เสิ่นชิงยวนเร่งกลับถึงจวน การต่อสู้ก็ยุติลงแล้ว
ฮูหยินสกุลโม่แต่งเนื้อแต่งตัวใหม่อีกรอบ แต่ใบหน้าที่ถูกข่วนและดวงตาที่บวมแดงจากการร้องไห้ไม่อาจปกปิดได้ เสิ่นชิงเยว่ เสิ่นชิงอวี่ และเสิ่นชิงฉือ ต่างห้อมล้อมอยู่ข้างนาง
เซียวชิงเยว่ก้มศีรษะนั่งอยู่ด้านข้าง อาภรณ์หรูหราฉีกขาดตรงชายหนึ่งมุม หญิงรับใช้ร่างกายกำยำที่อยู่เบื้องหลังนาง ต่างผมเผ้ายุ่งเหยิง ราวกับไก่ชนผู้พ่ายศึก ถูกจิกขนร่วงเกลื่อนพื้น
เสิ่นชิงยวนกวาดสายตารอบหนึ่ง จึงเห็นชุนสี่ยืนอยู่กับยายแม่นมเจี่ยที่มุมห้อง
ชุนสี่ก้มศีรษะต่ำเช่นกัน ไม่อาจรู้ว่านางบาดเจ็บหรือไม่
เสิ่นชิงยวนขมวดคิ้วเล็กน้อย เดินตัดหน้าผู้คนตรงมาถึงตรงหน้าชุนสี่ “บาดเจ็บตรงไหน?”
ถามพลาง เสิ่นชิงยวนก็คว้าข้อมือนางขึ้นมาตรวจ แลเห็นที่หลังมือซ้ายมีรอยแผลยาวเรียวเส้นหนึ่ง เพิ่มขึ้นมาอย่างชัดเจน ดูท่าว่าคงถูกเล็บข่วน
ทว่าแผลไม่ลึก เลือดจับตัวแข็งนานแล้ว
เสิ่นชิงยวนสีหน้าดำมืด จ้องไปที่เซียวชิงเยว่ “ใครทำร้ายนาง?”
ทุกครั้งที่เสิ่นชิงยวนไปสกุลเซียวก็มักทำหน้าบึ้งตึง เซียวชิงเยว่ค่อนข้างกลัวเขาอยู่บ้าง ครานี้เห็นเขาโกรธ น้ำเสียงเจือไปด้วยการสอบสวน ก็ยิ่งหวาดหวั่น เอ่ยอย่างน้อยอกน้อยใจ “ท่านน้าเฉิน นางก็ลงมือตีข้าเช่นกัน ตัวข้าเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ ไม่เชื่อให้สาวใช้ตรวจดูก็ได้”
ฮูหยินสกุลโม่ไม่มีทีท่าว่าจะปกป้องชุนสี่ เซียวชิงเยว่เดิมคิดว่าตนพาหญิงรับใช้กำยำมามากมายเช่นนี้ ย่อมจัดการชุนสี่ให้ราบคาบได้ราบรื่น ใครจะคาดคิดว่าชุนสี่กลับใช้ฮูหยินสกุลโม่เป็นโล่กำบัง ทั้งยังฉวยโอกาสจับนางบีบขย้ำอย่างแรงท่ามกลางความชุลมุน