะนำ “คนพวกนี้เป็นคู่ค้าทางธุรกิจของบริษัทอาเยี่ยน ส่วนคนนี้คือภรรยาของอาเยี่ยน เจี่ยนจือ”
คนฝั่งตรงข้ามพูดว่า “สวัสดี” แต่สายตากลับมองเท้าของเจี่ยนจือ แล้วหัวเราะคิกคักกัน
เจี่ยนจือรู้สึกได้ชัดว่าพี่ชายวางมือบนไหล่เธอ ท่าทางเหมือนจะออกหน้าแทน เธอจึงดึงชายเสื้อเขาเบา ๆ เป็นเชิงบอกให้ใจเย็น
เวินถิงเยี่ยนมาแล้ว
เขาเร่งฝีเท้าเข้ามาจากทางเข้า มุ่งตรงมาทางพวกเธอ
ถ้าจะโป๊ะแตก ก็คงต้องรอเวินถิงเยี่ยนมาถึงก่อน
เวินถิงเยี่ยนเห็นพวกเธอเข้าพอดี จึงเร่งฝีเท้าเข้ามาทันที
แต่ลั่วอวี่เฉิงยังไม่รู้เรื่อง ยังคงยืนยิ้มอย่างภาคภูมิใจ พูดจาราวกับหวังดีต่อเจี่ยนจือ “ภรรยาของอาเยี่ยนขาไม่ค่อยดี ปกติเลยไม่ค่อยออกมาเข้าสังคม งานเลี้ยงครั้งนี้สำคัญกับบริษัทของอาเยี่ยนมาก ในที่สุดเธอก็ยอมออกมาจนได้ พวกเราช่วยดูแลเธอกันหน่อยแล้วกัน เธอยังไม่ค่อยรู้ความ ถ้าทำอะไรไม่เหมาะสมก็ช่วยเข้าใจเธอด้วยนะ”
เจี่ยนหล่านเอ่ยเสียงเย็น “น้องสาวของฉันไม่ต้องให้ใครมาดูแล และไม่มีใครมีสิทธิ์พูดคำว่าเข้าใจเธอ!”