การช่วยคนใช้กำลังไปมาก ชุนสี่ก็ล้มตัวลงนอนหลับเช่นเคย ครั้นตื่นในวันรุ่งขึ้น เสิ่นชิงยวนก็ไปที่ว่าการแล้ว
ชุนสี่รีบลุกขึ้นสวมเสื้อผ้าล้างหน้าแต่งตัว นางรู้สึกว่าตนหลังจากออกเรือนก็หลงระเริงเกินไปจริง ๆ
นางจะเอาแต่นอนโดยไม่ใส่ใจคุณชายผู้เป็นนายได้อย่างไร
หลังจากล้างหน้าแต่งตัวเสร็จ ชุนสี่เตรียมไปหาเครื่องกินที่ห้องครัว พอเปิดประตูก็เห็นยายแม่นมเจี่ยยืนอยู่กลางเรือน ด้านข้างยังมีเฉาเหวินที่ยืนรอด้วยสายตาเปี่ยมความคาดหวัง
"หญิงที่เพิ่งออกเรือนของบ้านอื่นล้วนต้องคอยปรนนิบัติยามเช้าค่ำ คนที่หลับจนตะวันโด่งฟ้าจึงตื่นอย่างฮูหยินน้อยแบบนี้ ในฮั่นจิงทั้งเมืองก็มีนางเพียงผู้เดียว"
ยายแม่นมเจี่ยเอ่ยปากก็แทงใจดำ ชุนสี่ยืดเส้นยืดสายแล้วถามกลับ "ข้าเผลอหลับเลยเวลา เหตุใดแม่นมไม่ปลุกข้าแต่เช้า"
ยายแม่นมเจี่ยพูดไม่ออก
นางอยากจะปลุกชุนสี่นักหนา แต่ตอนพาเฉาเหวินมา ก็พบเสิ่นชิงยวนพอดี เสิ่นชิงยวนกล่าวว่าเมื่อคืนชุนสี่เหนื่อยนัก ต้องพักผ่อนให้มากขึ้น
เสิ่นชิงยวนแม้ไม่ค่อยใส่ใจเรื่องในจวน แต่คำของเขา ยายแม่นมเจี่ยมิกล้าฟัง
ยายแม่นมเจี่ยไม่ต้องการให้ชุนสี่รู้ว่าเสิ่นชิงยวนดีต่อนางนัก จึงเปลี่ยนเรื่องกล่าวว่า "คุณชายน้อยต้องไปเรียนที่สำนัก แต่วันนี้คุณชายรองกับคุณชายสามกำลังจะกลับมา รถม้าในจวนไม่พอใช้ ฮูหยินน้อยยังต้องหาทางส่งคุณชายน้อยไปสำนักเองเถิด"
"ดี"
ชุนสี่พาเฉาเหวินออกจากจวน เริ่มจากซื้อซาลาเปาไส้เนื้อร้อน ๆ หนึ่งซึ้งกินริมทาง
เฉาเหวินเมื่อคืนแทบไม่ได้นอน ใต้ตาดำคล้ำทั้งสองข้าง ยามนี้ก็ไม่มีใจจะกินซาลาเปา ตามชุนสี่ไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยเตือนเบา ๆ "พี่หญิง ข้าสายแล้ว"