เวินถิงเยี่ยนยกมือขึ้นโบกอย่างไร้เรี่ยวแรง ก่อนยิ้มขื่น
ตอนนี้ใคร ๆ ก็แซงหน้าไปได้แล้ว มีแค่เขาคนเดียวที่ถูกเขี่ยออกจากความร่วมมือ...
“พี่ชาย ต่อไปช่วยดูแลพี่ชายคนนี้หน่อยนะ? คุณได้กินเนื้อ ขอแบ่งน้ำแกงให้ผมสักหน่อย ผมก็พอใจแล้ว” คนที่เดินเข้ามาตบไหล่เขา
ทั้งที่อีกฝ่ายไม่ได้ออกแรงเลยสักนิด แต่เขากลับรู้สึกว่าการตบแต่ละครั้งแทบจะทำให้หัวใจและปอดแตกสลาย...
เจี่ยนหล่านกล่าวต้อนรับจบแล้ว ก็เชิญทุกคนดื่มกินและสนุกกันให้เต็มที่ จากนั้นจึงจูงเจี่ยนจือลงมา
เวลานี้ พวกเขาไม่ใช่ “เด็กบ้านไหนสักคน” ที่ถูกปล่อยให้นั่งตบยุงอีกต่อไปแล้ว ไม่รู้ว่ามีคนมากมายแค่ไหนกรูกันเข้ามาหาพวกเขาจนล้อมเอาไว้
ใจกลางงานเลี้ยงจึงกลายเป็นพวกเขาอย่างเป็นธรรมชาติ
ส่วนรอบตัวฉีโหลวจื้อก็ยังมีคนล้อมอยู่บ้าง
แม้แต่คนที่ไม่อยากเข้าไปเบียดเสียด แค่อยากดื่มด่ำกับอาหารเลิศรสและสุราดี ๆ พร้อมทำความรู้จักผู้คน ต่างก็จับกลุ่มกันเป็นก้อน ๆ
รอบตัวเวินถิงเยี่ยนกับพวกพ้องพลันโล่งว่าง
เหลือเพียงเจ้าของบริษัทเล็ก ๆ ไม่กี่คนที่ยังไม่เข้าใจสถานการณ์ คิดจะตีสนิทกับเวินถิงเยี่ยน จึงยังอยู่แถวนั้น
อวี่จือฉียิ้มเยาะ “ไปกันเถอะ ยังจะดูอะไรอีก? กลับบ้านกัน หมดหวังแล้ว!”
สีหน้าของเวินถิงเยี่ยนดูย่ำแย่มาก
อาเหวินยิ่งหน้าบึ้งกว่าเดิม อดพูดไม่ได้ว่า “ฉันก็ว่าแล้ว แค่มีเจี่ยนจือ ตัวกาลกิณีคนนี้อยู่ด้วย ก็ไม่มีทางสำเร็จ อาเยี่ยน นี่เป็นครั้งที่สามแล้วนะ สองครั้งยังพอว่า แต่ครั้งนี้เธอทำให้คุณซวยแน่”